Mahābhārata · Adhyāya 16.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
16.5.1
ततो ययुर्दारुकः केशवश्च ।
बभ्रुश्च रामस्य पदं पतन्तः।
अथापश्यन्राममनन्तवीर्यं ।
वृक्षाश्रितं चिन्तयानं विविक्ते। ॥ १६.५.१ ॥
Então Dāruka, Keśava e Babhru apressaram-se em direção ao lugar de Balarāma. Viram Rāma, de poder infinito, apoiado numa árvore, absorto em pensamentos num lugar isolado.
16.5.2
ततः समासाद्य महानुभावः ।
कृष्णस्तदा दारुकमन्वशासत्।
गत्वा कुरून्सर्वमिमं महान्तं ।
पार्थाय शंसस्व वधं यदूनाम् ॥ १६.५.२ ॥
Então Kṛṣṇa, de grande poder, aproximando-se, instruiu Dāruka: 'Vai aos Kuru e conta a Pārtha (Arjuna) toda esta grande destruição dos Yadus.'
16.5.3
ततोऽर्जुनः क्षिप्रमिहोपयातु ।
श्रुत्वा मृतान्यादवान्ब्रह्मशापात्।
इत्येवमुक्तः स ययौ रथेन ।
कुरूंस्तदा दारुको नष्टचेताः ॥ १६.५.३ ॥
'Então que Arjuna venha aqui depressa, tendo ouvido que os Yadava morreram pela maldição de um brâmane.' Assim instruído, Dāruka, com a mente perturbada, partiu de carro em direção aos Kuru.
16.5.4
ततो गते दारुके केशवोथ ।
दृष्ट्वान्तिके बभ्रुमुवाच वाक्यम्।
स्त्रियो भवान्रक्षितुं यातु शीघ्रं ।
नैता हिंस्युर्दस्यवो वित्तलोभात् ॥ १६.५.४ ॥
Depois que Dāruka partiu, Keśava, vendo Babhru perto, disse: 'Vai depressa proteger as mulheres, para que os salteadores, por cobiça de riquezas, não lhes façam mal.'
16.5.5
कूटे युक्तं मुसलं लुब्धकस्य ॥ १६.५.५ ॥
O malho do caçador estava preso à sua ponta de ferro.
16.5.6
ततो दृष्ट्वा निहतं बभ्रुमाह ।
कृष्णेऽग्रजं भ्रातरमुग्रतेजाः।
हहैव त्वं मां प्रतीक्षस्व राम ।
यावत्स्त्रियो ज्ञातिवशाः करोमि ॥ १६.५.६ ॥
Ao ver Babhru morto, Kṛṣṇa, de esplendor feroz, disse ao seu irmão mais velho: Ai! Rāma, espera por mim, até que eu proteja as mulheres que estão sob o poder dos parentes.
16.5.7
ततः पुरीं द्वारवतीं पविश्य ।
जनार्दनः पितरं प्राह वाक्यम्।
सर्वं भवान्रक्षतु नः समग्रं ।
धनंजयस्यागमनं प्रतीक्षन् ॥ १६.५.७ ॥
Então, tendo entrado na cidade de Dvāravatī, Janārdana disse estas palavras a seu pai: Que o senhor nos proteja a todos por completo, enquanto aguarda a chegada de Dhanaṃjaya.
16.5.8
रामो वनान्ते प्रतिपालयन्मा-
मास्तेऽद्याहं तेन समानमिष्ये।
दृष्टं मयेदं निधनं यदूनां ।
राज्ञां च पूर्वं कुरुपुङ्गवानाम् ॥ १६.५.८ ॥
Rāma me espera à beira da floresta; hoje irei com ele. Vi esta destruição dos Yadus e, antes, também a destruição dos reis, touros entre os Kurus.
16.5.9
नाहं विना यदुभिर्यादवानां ।
पुरीमिमामशकं द्रष्टुमद्य।
तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे ।
रामेणि सार्धं वनमभ्युपेत्य ॥ १६.५.९ ॥
Sem os Yadus, já não sou capaz de olhar esta cidade. Agora praticarei a austeridade; saiba disto de mim: tendo ido à floresta junto com Rāma.
