Mahābhārata · Adhyāya 16.5

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

16.5.1

ततो ययुर्दारुकः केशवश्च ।
बभ्रुश्च रामस्य पदं पतन्तः।
अथापश्यन्राममनन्तवीर्यं ।
वृक्षाश्रितं चिन्तयानं विविक्ते। ॥ १६.५.१ ॥

Dann eilten Dāruka, Keśava und Babhru zu dem Ort Balarāmas. Sie sahen Rāma von unendlicher Kraft, an einen Baum gelehnt, in Gedanken versunken an einem abgeschiedenen Ort.

16.5.2

ततः समासाद्य महानुभावः ।
कृष्णस्तदा दारुकमन्वशासत्।
गत्वा कुरून्सर्वमिमं महान्तं ।
पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम् ॥ १६.५.२ ॥

Dann wies Kṛṣṇa, von großer Macht, herantretend Dāruka an: »Geh zu den Kuru und berichte Pārtha (Arjuna) von all diesem großen Untergang der Yadus.«

16.5.3

ततोऽर्जुनः क्षिप्रमिहोपयातु ।
श्रुत्वा मृतान्यादवान्ब्रह्मशापात्।
इत्येवमुक्तः स ययौ रथेन ।
कुरूंस्तदा दारुको नष्टचेताः ॥ १६.५.३ ॥

»Möge Arjuna schnell hierher kommen, nachdem er gehört hat, dass die Yadava durch den Fluch eines Brahmanen gestorben sind.« So angewiesen, fuhr Dāruka, verwirrten Geistes, auf dem Wagen zu den Kuru.

16.5.4

ततो गते दारुके केशवोथ ।
दृष्ट्वान्तिके बभ्रुमुवाच वाक्यम्।
स्त्रियो भवान्रक्षितुं यातु शीघ्रं ।
नैता हिंस्युर्दस्यवो वित्तलोभात् ॥ १६.५.४ ॥

Nachdem Dāruka gegangen war, sprach Keśava, als er Babhru in der Nähe sah: »Geh schnell, die Frauen zu beschützen, damit Räuber aus Habgier ihnen kein Leid antun.«

16.5.5

कूटे युक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ १६.५.५ ॥

Die Keule des Jägers war an ihrer eisernen Spitze befestigt.

16.5.6

ततो दृष्ट्वा निहतं बभ्रुमाह ।
कृष्णेऽग्रजं भ्रातरमुग्रतेजाः।
हहैव त्वं मां प्रतीक्षस्व राम ।
यावत्स्त्रियो ज्ञातिवशाः करोमि ॥ १६.५.६ ॥

Als Kṛṣṇa von feurigem Glanz Babhru erschlagen sah, sprach er zu seinem älteren Bruder: Wehe! Rāma, warte auf mich, bis ich die Frauen, die der Gewalt ihrer Verwandten unterstehen, geschützt habe.

16.5.7

ततः पुरीं द्वारवतीं पविश्य ।
जनार्दनः पितरं प्राह वाक्यम्।
सर्वं भवान्रक्षतु नः समग्रं ।
धनंजयस्यागमनं प्रतीक्षन् ॥ १६.५.७ ॥

Dann, nachdem er die Stadt Dvāravatī betreten hatte, sprach Janārdana diese Worte zu seinem Vater: Mögest du uns alle vollständig beschützen, während du die Ankunft Dhanaṃjayas erwartest.

16.5.8

रामो वनान्ते प्रतिपालयन्मा-
मास्तेऽद्याहं तेन समानमिष्ये।
दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां ।
राज्ञां च पूर्वं कुरुपुङ्गवानाम् ॥ १६.५.८ ॥

Rāma wartet am Waldrand auf mich; heute werde ich mit ihm gehen. Ich habe diese Vernichtung der Yadus gesehen, und früher auch die Vernichtung der Könige, der Stiere unter den Kurus.

