மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 16.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.5.1
ततो ययुर्दारुकः केशवश्च ।
बभ्रुश्च रामस्य पदं पतन्तः।
अथापश्यन्राममनन्तवीर्यं ।
वृक्षाश्रितं चिन्तयानं विविक्ते। ॥ १६.५.१ ॥
பின்னர் தாருகனும் கேசவனும் பப்ருவும் ராமனின் இடத்தை நோக்கி விரைந்து சென்றனர். அங்கே எல்லையற்ற வீரியமுடைய ராமர் ஒரு மரத்தில் சாய்ந்து, தனிமையில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பதை அவர்கள் கண்டனர்.
16.5.2
ततः समासाद्य महानुभावः ।
कृष्णस्तदा दारुकमन्वशासत्।
गत्वा कुरून्सर्वमिमं महान्तं ।
पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम् ॥ १६.५.२ ॥
பின்னர் மகானுபாவரான கிருஷ்ணர் அருகில் வந்து தாருகனுக்குக் கட்டளையிட்டார்: 'குருக்களிடம் சென்று, இந்த யாதவர்களின் பெரும் அழிவை முழுவதும் பார்த்தனுக்கு (அர்ஜுனனுக்கு) அறிவி.'
16.5.3
ततोऽर्जुनः क्षिप्रमिहोपयातु ।
श्रुत्वा मृतान्यादवान्ब्रह्मशापात्।
इत्येवमुक्तः स ययौ रथेन ।
कुरूंस्तदा दारुको नष्टचेताः ॥ १६.५.३ ॥
'அப்போது அர்ஜுனன் விரைவில் இங்கே வரட்டும், பிராமண சாபத்தால் இறந்த யாதவர்களைக் கேட்டு.' இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, மனம் குழம்பிய தாருகன் தேரில் குருக்களிடம் சென்றான்.
16.5.4
ततो गते दारुके केशवोथ ।
दृष्ट्वान्तिके बभ्रुमुवाच वाक्यम्।
स्त्रियो भवान्रक्षितुं यातु शीघ्रं ।
नैता हिंस्युर्दस्यवो वित्तलोभात् ॥ १६.५.४ ॥
தாருகன் சென்ற பின்பு கேசவன் அருகில் இருந்த பப்ருவைக் கண்டு கூறினான்: 'நீ பெண்களைக் காக்க விரைவில் செல்லு; செல்வ ஆசையால் கொள்ளையர்கள் இவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாதபடி.'
16.5.5
कूटे युक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ १६.५.५ ॥
வேடனின் உலக்கை (முசலம்) அதன் இரும்பு முனையில் பொருத்தப்பட்டிருந்தது.
16.5.6
ततो दृष्ट्वा निहतं बभ्रुमाह ।
कृष्णेऽग्रजं भ्रातरमुग्रतेजाः।
हहैव त्वं मां प्रतीक्षस्व राम ।
यावत्स्त्रियो ज्ञातिवशाः करोमि ॥ १६.५.६ ॥
பப்ருவைக் கொல்லப்பட்டவனாகக் கண்டு, உக்ர தேஜஸ் கொண்ட கிருஷ்ணன் தன் மூத்த சகோதரனிடம் கூறினான்: ஐயோ! ராமா, நீ எனக்காகக் காத்திரு; உறவினர் வசப்பட்ட பெண்களை நான் பாதுகாக்கும் வரை.
16.5.7
ततः पुरीं द्वारवतीं पविश्य ।
जनार्दनः पितरं प्राह वाक्यम्।
सर्वं भवान्रक्षतु नः समग्रं ।
धनंजयस्यागमनं प्रतीक्षन् ॥ १६.५.७ ॥
பின்னர் துவாரகை நகரில் நுழைந்து, ஜனார்தனன் தந்தையிடம் சொன்னான்: தனஞ்சயனின் வருகையை எதிர்பார்த்து, நீங்கள் எங்கள் அனைவரையும் முழுமையாகக் காக்கட்டும்.
