Mahābhārata · Adhyāya 14.90
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.90.1
श्रपयित्वा पशूनन्यान्विधिवद्द्विजसत्तमाः ।
तं तुरङ्गं यथाशास्त्रमालभन्त द्विजातयः ॥ १४.९०.१ ॥
Nachdem die besten der Zweimalgeborenen die übrigen Tiere nach Vorschrift gekocht hatten, opferten sie jenes Pferd gemäß den Schriften.
14.90.2
ततः संज्ञप्य तुरगंक विधिवद्याजकर्षभाः ।
उपसंवेशयांचक्रुस्ततस्तां द्रुपदात्मजाम्।
कलाभिस्तिसृभी राजन्यथाविधि मनस्विनीम् ॥ १४.९०.२ ॥
Dann ließen die Vornehmsten der Opferer, nachdem sie das Pferd vorschriftsmäßig getötet hatten, die Tochter Drupadas neben ihm Platz nehmen, mit drei Anteilen, nach der Vorschrift, o König, jene hochgesinnte Frau.
14.90.3
उद्धृत्य तु वपां तस्य यथाशास्त्रं द्विजातयः ।
श्रपयामासुरव्यग्रा विधिवद्भरतर्षभ ॥ १४.९०.३ ॥
Nachdem die Zweimalgeborenen ihr Fett gemäß den Schriften herausgenommen hatten, kochten sie es unbekümmert nach Vorschrift, o Stier der Bharatas.
14.90.4
तं वपाधूमगन्धं तु धर्मराजः सहानुजैः ।
उपाजिघ्रद्यथासास्त्रं सर्वपापापहं तदा ॥ १४.९०.४ ॥
Da roch König Dharma mit seinen jüngeren Brüdern gemäß den Schriften jenen Duft des Fettrauchs, der alle Sünden tilgt.
14.90.5
शिष्टान्यङ्गानि यान्यासंस्तस्याश्वस्य नराधिप ।
तान्यग्रौ जुहुवुर्धीराः समस्ताः षोडशर्त्विजः ॥ १४.९०.५ ॥
Und die übrigen Glieder jenes Pferdes, o Herr der Menschen, opferten alle sechzehn Priester gemeinsam und standhaft ins Feuer.
14.90.6
संस्थाप्यैवं तस्य राज्ञस्तं यज्ञं शक्रतेजसः ।
व्यासः सशिष्यो भगवान्वर्धयामास तं नृपम् ॥ १४.९०.६ ॥
Nachdem so das Opfer jenes Königs von Indras Glanz vollendet war, ließ der gesegnete Vyāsa mit seinen Schülern jenen König gedeihen.
14.90.7
ततो युधिष्ठिरः प्रादात्सदस्येभ्यो यथाविधि ।
कोटीः सहस्रं निष्काणां व्यासाय तु वसुंधराम् ॥ १४.९०.७ ॥
Dann gab Yudhiṣṭhira den Versammlungsmitgliedern gemäß der Vorschrift; dem Vyāsa aber gab er tausend Koṭis Niṣkas und die Erde.
14.90.8
प्रतिगृह्य धरां राजन्व्यासः सत्यवतीसुतः ।
अब्रवीद्भरतश्रेष्ठं धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ १४.९०.८ ॥
Nachdem er die Erde empfangen hatte, o König, sprach Vyāsa, der Sohn der Satyavatī, zu Yudhiṣṭhira, dem Besten der Bharatas, dem König des Dharma.
14.90.9
वसुधा भवतस्त्वेषां संन्यस्ता राजसत्तम ।
निष्क्रयो दीयतां मह्यं ब्राह्मणा हि धनार्थिना ॥ १४.९०.९ ॥
O bester der Könige, diese Erde ist dein, da sie ihnen anvertraut wurde. Mir werde ein Lösegeld gegeben, denn die Brahmanen begehren Reichtum.
14.90.10
युधिष्ठिरस्तु तान्विप्रान्प्रत्युवाच महामनाः ।
भ्रातृभिः सहितो धीमान्मध्ये राज्ञां महात्मनाम् ॥ १४.९०.१० ॥
Yudhiṣṭhira aber, großmütig und weise, antwortete zusammen mit seinen Brüdern jenen Brahmanen inmitten der großen Könige.
14.90.11
अश्वमेधे महायज्ञे पृथिवी दक्षिणा स्मृता ।
अर्जुनेन जिता चेयमृत्विग्भ्यः प्रापिता मया ॥ १४.९०.११ ॥
Beim großen Pferdeopfer gilt die Erde als Dakṣiṇā. Diese Erde wurde von Arjuna erobert, und ich ließ sie den Priestern übergeben.