16.5.10
इतीदमुक्त्वा शिरसा च पादौ ।
संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम।
ततो महान्निनदः प्रादुरासी-
त्सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य ॥ १६.५.१० ॥
Tendo dito isto e tocado os pés com a cabeça, Kṛṣṇa partiu apressadamente. Então um grande clamor se ergueu naquela cidade, junto com suas mulheres e crianças.
16.5.11
अथाब्रवीत्केशवः सन्निवर्त्य ।
शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम्।
पुरीमिमामेष्यति सव्यसाची ।
स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्यः ॥ १६.५.११ ॥
Então Keśava, voltando-se, falou, ao ouvir o som das mulheres que choravam: "Savyasācin virá a esta cidade; aquele melhor dos homens vos libertará da dor."
16.5.12
ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श ।
रामं वने स्थितमेकं विविक्ते ॥ १६.५.१२ ॥
Então Keśava foi e o viu: Rāma, de pé sozinho na floresta, em um lugar isolado.
16.5.13
रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य ॥ १६.५.१३ ॥
O de rosto vermelho abandonou aquele seu próprio corpo.
16.5.14
संदृश्यन्तं सागरान्तं विशन्तं ।
सम्यक्तदा सागरः प्रत्यगृह्णात्।
नागा दिव्याः सरितश्चैव पुण्याः ।
कर्कोटको वासुकिस्तक्षकश्च ॥ १६.५.१४ ॥
Enquanto era visto entrando até a borda do oceano, o oceano o recebeu por completo. Também os nāgas divinos e os rios sagrados; Karkoṭaka, Vāsuki e Takṣaka também.
16.5.15
पृथुश्रवा अरुणः कुञ्जरश्च ।
मिश्री शङ्खः कुमुदः पुण्डरीकः।
तथा नागो धृतराष्ट्रो महात्मा ।
ह्रादः क्राथः शितिपृष्ठो निकेतुः ॥ १६.५.१५ ॥
Pṛthuśravā, Aruṇa e Kuñjara; Miśrī, Śaṅkha, Kumuda e Puṇḍarīka; igualmente o nāga magnânimo Dhṛtarāṣṭra; Hrāda, Krātha, Śitipṛṣṭha e Niketu.
16.5.16
सङ्कर्षणं भूधरं शुद्धबुद्धिम् ॥ १६.५.१६ ॥
Saṅkarṣaṇa, o carregador da montanha, de mente pura.
16.5.17
ततो गते भ्रातरि वासुदेवो ।
जानन्सर्वा गतयो दिव्यदृष्टिः।
वने शून्ये विचरंश्चिन्तयानो ।
भूमौ चाथ संविवेशाग्र्यतेजाः ॥ १६.५.१७ ॥
Então, tendo partido o irmão, Vāsudeva, que conhecia todos os destinos e possuía visão divina, vagueando e meditando na floresta deserta, deitou-se no chão; era de esplendor supremo.
16.5.18
सर्वं तेन प्राक्तदा वित्तमासी-
द्गान्धार्या यद्वाक्यमुक्तं स्वधर्मात्।
दुर्वाससा पारसोच्छिष्टलिप्ते ।
यच्चाप्युक्तं तच्च सस्मार कृष्णः ॥ १६.५.१८ ॥
Antes ele sabia tudo o que Gāndhārī dissera por seu próprio dharma, e o que Durvāsas dissera, e o que foi dito na passagem untada com restos pārasa (…); Kṛṣṇa também o recordou.
16.5.19
कुलस्त्रीणां संवृतानां गवां च ।
द्विजेन्द्राणां बलमादाय धर्मे।
योनिर्देवानां वरदो ब्रह्मदेवो ।
गोविन्दाख्यो वासुदेवोऽथ नित्यः ॥ १६.५.१९ ॥
Tomando a força das mulheres das famílias nobres, das vacas protegidas e dos melhores brâmanes — no dharma, fonte dos deuses, concessor de dádivas, o próprio Brahmā, Vāsudeva chamado Govinda, o eterno.