16.5.8
रामो वनान्ते प्रतिपालयन्मा-
मास्तेऽद्याहं तेन समानमिष्ये।
दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां ।
राज्ञां च पूर्वं कुरुपुङ्गवानाम् ॥ १६.५.८ ॥
ராமன் காட்டின் ஓரத்தில் என்னை எதிர்பார்த்திருக்கிறான்; இன்று நான் அவனுடன் செல்வேன். யாதவர்களின் இந்த அழிவை நான் கண்டேன்; முன்பு குருகுலத்தின் சிறந்த மன்னர்களின் அழிவையும் கண்டேன்.
16.5.9
नाहं विना यदुभिर्यादवानां ।
पुरीमिमामशकं द्रष्टुमद्य।
तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे ।
रामेणि सार्धं वनमभ्युपेत्य ॥ १६.५.९ ॥
யாதவர்கள் இல்லாமல் இந்த நகரைக் காண நான் இப்போது இயலேன். நான் தவம் செய்வேன்; இதை அறிந்துகொள், ராமனுடன் காட்டுக்குச் சென்று.
16.5.10
इतीदमुक्त्वा शिरसा च पादौ ।
संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम।
ततो महान्निनदः प्रादुरासी-
त्सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य ॥ १६.५.१० ॥
இவ்வாறு சொல்லி, தலையால் பாதங்களைத் தொட்டு, கிருஷ்ணன் விரைவாகச் சென்றான். அப்போது பெண்களும் குழந்தைகளும் கொண்ட அந்த நகரத்தில் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது.
16.5.11
अथाब्रवीत्केशवः सन्निवर्त्य ।
शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम्।
पुरीमिमामेष्यति सव्यसाची ।
स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्यः ॥ १६.५.११ ॥
அப்போது கேசவர் திரும்பி கூறினார். அழுகின்ற பெண்களின் ஒலியைக் கேட்டு. சவ்யசாசி இந்நகருக்கு வருவான்; அந்த நரச்ரேஷ்டன் உங்களை துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பான்.
16.5.12
ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श ।
रामं वने स्थितमेकं विविक्ते ॥ १६.५.१२ ॥
பின்னர் கேசவர் சென்று அவரைக் கண்டார் — காட்டில், தனிமையான இடத்தில் தனியாக நின்றிருந்த ராமரை.
16.5.13
रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य ॥ १६.५.१३ ॥
சிவந்த முகத்தினன் தன் அந்த உடலை விட்டான்.
16.5.14
संदृश्यन्तं सागरान्तं विशन्तं ।
सम्यक्तदा सागरः प्रत्यगृह्णात्।
नागा दिव्याः सरितश्चैव पुण्याः ।
कर्कोटको वासुकिस्तक्षकश्च ॥ १६.५.१४ ॥
கடல் வரை காணப்பட்டவன் உள்ளே நுழைகையில் கடல் அவனை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டது. தெய்வீக நாகங்களும் புனித ஆறுகளும்; கர்கோடகன், வாசுகி, தக்ஷகன் ஆகியோரும்.
16.5.15
पृथुश्रवा अरुणः कुञ्जरश्च ।
मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकः।
तथा नागो धृतराष्ट्रो महात्मा ।
ह्रादः क्राथः शितिपृष्ठो निकेतुः ॥ १६.५.१५ ॥
பிருதுஸ்ரவஸ், அருணன், குஞ்சரன்; மிஸ்ரி, சங்கன், குமுதன், புண்டரீகன்; அதுபோல் மகாத்மா நாகன் திருதராஷ்டிரன்; ஹ்ராதன், கராதன், சிதிபிருஷ்டன், நிகேதுவும்.
16.5.16
सङ्कर्षणं भूधरं शुद्धबुद्धिम् ॥ १६.५.१६ ॥
சங்கர்ஷணரை, மலையைத் தாங்குபவரும் தூய அறிவுடையவருமான அவரை.
16.5.17
ततो गते भ्रातरि वासुदेवो ।
जानन्सर्वा गतयो दिव्यदृष्टिः।
वने शून्ये विचरंश्चिन्तयानो ।
भूमौ चाथ संविवेशाग्र्यतेजाः ॥ १६.५.१७ ॥
அதன்பின் சகோதரன் சென்றபின், அனைத்து கதிகளையும் அறிந்த, தெய்வீகப் பார்வையுடைய வாசுதேவர், வெறிச்சோடிய காட்டில் அலைந்து சிந்தித்தவாறு, பின்னர் நிலத்தில் படுத்தார். அவர் மிக்க ஒளி பொருந்தியவர்.
