ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 16.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.5.1
ततो ययुर्दारुकः केशवश्च ।
बभ्रुश्च रामस्य पदं पतन्तः।
अथापश्यन्राममनन्तवीर्यं ।
वृक्षाश्रितं चिन्तयानं विविक्ते। ॥ १६.५.१ ॥
ତା'ପରେ ଦାରୁକ, କେଶବ ଓ ବଭ୍ରୁ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ରାମଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ପରାକ୍ରମୀ ରାମଙ୍କୁ ଏକ ଗଛରେ ଠେସ ଦେଇ, ନିର୍ଜନରେ ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
16.5.2
ततः समासाद्य महानुभावः ।
कृष्णस्तदा दारुकमन्वशासत्।
गत्वा कुरून्सर्वमिमं महान्तं ।
पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम् ॥ १६.५.२ ॥
ତା'ପରେ ମହାନୁଭାବ କୃଷ୍ଣ ନିକଟକୁ ଆସି ଦାରୁକଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: 'କୁରୁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଯାଦବମାନଙ୍କର ଏହି ମହାବିନାଶର ସମସ୍ତ କଥା ପାର୍ଥଙ୍କୁ (ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ) କୁହ।'
16.5.3
ततोऽर्जुनः क्षिप्रमिहोपयातु ।
श्रुत्वा मृतान्यादवान्ब्रह्मशापात्।
इत्येवमुक्तः स ययौ रथेन ।
कुरूंस्तदा दारुको नष्टचेताः ॥ १६.५.३ ॥
'ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପରେ ଯାଦବମାନେ ମରିଛନ୍ତି ଶୁଣି।' ଏହିପରି କୁହାଯାଇ ଦାରୁକ, ମନ ବିଚଳିତ ହୋଇ ରଥରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଗଲା।
16.5.4
ततो गते दारुके केशवोथ ।
दृष्ट्वान्तिके बभ्रुमुवाच वाक्यम्।
स्त्रियो भवान्रक्षितुं यातु शीघ्रं ।
नैता हिंस्युर्दस्यवो वित्तलोभात् ॥ १६.५.४ ॥
ଦାରୁକ ଚାଲିଯିବା ପରେ କେଶବ ନିକଟରେ ଥିବା ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାଅ; ଧନଲୋଭରେ ଡକାୟତମାନେ ଯେପରି ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତି।'
16.5.5
कूटे युक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ १६.५.५ ॥
ବ୍ୟାଧର ମୁଷଳ ତା'ର ଲୌହ ମୁଣ୍ଡରେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିଲା।
16.5.6
ततो दृष्ट्वा निहतं बभ्रुमाह ।
कृष्णेऽग्रजं भ्रातरमुग्रतेजाः।
हहैव त्वं मां प्रतीक्षस्व राम ।
यावत्स्त्रियो ज्ञातिवशाः करोमि ॥ १६.५.६ ॥
ବଭ୍ରୁ ନିହତ ହୋଇଥିବା ଦେଖି ଉଗ୍ରତେଜା କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ: ହାୟ! ହେ ରାମ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଜ୍ଞାତିବଶ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ନ କରେ।
16.5.7
ततः पुरीं द्वारवतीं पविश्य ।
जनार्दनः पितरं प्राह वाक्यम्।
सर्वं भवान्रक्षतु नः समग्रं ।
धनंजयस्यागमनं प्रतीक्षन् ॥ १६.५.७ ॥
ତା'ପରେ ଦ୍ୱାରବତୀ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଆଗମନର ଅପେକ୍ଷା କରି ଆପଣ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
16.5.8
रामो वनान्ते प्रतिपालयन्मा-
मास्तेऽद्याहं तेन समानमिष्ये।
दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां ।
राज्ञां च पूर्वं कुरुपुङ्गवानाम् ॥ १६.५.८ ॥
ରାମ ବନର ଧାରରେ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯିବି। ମୁଁ ଯାଦବମାନଙ୍କର ଏହି ବିନାଶ ଦେଖିଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନଙ୍କର ବିନାଶ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଥିଲି।
16.5.9
नाहं विना यदुभिर्यादवानां ।
पुरीमिमामशकं द्रष्टुमद्य।
तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे ।
रामेणि सार्धं वनमभ्युपेत्य ॥ १६.५.९ ॥
ଯାଦବମାନଙ୍କ ବିନା ଏହି ନଗରୀ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଏବେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି; ମୋର ଏହି କଥା ଜାଣ — ରାମଙ୍କ ସହିତ ବନକୁ ଯାଇ।
16.5.10
इतीदमुक्त्वा शिरसा च पादौ ।
संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम।
ततो महान्निनदः प्रादुरासी-
त्सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य ॥ १६.५.१० ॥
ଏପରି କହି, ମସ୍ତକ ଦ୍ୱାରା ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି କୃଷ୍ଣ ତ୍ୱରାରେ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଶିଶୁ ସହିତ ସେହି ନଗରରେ ମହା କୋଳାହଳ ଉଠିଲା।
16.5.11
अथाब्रवीत्केशवः सन्निवर्त्य ।
शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम्।
पुरीमिमामेष्यति सव्यसाची ।
स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्यः ॥ १६.५.११ ॥
ତା'ପରେ କେଶବ ଫେରି କହିଲେ, କାନ୍ଦୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି। ସବ୍ୟସାଚୀ ଏହି ନଗରକୁ ଆସିବେ; ସେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ।
16.5.12
ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श ।
रामं वने स्थितमेकं विविक्ते ॥ १६.५.१२ ॥
ତା'ପରେ କେଶବ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ — ବନରେ, ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଏକାକୀ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ରାମଙ୍କୁ।
16.5.13
रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य ॥ १६.५.१३ ॥
ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ମୁଖଧାରୀ ସେ ନିଜର ସେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କଲେ।
16.5.14
संदृश्यन्तं सागरान्तं विशन्तं ।
सम्यक्तदा सागरः प्रत्यगृह्णात्।
नागा दिव्याः सरितश्चैव पुण्याः ।
कर्कोटको वासुकिस्तक्षकश्च ॥ १६.५.१४ ॥
ସମୁଦ୍ର କୂଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଶୁ ଦିଶୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲା। ଦିବ୍ୟ ନାଗ ଓ ପୁଣ୍ୟ ନଦୀମାନେ; କର୍କୋଟକ, ବାସୁକି ଓ ତକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ।
16.5.15
पृथुश्रवा अरुणः कुञ्जरश्च ।
मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकः।
तथा नागो धृतराष्ट्रो महात्मा ।
ह्रादः क्राथः शितिपृष्ठो निकेतुः ॥ १६.५.१५ ॥
ପୃଥୁଶ୍ରବା, ଅରୁଣ ଓ କୁଞ୍ଜର; ମିଶ୍ରୀ, ଶଙ୍ଖ, କୁମୁଦ ଓ ପୁଣ୍ଡରୀକ; ସେହିପରି ମହାତ୍ମା ନାଗ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର; ହ୍ରାଦ, କ୍ରାଥ, ଶିତିପୃଷ୍ଠ ଓ ନିକେତୁ।
16.5.16
सङ्कर्षणं भूधरं शुद्धबुद्धिम् ॥ १६.५.१६ ॥
ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ, ପର୍ବତଧାରୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧି ଯୁକ୍ତଙ୍କୁ।
16.5.17
ततो गते भ्रातरि वासुदेवो ।
जानन्सर्वा गतयो दिव्यदृष्टिः।
वने शून्ये विचरंश्चिन्तयानो ।
भूमौ चाथ संविवेशाग्र्यतेजाः ॥ १६.५.१७ ॥
ଭାଇ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ସମସ୍ତ ଗତି ଜାଣିଥିବା ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟି ବାସୁଦେବ ଶୂନ୍ୟ ବନରେ ବୁଲି ଚିନ୍ତା କରି ଭୂମିରେ ଶୟନ କଲେ; ସେ ଅଗ୍ର୍ୟତେଜସ୍ୱୀ।
16.5.18
सर्वं तेन प्राक्तदा वित्तमासी-
द्गान्धार्या यद्वाक्यमुक्तं स्वधर्मात्।
दुर्वाससा पारसोच्छिष्टलिप्ते ।
यच्चाप्युक्तं तच्च सस्मार कृष्णः ॥ १६.५.१८ ॥
ପୂର୍ବରୁ ଗାନ୍ଧାରୀ ନିଜ ଧର୍ମବଳରେ ଯାହା କହିଥିଲେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ଥିଲା; ଦୁର୍ବାସା ଯାହା କହିଥିଲେ ଏବଂ ପାରସ-ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟରେ ଲିପ୍ତ (…) ରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସ୍ମରଣ କଲେ।
16.5.19
कुलस्त्रीणां संवृतानां गवां च ।
द्विजेन्द्राणां बलमादाय धर्मे।
योनिर्देवानां वरदो ब्रह्मदेवो ।
गोविन्दाख्यो वासुदेवोऽथ नित्यः ॥ १६.५.१९ ॥