16.5.20
संचिन्तयन्नन्धकवृष्णिनाशं ।
कुरुक्षयं चैव महानुभावः।
मेने ततः संक्रमणस्य कालं ।
ततश्चकारेन्द्रियसन्निरोधम् ॥ १६.५.२० ॥
Refletindo sobre a destruição dos Andhaka e Vṛṣṇi e a ruína dos Kuru, aquele de grande poder considerou então chegado o tempo da partida, e em seguida refreou os sentidos.
16.5.21
यथा च लोकत्रयपालनार्थं ।
दुर्वासवाक्यप्रतिपालनाय।
देवोपि सन्देहविमोक्षहेतो-
र्निमित्तमैच्छत्सकलार्थतत्त्ववित् ॥ १६.५.२१ ॥
Para a proteção dos três mundos e para cumprir a palavra de Durvāsas, o deus, conhecedor da verdade de todas as coisas, também desejou um pretexto para a libertação da dúvida.
16.5.22
स सन्निरुद्धेन्द्रियवाङ्मनास्तु ।
शिश्ये महायोगमुपेत्य कृष्णः।
जरोथ तं देशमुपाजगाम ॥ १६.५.२२ ॥
Tendo contido os sentidos, a fala e a mente, e entrado no grande yoga, Kṛṣṇa deitou-se; então Jara chegou àquele lugar.
16.5.23
लुब्धस्तदानीं मृगलिप्सुरुग्रः ।
स केशवं योगयुक्तं शयानं
मृगासक्तो लुब्धकः सायकेन ।
जरोऽविध्यत्पादतले त्वरावां-
स्तं चाभितस्तज्जिघृक्षुर्जगाम ॥ १६.५.२३ ॥
Então o caçador Jara, ávido e feroz, voltado para o veado, feriu com uma flecha a planta do pé de Keśava, que jazia absorto no yoga, e correu para apanhá-lo.
16.5.24
अथापश्यत्पुरुषं योगयुक्तं ।
पीतांबरं लुब्धकोऽनेकबाहुम्।
मत्वाऽऽत्मानं त्वपराद्धं स तस्य ।
पादौ जरो जगृहे शङ्कितात्मा ॥ १६.५.२४ ॥
Então o caçador viu aquele homem absorto no yoga, vestido de amarelo e de muitos braços; julgando-se ofensor, Jara, com o coração temeroso, agarrou-lhe os pés.
16.5.25
आश्वासितः पुण्यफलेन भक्तया ।
तथाऽनुतापात्कर्मणो जन्मनश्च।
दृष्ट्वा तथा देवमनन्तवीर्यं ।
देवैस्स्वर्गं प्रातितस्त्यक्तदेहः ॥ १६.५.२५ ॥
Consolado pelo fruto do mérito e pela devoção, e arrependido de seu ato e de seu nascimento, tendo visto o deus de poder infinito, deixou o corpo e foi levado ao céu pelos deuses.
16.5.26
गणैर्मुनीनां पूजितस्यत्र कृष्णो ।
गच्छन्नूर्द्ध्वं व्याप्य लोकान्स लक्ष्म्या ॥ १६.५.२६ ॥
Aqui Kṛṣṇa, honrado pelas hostes de sábios, subiu, abrangendo os mundos com Lakṣmī.
16.5.27
दिवं प्राप्तं वासवोऽथाश्विनौ च ।
रुद्रादित्या वसवश्चाथ विश्वे।
प्रत्युद्ययुर्मुनयश्चापि सिद्धा ।
गन्धर्वमुख्याश्च सहाप्सरोभिः ॥ १६.५.२७ ॥
Àquele que havia alcançado o céu saíram ao encontro Vāsava, os dois Aśvins, os Rudras, os Ādityas, os Vasus e os Viśvedevas; também os sábios e os perfeitos, e os principais Gandharvas com as Apsarases.
16.5.28
ततो राजन्भगवानुग्रतेजा ।
नारायणः प्रभवश्चाव्ययश्च।
योगाचार्यो रोदसी व्याप्य लक्ष्म्या ।
स्थानं प्राप स्वं महात्माऽप्रमेयम् ॥ १६.५.२८ ॥
Então, ó rei, o bem-aventurado Nārāyaṇa de esplendor feroz, origem e imperecível, mestre do yoga, tendo penetrado o céu e a terra com seu esplendor, alcançou sua própria morada imensurável, o de grande alma.
