ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 16.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.5.1
ततो ययुर्दारुकः केशवश्च ।
बभ्रुश्च रामस्य पदं पतन्तः।
अथापश्यन्राममनन्तवीर्यं ।
वृक्षाश्रितं चिन्तयानं विविक्ते। ॥ १६.५.१ ॥
ಆಗ ದಾರುಕ, ಕೇಶವ ಮತ್ತು ಬಭ್ರು ರಾಮನ ಸ್ಥಳದ ಕಡೆಗೆ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಸಾಗಿದರು. ಅನಂತ ಪರಾಕ್ರಮಿ ರಾಮನು ಮರಕ್ಕೆ ಒರಗಿ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು.
16.5.2
ततः समासाद्य महानुभावः ।
कृष्णस्तदा दारुकमन्वशासत्।
गत्वा कुरून्सर्वमिमं महान्तं ।
पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम् ॥ १६.५.२ ॥
ಆಗ ಮಹಾನುಭಾವ ಕೃಷ್ಣನು ಸಮೀಪಿಸಿ ದಾರುಕನಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು: 'ಕುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಾದವರ ಈ ಮಹಾ ನಾಶವನ್ನು ಪಾರ್ಥನಿಗೆ (ಅರ್ಜುನನಿಗೆ) ತಿಳಿಸು.'
16.5.3
ततोऽर्जुनः क्षिप्रमिहोपयातु ।
श्रुत्वा मृतान्यादवान्ब्रह्मशापात्।
इत्येवमुक्तः स ययौ रथेन ।
कुरूंस्तदा दारुको नष्टचेताः ॥ १६.५.३ ॥
'ಆಗ ಅರ್ಜುನನು ಬೇಗನೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶಾಪದಿಂದ ಯಾದವರು ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಕೇಳಿ.' ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ದಾರುಕನು, ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಾಗಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುರುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.
16.5.4
ततो गते दारुके केशवोथ ।
दृष्ट्वान्तिके बभ्रुमुवाच वाक्यम्।
स्त्रियो भवान्रक्षितुं यातु शीघ्रं ।
नैता हिंस्युर्दस्यवो वित्तलोभात् ॥ १६.५.४ ॥
ದಾರುಕನು ಹೋದ ನಂತರ ಕೇಶವನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಭ್ರುವನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಬೇಗನೆ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಹೋಗು; ಧನಲೋಭದಿಂದ ದರೋಡೆಕೋರರು ಇವರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡದಂತೆ.'
16.5.5
कूटे युक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ १६.५.५ ॥
ಬೇಟೆಗಾರನ ಮುಸಲವು ಅದರ ಕಬ್ಬಿಣದ ತುದಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
16.5.6
ततो दृष्ट्वा निहतं बभ्रुमाह ।
कृष्णेऽग्रजं भ्रातरमुग्रतेजाः।
हहैव त्वं मां प्रतीक्षस्व राम ।
यावत्स्त्रियो ज्ञातिवशाः करोमि ॥ १६.५.६ ॥
ಬಭ್ರು ಹತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಉಗ್ರತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಅಯ್ಯೋ! ರಾಮ, ನನಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸು; ಬಂಧುಗಳ ವಶದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಾನು ರಕ್ಷಿಸುವವರೆಗೆ.
16.5.7
ततः पुरीं द्वारवतीं पविश्य ।
जनार्दनः पितरं प्राह वाक्यम्।
सर्वं भवान्रक्षतु नः समग्रं ।
धनंजयस्यागमनं प्रतीक्षन् ॥ १६.५.७ ॥
ನಂತರ ದ್ವಾರವತಿ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಜನಾರ್ದನನು ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಧನಂಜಯನ ಆಗಮನವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡಲಿ.
16.5.8
रामो वनान्ते प्रतिपालयन्मा-
मास्तेऽद्याहं तेन समानमिष्ये।
दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां ।
राज्ञां च पूर्वं कुरुपुङ्गवानाम् ॥ १६.५.८ ॥
ರಾಮನು ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಇಂದು ನಾನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುವೆನು. ಯಾದವರ ಈ ವಿನಾಶವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಹಿಂದೆ ಕುರುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜರ ವಿನಾಶವನ್ನೂ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.
16.5.9
नाहं विना यदुभिर्यादवानां ।
पुरीमिमामशकं द्रष्टुमद्य।
तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे ।
रामेणि सार्धं वनमभ्युपेत्य ॥ १६.५.९ ॥
ಯಾದವರಿಲ್ಲದೆ ಈ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಲು ನಾನು ಈಗ ಶಕ್ತನಲ್ಲ. ನಾನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವೆನು; ನನ್ನ ಈ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ — ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ.