14.90.12
वनं प्रवेक्ष्ये विप्राग्र्या विभजध्वं महीमिमाम् ।
चतुर्धा पृथिवीं कृत्वा चातुर्होत्रप्रमाणतः ॥ १४.९०.१२ ॥
O Vorzüglichster der Brahmanen, ich werde in den Wald gehen. Teilt diese Erde in vier Teile nach dem Maß des Viererpriesterritus.
14.90.13
नाहमादातुमिच्छामि ब्रह्मस्वं द्विजसत्तमाः ।
इदं नित्यं मनो विप्रा भ्रातॄणां चैव मे सदा ॥ १४.९०.१३ ॥
O Beste der Zweimalgeborenen, ich wünsche nicht, den Besitz der Brahmanen zu nehmen. O Brahmanen, dies ist stets der Sinn von mir und meinen Brüdern gewesen.
14.90.14
इत्युक्तवति तस्मिंस्तु भ्रातरो द्रौपदी च सा ।
एवमेतदिति प्राहुस्तदभूद्रोमहर्षणम् ॥ १४.९०.१४ ॥
Als er so gesprochen hatte, sagten die Brüder und Draupadī: »So ist es.« Das ließ die Haare zu Berge stehen.
14.90.15
ततोऽन्तरिक्षे वागासीत्साधुसाध्विति भारत ।
तथैव द्विजसङ्घानां शंसतां विबभौ स्वनः ॥ १४.९०.१५ ॥
Da erhob sich, o Bhārata, eine Stimme am Himmel: »Gut, gut!« Und ebenso erstrahlte der Klang der lobpreisenden Versammlungen der Brahmanen.
14.90.16
द्वैपायनस्तथा कृष्णः पुनरेव युधिष्ठिरम् ।
प्रोवाच मध्ये विप्राणामिदं सम्पूजयन्मुनिः ॥ १४.९०.१६ ॥
Da sprach Dvaipāyana Kṛṣṇa erneut zu Yudhiṣṭhira inmitten der Brahmanen, der Weise sie ehrend, und sagte dies.
14.90.17
दत्तैषा भवता मह्यं तां ते प्रतिददाम्यहम् ।
हिरण्यं दीयतामेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो धराऽस्तु ते ॥ १४.९०.१७ ॥
Diese Erde hast du mir gegeben; ich gebe sie dir zurück. Diesen Brahmanen soll Gold gegeben werden, und die Erde sei dein.
14.90.18
ततोऽब्रवीद्वासुदेवो धर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
यथाऽऽह भगवान्व्यासस्तथा त्वं कर्तुमर्हसि ॥ १४.९०.१८ ॥
Da sprach Vāsudeva zu Dharmarāja Yudhiṣṭhira: »Wie der erhabene Vyāsa gesagt hat, so sollst du handeln.«
14.90.19
इत्युक्तः स कुरुश्रेष्ठः प्रीतात्मा भ्रातृभिः सह ।
कोटिं कोटिं गवां प्रादाद्दक्षिणां त्रिगुणीकृताम् ॥ १४.९०.१९ ॥
So angesprochen, gab der Beste der Kurus mit erfreutem Herzen zusammen mit seinen Brüdern je zehn Millionen Kühe als dreifach vergoltene Dakṣiṇā.
14.90.20
न करिष्यति तल्लोके कश्चिदन्यो नराधिपः ।
यत्कृतं कुरुराजेन मरुत्तस्यानुकुर्वता ॥ १४.९०.२० ॥
Kein anderer König auf der Welt wird tun, was der König der Kurus getan hat, indem er Marutta nachahmte.
14.90.21
प्रतिगृह्य तु तद्द्रव्यं कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
ऋत्विग्भ्यः प्रददौ विद्वांश्चतुर्धा व्यभजंश्च ते ॥ १४.९०.२१ ॥
Nachdem der weise Kṛṣṇa Dvaipāyana jenen Reichtum empfangen hatte, gab er ihn den Priestern, und sie teilten ihn in vier Teile.
14.90.22
धरण्या निष्क्रयं दत्त्वा तद्धिरण्यं युधिष्ठिरः ।
दूतपापो जितस्वर्गो मुमुदे भ्रातृभिः सह ॥ १४.९०.२२ ॥
Nachdem Yudhiṣṭhira jenes Gold als Lösegeld für die Erde gegeben hatte, frei von der Sünde des Würfelspiels und den Himmel gewonnen, freute er sich zusammen mit seinen Brüdern.