16.5.29
ततो देवैर्ऋषिभिश्चापि कृष्णः ।
समागतश्चारणैश्चैव राजन्।
गन्धर्वाग्र्यैरप्सरोभिर्वराभिः ।
सिद्धैः साध्यैश्चानतैः पूज्यमानः ॥ १६.५.२९ ॥
Então Kṛṣṇa, reunido com os deuses, os sábios e também os Cāraṇas, ó rei, era honrado, inclinando-se profundamente, pelos principais Gandharvas, pelas excelentes Apsarases, pelos Siddhas e pelos Sādhyas.
16.5.30
तं वै देवाः प्रत्यनन्दन्त राज-
न्मुनिश्रेष्ठा ऋग्भिरानर्चुरीशम्।
तं गन्धर्वाश्चापि तस्थुः स्तुवन्तः ।
प्रीत्य चैनं पुरुहूतोऽभ्यनन्दत् ॥ १६.५.३० ॥
Os deuses o receberam com alegria, ó rei; os mais excelentes dos sábios adoraram o Senhor com os versos do Ṛg; os Gandharvas também ficaram de pé louvando-o; e Indra, Puruhūta, o recebeu com afeto.
16.5.31
नमोनमस्ते भगवञ्शार्ङ्गधन्व-
न्धर्मस्थित्या प्रादुरासीर्धरायाम्।
कंसाख्यादीन्देवशत्रूंश्च सर्वा-
न्हत्वा भूमिः स्थापिता भारतप्ता ॥ १६.५.३१ ॥
Ó Senhor, portador do arco Śārṅga, saudações, saudações a ti! Para a manutenção do dharma apareceste sobre a terra. Tendo matado Kaṃsa e todos os outros inimigos dos deuses, restauraste a terra, atormentada pelos Bhāratas.
16.5.32
दिव्यं स्थानमजरं चाप्रमेयं ।
दुर्विज्ञेयं चागमैर्गम्यमग्र्यम्।
गच्छ प्रभो रक्ष चार्तिं प्रपन्ना-
न्कल्पेकल्पे जायमानांश्च मर्त्यान् ॥ १६.५.३२ ॥
Vai à tua morada divina, imperecível, incomensurável, suprema, difícil de compreender mas alcançável pelas escrituras. Ó Senhor, protege os aflitos que buscaram refúgio e os mortais nascidos em cada eón.
16.5.33
इत्येवमुक्त्वा देवसंघोऽनुगम्य ।
श्रिया युक्तं पुष्पवृष्ट्या ववर्ष।
वाणी चासीत्संश्रिता रूपिणी सा ।
भानोर्मध्ये प्रविश त्वं तु राजन् ॥ १६.५.३३ ॥
Tendo falado assim, a assembleia dos deuses o seguiu e derramou uma chuva de flores sobre ele, dotado de esplendor. E uma voz corpórea se ergueu: Ó rei, entra no meio do sol!
16.5.34
भुजैश्चतुर्भिः समुपेतं ममेदं ।
रूपं विशिष्टं जीवितं संस्थितं च।
भूमौ गतं पूजयताप्रमेयं ।
सदा हि तस्मिन्निवसामीति देवाः ॥ १६.५.३४ ॥
Esta minha forma distinta, dotada de quatro braços, e a vida que permaneceu e foi à terra: adorai-o, o incomensurável. Pois eu sempre habito nele, disseram os deuses.
16.5.35
देवा निवृत्तास्तत्पदं नाप्नुवन्तो ।
बुद्ध्या देवं संस्मरन्तः प्रतीताः।
ब्रह्माद्यास्ते तद्गुणान्कीर्तयन्तः ।
शुभाँल्लोकान्स्वान्प्रपेदुः सुरेन्द्राः ॥ १६.५.३५ ॥
Os deuses retornaram, não alcançando aquele estado, recordando o deus com o intelecto. Brahmā e os demais, senhores dos deuses, louvando as suas qualidades, partiram para os seus próprios mundos auspiciosos.