16.5.9

नाहं विना यदुभिर्यादवानां ।
पुरीमिमामशकं द्रष्टुमद्य।
तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे ।
रामेणि सार्धं वनमभ्युपेत्य ॥ १६.५.९ ॥

Ohne die Yadus vermag ich nicht mehr, diese Stadt anzuschauen. Ich werde nun Askese üben; wisse dies von mir: Nachdem ich mit Rāma in den Wald gegangen bin.

16.5.10

इतीदमुक्त्वा शिरसा च पादौ ।
संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम।
ततो महान्निनदः प्रादुरासी-
त्सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य ॥ १६.५.१० ॥

Nachdem er dies gesagt und mit dem Haupt seine Füße berührt hatte, brach Kṛṣṇa eilig auf. Da erhob sich in jener Stadt, samt ihren Frauen und Kindern, ein gewaltiges Geschrei.

16.5.11

अथाब्रवीत्केशवः सन्निवर्त्य ।
शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम्।
पुरीमिमामेष्यति सव्यसाची ।
स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्यः ॥ १६.५.११ ॥

Da wandte sich Keśava um und sprach, als er den Klang der weinenden Frauen hörte: "Savyasācin wird in diese Stadt kommen; jener Beste der Männer wird euch vom Leid befreien."

16.5.12

ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श ।
रामं वने स्थितमेकं विविक्ते ॥ १६.५.१२ ॥

Da ging Keśava hin und sah ihn: Rāma, allein im Wald stehend, an einem abgelegenen Ort.

16.5.13

रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य ॥ १६.५.१३ ॥

Der Rotgesichtige legte jenen eigenen Leib ab.

16.5.14

संदृश्यन्तं सागरान्तं विशन्तं ।
सम्यक्तदा सागरः प्रत्यगृह्णात्।
नागा दिव्याः सरितश्चैव पुण्याः ।
कर्कोटको वासुकिस्तक्षकश्च ॥ १६.५.१४ ॥

Als er, bis zum Meeresrand sichtbar, eintrat, nahm ihn das Meer vollständig auf. Auch die göttlichen Nāgas und die heiligen Flüsse; Karkoṭaka, Vāsuki und Takṣaka ebenso.

16.5.15

पृथुश्रवा अरुणः कुञ्जरश्च ।
मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकः।
तथा नागो धृतराष्ट्रो महात्मा ।
ह्रादः क्राथः शितिपृष्ठो निकेतुः ॥ १६.५.१५ ॥

Pṛthuśravā, Aruṇa und Kuñjara; Miśrī, Śaṅkha, Kumuda und Puṇḍarīka; ebenso der großherzige Nāga Dhṛtarāṣṭra; Hrāda, Krātha, Śitipṛṣṭha und Niketu.

16.5.16

सङ्कर्षणं भूधरं शुद्धबुद्धिम् ॥ १६.५.१६ ॥

Saṅkarṣaṇa, den Bergträger, den reinen Geistes.

16.5.17

ततो गते भ्रातरि वासुदेवो ।
जानन्सर्वा गतयो दिव्यदृष्टिः।
वने शून्ये विचरंश्चिन्तयानो ।
भूमौ चाथ संविवेशाग्र्यतेजाः ॥ १६.५.१७ ॥

Als sein Bruder gegangen war, legte sich Vāsudeva, der alle Bestimmungen kannte und göttliches Sehen besaß, im leeren Wald umherwandernd und nachsinnend auf den Boden nieder; er war von höchstem Glanz.

16.5.18

सर्वं तेन प्राक्तदा वित्तमासी-
द्गान्धार्या यद्वाक्यमुक्तं स्वधर्मात्।
दुर्वाससा पारसोच्छिष्टलिप्ते ।
यच्चाप्युक्तं तच्च सस्मार कृष्णः ॥ १६.५.१८ ॥

Früher wusste er alles, was Gāndhārī kraft ihres Dharma gesagt hatte, und was Durvāsas gesagt hatte, und was in der mit Pārasa-Resten beschmierten Stelle (…) gesagt wurde; auch dies erinnerte Kṛṣṇa.