16.5.10
इतीदमुक्त्वा शिरसा च पादौ ।
संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम।
ततो महान्निनदः प्रादुरासी-
त्सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य ॥ १६.५.१० ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ತಲೆಯಿಂದ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು. ಆಗ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಕೋಲಾಹಲ ಎದ್ದಿತು.
16.5.11
अथाब्रवीत्केशवः सन्निवर्त्य ।
शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम्।
पुरीमिमामेष्यति सव्यसाची ।
स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्यः ॥ १६.५.११ ॥
ಆಗ ಕೇಶವನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೇಳಿದನು, ಅಳುತ್ತಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ. ಸವ್ಯಸಾಚಿ ಈ ನಗರಕ್ಕೆ ಬರುವನು; ಆ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ ಬಿಡಿಸುವನು.
16.5.12
ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श ।
रामं वने स्थितमेकं विविक्ते ॥ १६.५.१२ ॥
ಆಗ ಕೇಶವನು ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಂಡನು — ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಮನನ್ನು.
16.5.13
रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य ॥ १६.५.१३ ॥
ಕೆಂಪು ಮುಖದವನು ತನ್ನ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
16.5.14
संदृश्यन्तं सागरान्तं विशन्तं ।
सम्यक्तदा सागरः प्रत्यगृह्णात्।
नागा दिव्याः सरितश्चैव पुण्याः ।
कर्कोटको वासुकिस्तक्षकश्च ॥ १६.५.१४ ॥
ಸಮುದ್ರದ ತೀರದವರೆಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವನನ್ನು ಸಮುದ್ರವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು. ದಿವ್ಯ ನಾಗರು, ಪುಣ್ಯ ನದಿಗಳು; ಕರ್ಕೋಟಕ, ವಾಸುಕಿ, ತಕ್ಷಕರೂ.
16.5.15
पृथुश्रवा अरुणः कुञ्जरश्च ।
मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकः।
तथा नागो धृतराष्ट्रो महात्मा ।
ह्रादः क्राथः शितिपृष्ठो निकेतुः ॥ १६.५.१५ ॥
ಪೃಥುಶ್ರವ, ಅರುಣ, ಕುಂಜರ; ಮಿಶ್ರಿ, ಶಂಖ, ಕುಮುದ, ಪುಂಡರೀಕ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾತ್ಮ ನಾಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ; ಹ್ರಾದ, ಕ್ರಾಥ, ಶಿತಿಪೃಷ್ಠ, ನಿಕೇತು.
16.5.16
सङ्कर्षणं भूधरं शुद्धबुद्धिम् ॥ १६.५.१६ ॥
ಸಂಕರ್ಷಣನನ್ನು, ಪರ್ವತವನ್ನು ಧರಿಸುವವನನ್ನು, ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನನ್ನು.
16.5.17
ततो गते भ्रातरि वासुदेवो ।
जानन्सर्वा गतयो दिव्यदृष्टिः।
वने शून्ये विचरंश्चिन्तयानो ।
भूमौ चाथ संविवेशाग्र्यतेजाः ॥ १६.५.१७ ॥
ಸಹೋದರ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಎಲ್ಲಾ ಗತಿಗಳನ್ನು ಅರಿತ, ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯ ವಾಸುದೇವನು, ಬರಿದಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದನು; ಅವನು ಅಗ್ರ್ಯತೇಜಸ್ವಿ.
16.5.18
सर्वं तेन प्राक्तदा वित्तमासी-
द्गान्धार्या यद्वाक्यमुक्तं स्वधर्मात्।
दुर्वाससा पारसोच्छिष्टलिप्ते ।
यच्चाप्युक्तं तच्च सस्मार कृष्णः ॥ १६.५.१८ ॥
ಮೊದಲು ಗಾಂಧಾರಿ ತನ್ನ ಧರ್ಮದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದವು; ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದುದನ್ನೂ, ಪಾರಸ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾದ (…) ದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟುದನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು.
16.5.19
कुलस्त्रीणां संवृतानां गवां च ।
द्विजेन्द्राणां बलमादाय धर्मे।
योनिर्देवानां वरदो ब्रह्मदेवो ।
गोविन्दाख्यो वासुदेवोऽथ नित्यः ॥ १६.५.१९ ॥
ಕುಲಸ್ತ್ರೀಯರ, ರಕ್ಷಿತ ಗೋವುಗಳ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರ ಬಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಮೂಲನಾದ, ವರದಾಯಕ, ಬ್ರಹ್ಮದೇವನಾದ, 'ಗೋವಿಂದ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ವಾಸುದೇವನು, ನಿತ್ಯನು.