16.5.18
सर्वं तेन प्राक्तदा वित्तमासी-
द्गान्धार्या यद्वाक्यमुक्तं स्वधर्मात्।
दुर्वाससा पारसोच्छिष्टलिप्ते ।
यच्चाप्युक्तं तच्च सस्मार कृष्णः ॥ १६.५.१८ ॥
முன்பு அவருக்கு காந்தாரி தன் தர்மத்தால் கூறிய சொற்கள் அனைத்தும் தெரிந்திருந்தன; துர்வாசர் கூறியதும், பாரசு எச்சில் பூசப்பட்ட (…) என்பதில் சொல்லப்பட்டதும் கிருஷ்ணர் நினைவுகூர்ந்தார்.
16.5.19
कुलस्त्रीणां संवृतानां गवां च ।
द्विजेन्द्राणां बलमादाय धर्मे।
योनिर्देवानां वरदो ब्रह्मदेवो ।
गोविन्दाख्यो वासुदेवोऽथ नित्यः ॥ १६.५.१९ ॥
குலப்பெண்களையும், காக்கப்பட்ட பசுக்களையும், சிறந்த அந்தணர்களின் வலிமையையும் ஏற்று, தர்மத்தில் தேவர்களின் மூலமும், வரமளிப்பவரும், பிரம்மதேவரும், கோவிந்தன் என்ற பெயருடைய வாசுதேவரும் அவர் நித்தியர்.
16.5.20
संचिन्तयन्नन्धकवृष्णिनाशं ।
कुरुक्षयं चैव महानुभावः।
मेने ततः संक्रमणस्य कालं ।
ततश्चकारेन्द्रियसन्निरोधम् ॥ १६.५.२० ॥
அந்தகர், விருஷ்ணிகளின் அழிவையும் குருக்களின் அழிவையும் சிந்தித்து, அந்த மகானுபாவர் பின்னர் புறப்படும் காலமென்று கருதினார்; பின்னர் புலன்களை அடக்கினார்.
16.5.21
यथा च लोकत्रयपालनार्थं ।
दुर्वासवाक्यप्रतिपालनाय।
देवोपि सन्देहविमोक्षहेतो-
र्निमित्तमैच्छत्सकलार्थतत्त्ववित् ॥ १६.५.२१ ॥
மூன்று உலகங்களின் பாதுகாப்புக்காகவும், துர்வாசரின் சொல்லைக் காக்கவும், சந்தேக விடுதலைக்கான காரணமாக ஒரு நிமித்தத்தை தேவரும் விரும்பினார்—அனைத்துப் பொருட்களின் உண்மையை அறிந்தவரான அவர்.
16.5.22
स सन्निरुद्धेन्द्रियवाङ्मनास्तु ।
शिश्ये महायोगमुपेत्य कृष्णः।
जरोथ तं देशमुपाजगाम ॥ १६.५.२२ ॥
அவர் புலன்களையும் வாக்கையும் மனத்தையும் அடக்கி, மகாயோகத்தில் ஆழ்ந்து படுத்தார்; ஜரா அந்த இடத்திற்கு வந்தான்.
16.5.23
लुब्धस्तदानीं मृगलिप्सुरुग्रः ।
स केशवं योगयुक्तं शयानं
मृगासक्तो लुब्धकः सायकेन ।
जरोऽविध्यत्पादतले त्वरावां-
स्तं चाभितस्तज्जिघृक्षुर्जगाम ॥ १६.५.२३ ॥
அப்போது பேராசையும் கொடுமையும் கொண்ட வேடன் ஜரா மானை விரும்பி, யோகத்தில் ஆழ்ந்து படுத்திருந்த கேசவனை அம்பால் உள்ளங்காலில் எய்தான்; விரைந்து அவரை பிடிக்க அருகில் சென்றான்.