16.5.19

कुलस्त्रीणां संवृतानां गवां च ।
द्विजेन्द्राणां बलमादाय धर्मे।
योनिर्देवानां वरदो ब्रह्मदेवो ।
गोविन्दाख्यो वासुदेवोऽथ नित्यः ॥ १६.५.१९ ॥

Die Kraft der Frauen edler Familien, der beschützten Kühe und der vorzüglichsten Brahmanen auf sich nehmend — im Dharma die Quelle der Götter, der Gewährer der Gaben, Brahmā selbst, Vāsudeva namens Govinda, der Ewige.

16.5.20

संचिन्तयन्नन्धकवृष्णिनाशं ।
कुरुक्षयं चैव महानुभावः।
मेने ततः संक्रमणस्य कालं ।
ततश्चकारेन्द्रियसन्निरोधम् ॥ १६.५.२० ॥

Über den Untergang der Andhaka und Vṛṣṇi und den Ruin der Kuru nachsinnend, erachtete jener Mächtige nun die Zeit des Scheidens für gekommen; dann hielt er die Sinne zurück.

16.5.21

यथा च लोकत्रयपालनार्थं ।
दुर्वासवाक्यप्रतिपालनाय।
देवोपि सन्देहविमोक्षहेतो-
र्निमित्तमैच्छत्सकलार्थतत्त्ववित् ॥ १६.५.२१ ॥

Um die drei Welten zu erhalten und das Wort Durvāsas' zu erfüllen, wünschte auch der Gott, der die Wahrheit aller Dinge kennt, einen Anlass, um den Zweifel zu lösen.

16.5.22

स सन्निरुद्धेन्द्रियवाङ्मनास्तु ।
शिश्ये महायोगमुपेत्य कृष्णः।
जरोथ तं देशमुपाजगाम ॥ १६.५.२२ ॥

Nachdem er Sinne, Rede und Geist gezügelt und in das große Yoga eingetreten war, legte sich Kṛṣṇa nieder; da kam Jara an jenen Ort.

16.5.23

लुब्धस्तदानीं मृगलिप्सुरुग्रः ।
स केशवं योगयुक्तं शयानं
मृगासक्तो लुब्धकः सायकेन ।
जरोऽविध्यत्पादतले त्वरावां-
स्तं चाभितस्तज्जिघृक्षुर्जगाम ॥ १६.५.२३ ॥

Da durchbohrte der gierige und wilde Jäger, auf das Wild aus, Keśava, der im Yoga versunken lag, mit einem Pfeil an der Fußsohle und eilte herbei, um ihn zu ergreifen.

16.5.24

अथापश्यत्पुरुषं योगयुक्तं ।
पीतांबरं लुब्धकोऽनेकबाहुम्।
मत्वाऽऽत्मानं त्वपराद्धं स तस्य ।
पादौ जरो जगृहे शङ्कितात्मा ॥ १६.५.२४ ॥

Da sah der Jäger jenen Mann, im Yoga versunken, gelb gekleidet und vielarmig; in dem Glauben, sich vergangen zu haben, ergriff Jara, ängstlichen Herzens, seine Füße.

16.5.25

आश्वासितः पुण्यफलेन भक्तया ।
तथाऽनुतापात्कर्मणो जन्मनश्च।
दृष्ट्वा तथा देवमनन्तवीर्यं ।
देवैस्स्वर्गं प्रातितस्त्यक्तदेहः ॥ १६.५.२५ ॥

Durch die Frucht des Verdienstes und durch Hingabe getröstet, aus Reue über seine Tat und Geburt, nachdem er den Gott unendlicher Kraft gesehen hatte, verließ er den Körper und wurde von den Göttern in den Himmel gebracht.