14.90.23
ऋत्विजस्तमपर्यन्तं सुवर्णनिचयं तथा ।
व्यभजन्त द्विजातिभ्यो यथोत्साहं यथासुखम् ॥ १४.९०.२३ ॥
Die Priester verteilten jenen grenzenlosen Goldhaufen unter den Zweimalgeborenen, je nach ihrem Eifer und ihrem Wohlbefinden.
14.90.24
यज्ञवाटे च यत्किञ्चिद्धिरण्यं सवि भूषणम् ।
तोरणानि च यूपांश्च घटान्पात्रीस्तथेष्टकाः।
युधिष्ठिराभ्यनुज्ञाताः सर्वं तद्व्यभजन्द्विजाः ॥ १४.९०.२४ ॥
Alles Gold, das sich im Opferbezirk befand, samt Schmuck, die Torbögen, die Opferpfähle, die Krüge, die Gefäße und die Ziegel, all das teilten die Zweimalgeborenen untereinander, mit Erlaubnis Yudhiṣṭhiras.
14.90.25
अनन्तरं द्विजातिभ्यः क्षत्रिया जह्रिरे वसु ।
तथा विट्शूद्रसङ्घाश्च तथाऽन्ये म्लेच्छजातयः।
कालेन महता जह्रुस्तत्सुवर्णं ततस्ततः ॥ १४.९०.२५ ॥
Danach nahmen die Kṣatriyas den Reichtum von den Dvijas, und ebenso nahmen die Scharen der Vaiśyas und Śūdras und die anderen Mleccha-Stämme im Laufe der Zeit dieses Gold, immer wieder.
14.90.26
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे मुदिता जग्मुरालयान् ।
तर्पिता वसुना तेन धर्मिराजेन धीमिता ॥ १४.९०.२६ ॥
Da kehrten alle diese Brahmanen erfreut in ihre Häuser zurück, durch den Reichtum des gerechten Königs gesättigt, diese weisen Männer.
14.90.27
स्वमंशं भगवान्व्यासः कुन्त्यै पादाभिवादितः ।
प्रददौ तस्य महतो हिरण्यस्य महाद्युतिः ॥ १४.९०.२७ ॥
Der gesegnete Vyāsa, von großem Glanz, dem Kuntī zu Füßen verneigte, gab ihr seinen eigenen Anteil an jenem großen Gold.
14.90.28
श्वशुरात्प्रीतिदायं तं प्राप्य सा प्रीतमानसा ।
चकार पुण्यकं तेन सुमहत्सङ्घशः पृथा ॥ १४.९०.२८ ॥
Nachdem sie jenes Liebesgeschenk von ihrem Schwiegervater erhalten hatte, vollzog Pṛthā, froh im Herzen, mit jenem Reichtum große verdienstvolle Riten, immer wieder.
14.90.29
गत्वा त्ववभृथं राजा विपाप्मा भ्रातृभिः सह ।
सभाज्यमानः शुशुभे महेन्द्रस्त्रिदशैरिव ॥ १४.९०.२९ ॥
Nachdem der sündenfreie König zum abschließenden Bad des Opfers gegangen war, strahlte er mit seinen Brüdern, geehrt, wie der große Indra strahlt, von den Göttern geehrt.
14.90.30
पाण्डवाश्च महीपालैः समेतैरभिसंवृताः ।
अशोभन्त महाराज ग्रहस्तारागणैरिव ॥ १४.९०.३० ॥
Und die Pāṇḍavas, von den versammelten Königen umgeben, großer König, strahlten wie die Planeten inmitten der Sternenschar.
14.90.31
राजभ्योपि ततः प्रादाद्रत्नानि विविधानि च ।
गजानश्वानलङ्कारान्त्रियो वासांसि काञ्चनम् ॥ १४.९०.३१ ॥
Dann gab er auch den Königen vielerlei Juwelen, Elefanten, Pferde, Schmuck, Frauen, Gewänder und Gold.
14.90.32
तद्धनौघमपर्यन्तं पार्थः पार्थिवमण्डले ।
विसृजञ्शुशुभे राजन्यथा वैश्रवणस्तथा ॥ १४.९०.३२ ॥
O König, Pārtha strahlte, als er jenen grenzenlosen Reichtumsstrom unter den Kreis der Könige verteilte, wie Vaiśravaṇa (Kubera).
14.90.33
आनीय च तथा वीरं राजानं बभ्रुवाहनम् ।
प्रदाय विपुलं वित्तं गृहात्प्रास्थापयनत्तदा ॥ १४.९०.३३ ॥
Auch den heldenhaften König Babhruvāhana brachten sie herbei, gaben ihm reichen Reichtum und entließen ihn dann aus dem Haus.