16.5.24
अथापश्यत्पुरुषं योगयुक्तं ।
पीतांबरं लुब्धकोऽनेकबाहुम्।
मत्वाऽऽत्मानं त्वपराद्धं स तस्य ।
पादौ जरो जगृहे शङ्कितात्मा ॥ १६.५.२४ ॥
பின்னர் வேடன் யோகத்தில் ஆழ்ந்த, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, பல கரங்கள் கொண்ட அந்த புருஷனைக் கண்டான்; தன்னை குற்றவாளியாக நினைத்து அஞ்சிய ஜரா அவருடைய பாதங்களைப் பற்றினான்.
16.5.25
आश्वासितः पुण्यफलेन भक्तया ।
तथाऽनुतापात्कर्मणो जन्मनश्च।
दृष्ट्वा तथा देवमनन्तवीर्यं ।
देवैस्स्वर्गं प्रातितस्त्यक्तदेहः ॥ १६.५.२५ ॥
புண்ணியப் பயனாலும் பக்தியாலும் ஆறுதல் பெற்று, தன் செயலையும் பிறப்பையும் குறித்து வருந்தி, அனந்தவீர்யரான தேவரைக் கண்டு, உடலைத் துறந்து தேவர்களால் சுவர்க்கத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டான்.
16.5.26
गणैर्मुनीनां पूजितस्यत्र कृष्णो ।
गच्छन्नूर्द्ध्वं व्याप्य लोकान्स लक्ष्म्या ॥ १६.५.२६ ॥
இங்கே முனிவர்களின் கூட்டங்களால் வணங்கப்பட்ட கிருஷ்ணர், மேல்நோக்கிச் சென்று, லக்ஷ்மியுடன் உலகங்களை வியாபித்தார்.
16.5.27
दिवं प्राप्तं वासवोऽथाश्विनौ च ।
रुद्रादित्या वसवश्चाथ विश्वे।
प्रत्युद्ययुर्मुनयश्चापि सिद्धा ।
गन्धर्वमुख्याश्च सहाप्सरोभिः ॥ १६.५.२७ ॥
வானுலகை அடைந்தவனை இந்திரனும், இரு அஸ்வினிகளும், ருத்ரர்களும், ஆதித்யர்களும், வசுக்களும், விஸ்வதேவர்களும் எதிர்கொண்டனர்; முனிவர்களும் சித்தர்களும் கூட, முக்கிய கந்தர்வர்கள் அப்சரஸுகளுடன் சேர்ந்து.
16.5.28
ततो राजन्भगवानुग्रतेजा ।
नारायणः प्रभवश्चाव्ययश्च।
योगाचार्यो रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या ।
स्थानं प्राप स्वं महात्माऽप्रमेयम् ॥ १६.५.२८ ॥
பின்னர், அரசே, உக்ர தேஜஸ் கொண்ட பகவான் நாராயணன், அனைத்தின் மூலமும் அழியாதவனுமானவன், யோகத்தின் ஆசிரியன், லக்ஷ்மியால் வானையும் பூமியையும் வியாபித்து, அளவிட முடியாத தன் இருப்பிடத்தை அடைந்தார்.
16.5.29
ततो देवैर्ऋषिभिश्चापि कृष्णः ।
समागतश्चारणैश्चैव राजन्।
गन्धर्वाग्र्यैरप्सरोभिर्वराभिः ।
सिद्धैः साध्यैश्चानतैः पूज्यमानः ॥ १६.५.२९ ॥
பின்னர் தேவர்களும் ரிஷிகளும் கூட, சாரணர்களும் சேர்ந்து கொண்ட கிருஷ்ணன், அரசே, முக்கிய கந்தர்வர்கள், சிறந்த அப்சரஸுகள், சித்தர்கள், சாத்யர்களால் வணங்கப்பட்டவனாய்.