16.5.26

गणैर्मुनीनां पूजितस्यत्र कृष्णो ।
गच्छन्नूर्द्ध्वं व्याप्य लोकान्स लक्ष्म्या ॥ १६.५.२६ ॥

Hier ging Kṛṣṇa, von den Scharen der Weisen geehrt, nach oben und durchdrang die Welten mit Lakṣmī.

16.5.27

दिवं प्राप्तं वासवोऽथाश्विनौ च ।
रुद्रादित्या वसवश्चाथ विश्वे।
प्रत्युद्ययुर्मुनयश्चापि सिद्धा ।
गन्धर्वमुख्याश्च सहाप्सरोभिः ॥ १६.५.२७ ॥

Dem, der den Himmel erreicht hatte, kamen Vāsava, die beiden Aśvins, die Rudras, die Ādityas, die Vasus und die Viśvedevas entgegen; auch die Weisen und Vollendeten, und die vornehmsten Gandharvas zusammen mit den Apsarasen.

16.5.28

ततो राजन्भगवानुग्रतेजा ।
नारायणः प्रभवश्चाव्ययश्च।
योगाचार्यो रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या ।
स्थानं प्राप स्वं महात्माऽप्रमेयम् ॥ १६.५.२८ ॥

Dann, o König, erreichte der gesegnete Nārāyaṇa von furchtbarem Glanz, der Ursprung und Unvergängliche, der Lehrer des Yoga, nachdem er Himmel und Erde mit seinem Glanz durchdrungen hatte, seine eigene unermessliche Stätte, der Großherzige.

16.5.29

ततो देवैर्ऋषिभिश्चापि कृष्णः ।
समागतश्चारणैश्चैव राजन्।
गन्धर्वाग्र्यैरप्सरोभिर्वराभिः ।
सिद्धैः साध्यैश्चानतैः पूज्यमानः ॥ १६.५.२९ ॥

Dann wurde Kṛṣṇa, vereint mit den Göttern, Weisen und auch den Cāraṇas, o König, von den vornehmsten Gandharvas, den erlesenen Apsarasen, den Siddhas und den Sādhyas tief verneigend geehrt.

16.5.30

तं वै देवाः प्रत्यनन्दन्त राज-
न्मुनिश्रेष्ठा ऋग्भिरानर्चुरीशम्।
तं गन्धर्वाश्चापि तस्थुः स्तुवन्तः ।
प्रीत्य चैनं पुरुहूतोऽभ्यनन्दत् ॥ १६.५.३० ॥

Die Götter empfingen ihn freudig, o König; die vornehmsten Weisen verehrten den Herrn mit den Versen des Ṛg; auch die Gandharvas standen da und priesen ihn; und Indra, Puruhūta, begrüßte ihn liebevoll.

16.5.31

नमोनमस्ते भगवञ्शार्ङ्गधन्व-
न्धर्मस्थित्या प्रादुरासीर्धरायाम्।
कंसाख्यादीन्देवशत्रूंश्च सर्वा-
न्हत्वा भूमिः स्थापिता भारतप्ता ॥ १६.५.३१ ॥

O Herr, Träger des Śārṅga-Bogens, Ehrerbietung, Ehrerbietung dir! Zur Aufrechterhaltung des Dharma bist du auf der Erde erschienen. Nachdem du Kaṃsa und alle anderen Feinde der Götter erschlagen hast, hast du die von den Bhāratas gepeinigte Erde wiederhergestellt.

16.5.32

दिव्यं स्थानमजरं चाप्रमेयं ।
दुर्विज्ञेयं चागमैर्गम्यमग्र्यम्।
गच्छ प्रभो रक्ष चार्तिं प्रपन्ना-
न्कल्पेकल्पे जायमानांश्च मर्त्यान् ॥ १६.५.३२ ॥

Geh zu deiner göttlichen, unvergänglichen, unermesslichen, höchsten Wohnstatt, schwer zu begreifen, doch durch die Schriften erreichbar. O Herr, beschütze die Bedrängten, die Zuflucht genommen haben, und die Sterblichen, die in jedem Weltalter geboren werden.