କୁଳସ୍ତ୍ରୀ, ସୁରକ୍ଷିତ ଗାଈ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ବଳ ଧାରଣ କରି, ଧର୍ମରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ବରଦାତା, ବ୍ରହ୍ମଦେବ, 'ଗୋବିନ୍ଦ' ନାମକ ବାସୁଦେବ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ।
16.5.20
संचिन्तयन्नन्धकवृष्णिनाशं ।
कुरुक्षयं चैव महानुभावः।
मेने ततः संक्रमणस्य कालं ।
ततश्चकारेन्द्रियसन्निरोधम् ॥ १६.५.२० ॥
ଅନ୍ଧକ-ବୃଷ୍ଣି ବଂଶର ବିନାଶ ଏବଂ କୁରୁଙ୍କ କ୍ଷୟ ଚିନ୍ତା କରି, ସେହି ମହାନୁଭାବ ତା'ପରେ ପ୍ରସ୍ଥାନର ସମୟ ବିଚାର କଲେ; ତା'ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିରୋଧ କଲେ।
16.5.21
यथा च लोकत्रयपालनार्थं ।
दुर्वासवाक्यप्रतिपालनाय।
देवोपि सन्देहविमोक्षहेतो-
र्निमित्तमैच्छत्सकलार्थतत्त्ववित् ॥ १६.५.२१ ॥
ତିନି ଲୋକର ପାଳନ ପାଇଁ ଏବଂ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ସନ୍ଦେହ ମୁକ୍ତିର ହେତୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଏକ ନିମିତ୍ତ ଇଚ୍ଛା କଲେ—ସମସ୍ତ ଅର୍ଥତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା।
16.5.22
स सन्निरुद्धेन्द्रियवाङ्मनास्तु ।
शिश्ये महायोगमुपेत्य कृष्णः।
जरोथ तं देशमुपाजगाम ॥ १६.५.२२ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ବାଣୀ ଓ ମନକୁ ସଂଯତ କରି ମହାଯୋଗରେ ପ୍ରବେଶ କରି କୃଷ୍ଣ ଶୋଇଲେ; ଜରା ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲା।
16.5.23
लुब्धस्तदानीं मृगलिप्सुरुग्रः ।
स केशवं योगयुक्तं शयानं
मृगासक्तो लुब्धकः सायकेन ।
जरोऽविध्यत्पादतले त्वरावां-
स्तं चाभितस्तज्जिघृक्षुर्जगाम ॥ १६.५.२३ ॥
ସେତେବେଳେ ଲୋଭୀ ଓ ଉଗ୍ର ଶିକାରୀ ଜରା ହରିଣ ଇଚ୍ଛାରେ ଯୋଗଯୁକ୍ତ ଶୋଇଥିବା କେଶବଙ୍କୁ ବାଣରେ ପାଦତଳେ ବିଦ୍ଧ କଲା; ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଶୀଘ୍ର ନିକଟ ଗଲା।
16.5.24
अथापश्यत्पुरुषं योगयुक्तं ।
पीतांबरं लुब्धकोऽनेकबाहुम्।
मत्वाऽऽत्मानं त्वपराद्धं स तस्य ।
पादौ जरो जगृहे शङ्कितात्मा ॥ १६.५.२४ ॥
ତା'ପରେ ଶିକାରୀ ଯୋଗଯୁକ୍ତ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ଅନେକ ବାହୁ ଥିବା ସେହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲା; ନିଜକୁ ଅପରାଧୀ ଭାବି ଭୟଭୀତ ଜରା ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲା।
16.5.25
आश्वासितः पुण्यफलेन भक्तया ।
तथाऽनुतापात्कर्मणो जन्मनश्च।
दृष्ट्वा तथा देवमनन्तवीर्यं ।
देवैस्स्वर्गं प्रातितस्त्यक्तदेहः ॥ १६.५.२५ ॥
ପୁଣ୍ୟଫଳ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମ ପ୍ରତି ଅନୁତାପରେ, ଅନନ୍ତବୀର୍ଯ୍ୟ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେହତ୍ୟାଗ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିଆଗଲା।
16.5.26
गणैर्मुनीनां पूजितस्यत्र कृष्णो ।
गच्छन्नूर्द्ध्वं व्याप्य लोकान्स लक्ष्म्या ॥ १६.५.२६ ॥
ଏଠାରେ ମୁନିଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ କୃଷ୍ଣ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହିତ ଲୋକସମୂହକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କଲେ।
16.5.27
दिवं प्राप्तं वासवोऽथाश्विनौ च ।
रुद्रादित्या वसवश्चाथ विश्वे।
प्रत्युद्ययुर्मुनयश्चापि सिद्धा ।
गन्धर्वमुख्याश्च सहाप्सरोभिः ॥ १६.५.२७ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ରୁଦ୍ରଗଣ, ଆଦିତ୍ୟଗଣ, ବସୁଗଣ ଓ ବିଶ୍ୱଦେବଗଣ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଭେଟିଲେ; ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରମୁଖ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହିତ।
16.5.28
ततो राजन्भगवानुग्रतेजा ।
नारायणः प्रभवश्चाव्ययश्च।
योगाचार्यो रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या ।