16.5.30
तं वै देवाः प्रत्यनन्दन्त राज-
न्मुनिश्रेष्ठा ऋग्भिरानर्चुरीशम्।
तं गन्धर्वाश्चापि तस्थुः स्तुवन्तः ।
प्रीत्य चैनं पुरुहूतोऽभ्यनन्दत् ॥ १६.५.३० ॥
அவரை தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றனர், அரசே; முனிவர்களில் சிறந்தோர் ரிக் மந்திரங்களால் ஈசனை வழிபட்டனர்; கந்தர்வர்களும் அவரைத் துதித்தபடி நின்றனர்; புருஹூதன் இந்திரன் மகிழ்ந்து அவரை வாழ்த்தினான்.
16.5.31
नमोनमस्ते भगवञ्शार्ङ्गधन्व-
न्धर्मस्थित्या प्रादुरासीर्धरायाम्।
कंसाख्यादीन्देवशत्रूंश्च सर्वा-
न्हत्वा भूमिः स्थापिता भारतप्ता ॥ १६.५.३१ ॥
ஓ பகவானே, சார்ங்க வில்லை ஏந்தியவரே, உமக்கு வணக்கம், வணக்கம். தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதற்காக நீர் பூமியில் தோன்றினீர். கம்சன் என்ற பெயருடையவனையும் மற்ற அனைத்து தேவ எதிரிகளையும் வதைத்து, பாரதர்களால் துன்புற்ற பூமியை நிலைநிறுத்தினீர்.
16.5.32
दिव्यं स्थानमजरं चाप्रमेयं ।
दुर्विज्ञेयं चागमैर्गम्यमग्र्यम्।
गच्छ प्रभो रक्ष चार्तिं प्रपन्ना-
न्कल्पेकल्पे जायमानांश्च मर्त्यान् ॥ १६.५.३२ ॥
தெய்வீகமான, முதுமையற்ற, அளவிட முடியாத, அறிவதற்கு கடினமான, ஆனால் ஆகமங்களால் அடையக்கூடிய, உயர்ந்த இருப்பிடத்திற்கு செல்லுங்கள். ஓ பிரபுவே, சரணடைந்த துன்புறுவோரையும், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் பிறக்கும் மனிதர்களையும் காத்தருளுங்கள்.
16.5.33
इत्येवमुक्त्वा देवसंघोऽनुगम्य ।
श्रिया युक्तं पुष्पवृष्ट्या ववर्ष।
वाणी चासीत्संश्रिता रूपिणी सा ।
भानोर्मध्ये प्रविश त्वं तु राजन् ॥ १६.५.३३ ॥
இவ்வாறு கூறி தேவ சமூகம் பின்தொடர்ந்து, அழகுடன் கூடியவர்மேல் மலர்மழை பொழிந்தது. அப்போது உருவம் கொண்ட ஒரு குரல் எழுந்தது: ஓ அரசே, நீ சூரியனின் நடுவில் புகுவாயாக.
16.5.34
भुजैश्चतुर्भिः समुपेतं ममेदं ।
रूपं विशिष्टं जीवितं संस्थितं च।
भूमौ गतं पूजयताप्रमेयं ।
सदा हि तस्मिन्निवसामीति देवाः ॥ १६.५.३४ ॥
நான்கு கரங்களுடன் கூடிய என்னுடைய இந்த விசேஷ உருவமும், பூமியில் நிலைத்திருந்த வாழ்வும், பூமியில் கழிந்த நிலையும் அளவிட முடியாதவனை வழிபடுங்கள். நான் எப்போதும் அவனிடத்திலேயே வசிக்கிறேன் என்று தேவர்கள் கூறினர்.
16.5.35
देवा निवृत्तास्तत्पदं नाप्नुवन्तो ।
बुद्ध्या देवं संस्मरन्तः प्रतीताः।
ब्रह्माद्यास्ते तद्गुणान्कीर्तयन्तः ।
शुभाँल्लोकान्स्वान्प्रपेदुः सुरेन्द्राः ॥ १६.५.३५ ॥
அந்தப் பதவியைப் பெறாமல் தேவர்கள் திரும்பினர்; புத்தியால் அந்தத் தேவனை நினைவுகூர்ந்தவர்களாய், பிரம்மா முதலிய அந்தத் தேவேந்திரர்கள் அவனுடைய குணங்களைப் புகழ்ந்தவாறு தங்கள் சுபலோகங்களுக்குச் சென்றனர்.