16.5.20
संचिन्तयन्नन्धकवृष्णिनाशं ।
कुरुक्षयं चैव महानुभावः।
मेने ततः संक्रमणस्य कालं ।
ततश्चकारेन्द्रियसन्निरोधम् ॥ १६.५.२० ॥
ಅಂಧಕ-ವೃಷ್ಣಿ ವಂಶದ ನಾಶವನ್ನೂ ಕುರುಗಳ ಕ್ಷಯವನ್ನೂ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಆ ಮಹಾನುಭಾವನು ಆಗ ನಿರ್ಗಮನ ಕಾಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು; ಬಳಿಕ ಇಂದ್ರಿಯನಿರೋಧ ಮಾಡಿದನು.
16.5.21
यथा च लोकत्रयपालनार्थं ।
दुर्वासवाक्यप्रतिपालनाय।
देवोपि सन्देहविमोक्षहेतो-
र्निमित्तमैच्छत्सकलार्थतत्त्ववित् ॥ १६.५.२१ ॥
ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ದುರ್ವಾಸನ ಮಾತನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು, ದೇವನೂ ಸಂದೇಹ ವಿಮೋಚನೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ನಿಮಿತ್ತವನ್ನು ಬಯಸಿದನು—ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು.
16.5.22
स सन्निरुद्धेन्द्रियवाङ्मनास्तु ।
शिश्ये महायोगमुपेत्य कृष्णः।
जरोथ तं देशमुपाजगाम ॥ १६.५.२२ ॥
ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯ, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ ಮಹಾಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದನು; ಜರ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
16.5.23
लुब्धस्तदानीं मृगलिप्सुरुग्रः ।
स केशवं योगयुक्तं शयानं
मृगासक्तो लुब्धकः सायकेन ।
जरोऽविध्यत्पादतले त्वरावां-
स्तं चाभितस्तज्जिघृक्षुर्जगाम ॥ १६.५.२३ ॥
ಆಗ ಲೋಭಿ ಮತ್ತು ಉಗ್ರನಾದ ಬೇಡ ಜರ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಬಯಸಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೇಶವನನ್ನು ಬಾಣದಿಂದ ಪಾದತಲದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದನು; ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬೇಗನೆ ಸಮೀಪಿಸಿದನು.
16.5.24
अथापश्यत्पुरुषं योगयुक्तं ।
पीतांबरं लुब्धकोऽनेकबाहुम्।
मत्वाऽऽत्मानं त्वपराद्धं स तस्य ।
पादौ जरो जगृहे शङ्कितात्मा ॥ १६.५.२४ ॥
ಆಗ ಬೇಡನು ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿಯಾದ, ಅನೇಕ ಬಾಹುಗಳ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಿದನು; ತಾನು ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದೆನೆಂದು ಭಯಪಟ್ಟು ಜರ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
16.5.25
आश्वासितः पुण्यफलेन भक्तया ।
तथाऽनुतापात्कर्मणो जन्मनश्च।
दृष्ट्वा तथा देवमनन्तवीर्यं ।
देवैस्स्वर्गं प्रातितस्त्यक्तदेहः ॥ १६.५.२५ ॥
ಪುಣ್ಯಫಲ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಜನ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ, ಅನಂತವೀರ್ಯ ದೇವನನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು.
16.5.26
गणैर्मुनीनां पूजितस्यत्र कृष्णो ।
गच्छन्नूर्द्ध्वं व्याप्य लोकान्स लक्ष्म्या ॥ १६.५.२६ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳ ಗಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೃಷ್ಣನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದನು.
16.5.27
दिवं प्राप्तं वासवोऽथाश्विनौ च ।
रुद्रादित्या वसवश्चाथ विश्वे।
प्रत्युद्ययुर्मुनयश्चापि सिद्धा ।
गन्धर्वमुख्याश्च सहाप्सरोभिः ॥ १६.५.२७ ॥
ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದವನನ್ನು ಇಂದ್ರ, ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನಿಯರು, ರುದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದೇವರು ಎದುರುಗೊಂಡರು; ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರೂ, ಪ್ರಮುಖ ಗಂಧರ್ವರು ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ.
16.5.28
ततो राजन्भगवानुग्रतेजा ।
नारायणः प्रभवश्चाव्ययश्च।
योगाचार्यो रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या ।
स्थानं प्राप स्वं महात्माऽप्रमेयम् ॥ १६.५.२८ ॥
ಆಗ ರಾಜನೇ, ಉಗ್ರತೇಜಸ್ಸಿನ ಭಗವಾನ್ ನಾರಾಯಣನು, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲನೂ ಅವ್ಯಯನೂ, ಯೋಗಾಚಾರ್ಯನೂ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ದ್ಯುಲೋಕ-ಭೂಲೋಕಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ತನ್ನ ಅಪ್ರಮೇಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರಿದನು.