स्थानं प्राप स्वं महात्माऽप्रमेयम् ॥ १६.५.२८ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ରାଜନ୍, ଉଗ୍ରତେଜ ଭଗବାନ ନାରାୟଣ, ଯିଏ ସକଳ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ ଓ ଅବ୍ୟୟ, ଯୋଗାଚାର୍ଯ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ଭୂଲୋକକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି ନିଜ ଅପ୍ରମେୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
16.5.29
ततो देवैर्ऋषिभिश्चापि कृष्णः ।
समागतश्चारणैश्चैव राजन्।
गन्धर्वाग्र्यैरप्सरोभिर्वराभिः ।
सिद्धैः साध्यैश्चानतैः पूज्यमानः ॥ १६.५.२९ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଳିତ କୃଷ୍ଣ, ହେ ରାଜନ୍, ପ୍ରମୁଖ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ସାଧ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନତ ହୋଇ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ।
16.5.30
तं वै देवाः प्रत्यनन्दन्त राज-
न्मुनिश्रेष्ठा ऋग्भिरानर्चुरीशम्।
तं गन्धर्वाश्चापि तस्थुः स्तुवन्तः ।
प्रीत्य चैनं पुरुहूतोऽभ्यनन्दत् ॥ १६.५.३० ॥
ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ହେ ରାଜନ୍; ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଈଶଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରି ଠିଆ ହେଲେ; ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଇଲେ।
16.5.31
नमोनमस्ते भगवञ्शार्ङ्गधन्व-
न्धर्मस्थित्या प्रादुरासीर्धरायाम्।
कंसाख्यादीन्देवशत्रूंश्च सर्वा-
न्हत्वा भूमिः स्थापिता भारतप्ता ॥ १६.५.३१ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରଣକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର। ଧର୍ମସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଆପଣ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। କଂସ ନାମକ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରି ଭାରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ଧରିତ୍ରୀକୁ ଆପଣ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
16.5.32
दिव्यं स्थानमजरं चाप्रमेयं ।
दुर्विज्ञेयं चागमैर्गम्यमग्र्यम्।
गच्छ प्रभो रक्ष चार्तिं प्रपन्ना-
न्कल्पेकल्पे जायमानांश्च मर्त्यान् ॥ १६.५.३२ ॥
ଦିବ୍ୟ, ଅଜର, ଅପ୍ରମେୟ, ଦୁର୍ବିଜ୍ଞେୟ କିନ୍ତୁ ଆଗମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ହେ ପ୍ରଭୋ, ଶରଣାଗତ ପୀଡ଼ିତ ଓ ପ୍ରତି କଳ୍ପରେ ଜନ୍ମିତ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
16.5.33
इत्येवमुक्त्वा देवसंघोऽनुगम्य ।
श्रिया युक्तं पुष्पवृष्ट्या ववर्ष।
वाणी चासीत्संश्रिता रूपिणी सा ।
भानोर्मध्ये प्रविश त्वं तु राजन् ॥ १६.५.३३ ॥
ଏହିପରି କହି ଦେବଗଣ ଅନୁସରଣ କରି ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କଲେ। ସେତେବେଳେ ରୂପଧାରୀ ଏକ ବାଣୀ ପ୍ରକଟ ହେଲା: ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କର।
16.5.34
भुजैश्चतुर्भिः समुपेतं ममेदं ।
रूपं विशिष्टं जीवितं संस्थितं च।
भूमौ गतं पूजयताप्रमेयं ।
सदा हि तस्मिन्निवसामीति देवाः ॥ १६.५.३४ ॥
ଚାରି ବାହୁ ସହିତ ମୋର ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ରୂପ, ପୃଥିବୀରେ ସ୍ଥିତ ଜୀବନ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଗତ ଅବସ୍ଥା — ସେହି ଅପ୍ରମେୟଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ମୁଁ ସଦା ତାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରେ, ଏହା ଦେବତାମାନେ କହିଲେ।
16.5.35
देवा निवृत्तास्तत्पदं नाप्नुवन्तो ।
बुद्ध्या देवं संस्मरन्तः प्रतीताः।
ब्रह्माद्यास्ते तद्गुणान्कीर्तयन्तः ।
शुभाँल्लोकान्स्वान्प्रपेदुः सुरेन्द्राः ॥ १६.५.३५ ॥
ସେହି ପଦ ନ ପାଇ ଦେବତାମାନେ ଫେରିଗଲେ; ବୁଦ୍ଧିରେ ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି। ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ସେହି ଦେବେନ୍ଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁଣ କୀର୍ତ୍ତନ କରି ନିଜ ଶୁଭ ଲୋକକୁ ଗଲେ।