14.90.34
दुःशलायाश्च तं पौत्रं बालकं भरतर्षभ ।
स्वराज्येऽथ पितुर्धामान्स्वसुः प्रीत्या न्वयेशयत् ॥ १४.९०.३४ ॥
O Stier der Bharatas, jenen jungen Enkel Duḥśalās setzte er ebenfalls im Reich seines Vaters ein, aus Zuneigung zu seiner Schwester.
14.90.35
नृपतींश्चैव तान्सर्वान्सुविभक्तान्सुपूजितान् ।
प्रस्थापयामास वशी कुरुराजो युधिष्ठिरः ॥ १४.९०.३५ ॥
Der beherrschte König der Kurus, Yudhiṣṭhira, entsandte alle jene Könige, wohl bedacht und wohl geehrt.
14.90.36
गोविन्दं च महात्मानं बलदेवं महाबलम् ।
तथाऽन्यान्वृष्णिवीरांश्च प्रद्युम्नाद्यान्सहस्रशः ॥ १४.९०.३६ ॥
Govinda, den großherzigen Baladeva von gewaltiger Kraft und die anderen Helden der Vṛṣṇis, Tausende unter Führung Pradyumnas, entließ er ebenfalls.
14.90.37
पूजयित्वा महाराज यथाविधि महाद्युतिः ।
भ्रातृभिः सहितो राजा प्रास्थापरयदरिंदमः ॥ १४.९०.३७ ॥
O großer König, du von großem Glanz, Bezwinger der Feinde, nachdem er sie gemäß der Vorschrift geehrt hatte, entließ der König sie zusammen mit seinen Brüdern.
14.90.38
एवं बभूव यज्ञः स धर्मिराजस्य धीमतः ।
बह्वन्नधनरत्नौघः सुरामैरेयसागरः ॥ १४.९०.३८ ॥
So verlief das Opfer des weisen Königs Dharmarāja, mit Fluten reichlicher Speisen, Reichtümern und Juwelen und einem Ozean aus Wein und gegorenem Trank.
14.90.39
सर्पिःपङ्का ह्रदा यत्र बभूवुश्चान्नपर्वताः ।
रसालकर्दमा नद्यो बभूवुर्भरतर्षभ ॥ १४.९०.३९ ॥
Dort gab es Teiche aus Ghee-Schlamm und Berge aus Speisen, und Flüsse aus Mangosaft-Schlamm flossen, o Stier der Bharatas.
14.90.40
भक्ष्यखाण्डवरागाणां क्रियतां भुज्यतां तथा ।
पशूनां वध्यतां चैव नान्तं ददृशिरे जनाः ॥ १४.९०.४० ॥
»Man bereite und esse Speisen, Zuckerwerk und gewürzte Getränke, und man schlachte die Tiere«, so sagten die Menschen; kein Ende war zu sehen.
14.90.41
मत्तप्रमत्तमुदितं सुप्रीतयुवतीजनम् ।
मृदङ्गशङ्खनादैस्च मनोरममभूत्तदा। ॥ १४.९०.४१ ॥
Da wurde jener Ort, erfüllt von Berauschten und Ausgelassenen und sehr erfreuten jungen Frauen, durch den Klang von Trommeln und Muscheln entzückend.
14.90.42
दीयतां भुज्यतां चापि तत्र शब्दो महानभूत् ।
दीयतां दीयतां चेति दिवारात्रमवारितम् ॥ १४.९०.४२ ॥
»Man gebe, man esse!«, ein großer Lärm erhob sich dort; »Gebt, gebt!«, so ging es Tag und Nacht ununterbrochen weiter.
14.90.43
तं महोत्सवसंकाशं हृष्टपुष्टजनाकुलम् ।
कथयन्ति स्म पुरुषा नानादेशनिवासिनः ॥ १४.९०.४३ ॥
Männer aus verschiedenen Ländern erzählten von jenem Opfer, das einem großen Fest glich und voll war von fröhlichen, wohlgenährten Menschen.
14.90.44
वर्षित्वा धनधाराभिः कामै रत्नै रसैस्तथा ।
विपाप्मा भरतश्रेष्ठः कृतार्थः प्राविशत्पुरम् ॥ १४.९०.४४ ॥
Nachdem er Ströme von Reichtum, begehrten Dingen, Juwelen und Speisen ausgeschüttet hatte, betrat der sündenlose Beste der Bharatas, sein Ziel erreicht, die Stadt.