16.5.29
ततो देवैर्ऋषिभिश्चापि कृष्णः ।
समागतश्चारणैश्चैव राजन्।
गन्धर्वाग्र्यैरप्सरोभिर्वराभिः ।
सिद्धैः साध्यैश्चानतैः पूज्यमानः ॥ १६.५.२९ ॥
ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಚಾರಣರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಓ ರಾಜನೇ, ಪ್ರಮುಖ ಗಂಧರ್ವರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆಯರು, ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರಿಂದ ಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
16.5.30
तं वै देवाः प्रत्यनन्दन्त राज-
न्मुनिश्रेष्ठा ऋग्भिरानर्चुरीशम्।
तं गन्धर्वाश्चापि तस्थुः स्तुवन्तः ।
प्रीत्य चैनं पुरुहूतोऽभ्यनन्दत् ॥ १६.५.३० ॥
ಅವನನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು, ಓ ರಾಜನೇ; ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಋಕ್ಗಳಿಂದ ಈಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು; ಗಂಧರ್ವರೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತ ನಿಂತರು; ಪುರುಹೂತ ಇಂದ್ರನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದನು.
16.5.31
नमोनमस्ते भगवञ्शार्ङ्गधन्व-
न्धर्मस्थित्या प्रादुरासीर्धरायाम्।
कंसाख्यादीन्देवशत्रूंश्च सर्वा-
न्हत्वा भूमिः स्थापिता भारतप्ता ॥ १६.५.३१ ॥
ಓ ಭಗವಂತನೇ, ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ. ಧರ್ಮ ಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡೆ. ಕಂಸನೆಂಬವನನ್ನೂ ಇತರ ದೇವಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿ, ಭಾರತರಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ.
16.5.32
दिव्यं स्थानमजरं चाप्रमेयं ।
दुर्विज्ञेयं चागमैर्गम्यमग्र्यम्।
गच्छ प्रभो रक्ष चार्तिं प्रपन्ना-
न्कल्पेकल्पे जायमानांश्च मर्त्यान् ॥ १६.५.३२ ॥
ದಿವ್ಯವಾದ, ಜರೆಯಿಲ್ಲದ, ಅಪ್ರಮೇಯವಾದ, ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಆಗಮಗಳಿಂದ ಪಡೆಯಬಹುದಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಶರಣು ಬಂದ ದುಃಖಿತರನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಕಲ್ಪದಲ್ಲೂ ಜನಿಸುವ ಮರ್ತ್ಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.
16.5.33
इत्येवमुक्त्वा देवसंघोऽनुगम्य ।
श्रिया युक्तं पुष्पवृष्ट्या ववर्ष।
वाणी चासीत्संश्रिता रूपिणी सा ।
भानोर्मध्ये प्रविश त्वं तु राजन् ॥ १६.५.३३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವಗಣವು ಅನುಸರಿಸಿ, ಶ್ರೀಯಿಂದ ಕೂಡಿದವನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಗರೆಯಿತು. ಆಗ ರೂಪಧಾರಿಯಾದ ಒಂದು ವಾಣಿ ಕೇಳಿಸಿತು: ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಸೂರ್ಯನ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸು.
16.5.34
भुजैश्चतुर्भिः समुपेतं ममेदं ।
रूपं विशिष्टं जीवितं संस्थितं च।
भूमौ गतं पूजयताप्रमेयं ।
सदा हि तस्मिन्निवसामीति देवाः ॥ १६.५.३४ ॥
ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ನನ್ನ ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡ ಜೀವನ, ಭೂಮಿಗೆ ಹೋದ ಸ್ಥಿತಿ — ಆ ಅಪ್ರಮೇಯನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿರಿ. ನಾನು ಸದಾ ಅವನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು.
16.5.35
देवा निवृत्तास्तत्पदं नाप्नुवन्तो ।
बुद्ध्या देवं संस्मरन्तः प्रतीताः।
ब्रह्माद्यास्ते तद्गुणान्कीर्तयन्तः ।
शुभाँल्लोकान्स्वान्प्रपेदुः सुरेन्द्राः ॥ १६.५.३५ ॥
ಆ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರದೆ ದೇವತೆಗಳು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು; ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಆ ದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಆ ದೇವೇಂದ್ರರು ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಶುಭಲೋಕಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.