مهابهاراتا · أدهيايا 13.13

13.13.1

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
चतुर्णामपि वेदानां संवादं शृणु पुत्रक ॥ १३.१३.१ ॥

وهنا أيضًا يُروى هذا الحديث القديم. فاسمع يا بني حوار الفيدات الأربعة.

गृहानाश्रयमाणस्य अग्निहोत्रं च जुह्वतः ।
सर्वं सुकृतमादत्ते यः साये नुद्यतेऽतिथिः ॥ १३.१३.२ ॥

فالضيف الذي يُطرد عند المساء يأخذ كل ثواب من يسكن البيت ويقدّم قربان النار.

न स्कन्दते न व्यथते नास्योर्ध्वं सर्पते रजः ।
वरिष्ठमग्निहोत्राच्च ब्राह्मणस्य मुखे हुतम् ॥ १३.१३.३ ॥

القربان الموضوع في فم البراهمي أفضل من قربان النار؛ رماده لا يتساقط ولا يرتعش ولا يصعد إلى أعلى.

न चेद्धन्ति पितरं मातरं वा ।
न ब्राह्मणं नापवादं करोति।
यत्किंचिदन्यद्वृजिनं करोति ।
प्रीतोऽतिथिस्तदुपहन्ति पापम् ॥ १३.१३.४ ॥

إن لم يقتل المرء أباه أو أمه، ولم يُهِن البراهمي، ولم يرتكب ذنبًا آخر، فإن الضيف الراضي يمحو خطيئته.

यत्क्रोधनो यजते यद्ददाति ।
यद्वा तपस्तप्यति यज्जुहोति।
वैवस्वतो हरते सर्वमस्य ।
मोघं चेष्टं भवति क्रोधनस्य ॥ १३.१३.६ ॥

سواء قدّم الغضوب قربانًا، أو تصدّق، أو مارس التقشف، أو سكب القرابين، فإن فايفاسفاتا (ياما) يسلب منه كل ما يملك؛ ويصبح سعي الغضوب عقيمًا.