महाभारत · अध्याय 3.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.176.1
ततो मामिविश्वस्तं संरूढशरविक्षतम् ।
देवराजोऽनुगृह्येदं काले वचनमब्रवीत् ॥ ३.१७६.१ ॥
तेव्हा मला, जो अविश्वस्त होता आणि बाणांच्या जखमांनी भरलेला होता, देवराजाने कृपा करून योग्य वेळी हे वचन सांगितले.
3.176.2
दिव्यान्यस्त्राणि सर्वाणि त्वयि तिष्ठन्ति भारत ।
न त्वाऽभिभवितुं शक्तो मानुषो भुवि कश्चन ॥ ३.१७६.२ ॥
हे भरता, सर्व दिव्य अस्त्रे तुझ्यात स्थित आहेत. पृथ्वीवर कोणताही मनुष्य तुला पराभूत करण्यास समर्थ नाही.
3.176.3
भीष्मो द्रोणः कृपः कर्णः शकुनिः सह राजभिः ।
संग्रामस्थस्य ते पुत्र कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ ३.१७६.३ ॥
भीष्म, द्रोण, कृप, कर्ण, शकुनी आणि राजे — हे पुत्रा, युद्धभूमीवर उभ्या असलेल्या तुझ्या सोळाव्या भागाचीही ते बरोबरी करू शकत नाहीत.
3.176.4
इदं च मे तनुत्राणं प्रायच्छन्मघवान्प्रभुः ।
अभेद्यं कवचं दिव्यं स्रजं चैव हिरण्मयीम् ॥ ३.१७६.४ ॥
प्रभू मघवान (इंद्र) याने मला हे शरीररक्षक कवच दिले — अभेद्य दिव्य कवच आणि सोन्याची माळही.
3.176.5
देवदत्तं च मे शङ्खं देवः प्रादान्महारवम् ।
दिव्यं चेदं किरीटं मे स्वयमिन्द्रो युयोज ह ॥ ३.१७६.५ ॥
देवाने मला महानाद करणारा देवदत्त शंख दिला; हा दिव्य मुकुट इंद्राने स्वतः माझ्या डोक्यावर बसवला.
3.176.6
ततो दिव्यानि वस्त्राणि दिव्यान्याभरणानि च ।
प्रादाच्छक्रो ममैतानि रुचिराणि बृहन्ति च ॥ ३.१७६.६ ॥
नंतर शक्र (इंद्र) याने मला दिव्य वस्त्रे आणि दिव्य अलंकार दिले — हे सुंदर आणि भव्य आहेत.
3.176.7
एवं संपूजितस्तत्रसुखमस्म्युषितो नृप ।
इन्द्रस् भवने पुण्ये गन्धर्वशिशुभिः सह ॥ ३.१७६.७ ॥
अशा प्रकारे तेथे सन्मानित होऊन, हे राजा, मी इंद्राच्या पुण्य भवनात गंधर्व-बालकांसह सुखाने राहिलो.
3.176.8
ततो मामब्रवीच्छक्रः प्रीतिमानमरैः सह ।
समयोऽर्जुन गन्तुं ते भ्रातरो हि स्मरन्ति ते ॥ ३.१७६.८ ॥
तेव्हा प्रसन्न झालेला इंद्र देवांसह मला म्हणाला, 'अर्जुना, आता तुझा जाण्याचा काळ आला आहे; तुझे बंधू तुझे स्मरण करीत आहेत.'
3.176.9
एवमिन्द्रस्य भवने पञ्चवर्षाणि भारत ।
उषितानि मया राजन्स्मरता द्यूतजं कलिम् ॥ ३.१७६.९ ॥
अशा प्रकारे इंद्राच्या भवनात, हे भारता, मी पाच वर्षे राहिलो; हे राजा, द्यूतापासून उद्भवलेल्या कलहाचे स्मरण करीत.
3.176.10
ततो भवन्तमद्राक्षं भ्रातृभिः परिवारितम् ।
गन्धमादनमासाद्य पर्वतस्यास्य मूर्धनि ॥ ३.१७६.१० ॥
तेव्हा गंधमादनावर, या पर्वताच्या शिखरावर पोहोचून, भावांनी वेढलेले तुम्हाला मी पाहिले.
3.176.11
दिष्ट्या धनंजयास्त्राणि त्वया प्राप्तानि भारत ।
दिष्ट्या चाराधितो राजा देवानामीश्वरः प्रभुः ॥ ३.१७६.११ ॥
सुदैवाने, हे धनंजया, तू दिव्य अस्त्रे प्राप्त केलीस, हे भारता; सुदैवाने देवांचा ईश्वर, समर्थ राजा प्रसन्न केला गेला.
3.176.12
दिष्ट्या च भगवन्स्थाणुर्देव्या सह परंतपः ।
साक्षाद्दृष्टः स्वयुद्धेन तोषितश् त्वयाऽनघ ॥ ३.१७६.१२ ॥
सुदैवाने, हे भगवन्, देवीसह स्थाणूला (शिवाला), हे शत्रुतापना, तू प्रत्यक्ष पाहिलेस; आपल्याच युद्धाने तू त्याला संतुष्ट केलेस, हे निष्पाप.
3.176.13
दिष्ट्या च लोकपालैस्त्वं समेतो भरतर्षभ ।
दिष्ट्या वर्धामहे पार्थ दिष्ट्याऽसि पुनरागतः ॥ ३.१७६.१३ ॥
हे भरतश्रेष्ठा, सुदैवाने तू लोकपालांना भेटलास. पार्था, सुदैवाने आम्ही भरभराटतो; सुदैवाने तू पुन्हा परत आलास.
3.176.14
अद्य कृत्स्नामिमां देवीं विजितां पुरमालिनीम् ।
पश्यामि भूमिं कौन्तेय त्वया मे प्रतिपादिताम्।
मन्ये च धृतराष्ट्रस्य पुत्रानपि वशीकृतान् ॥ ३.१७६.१४ ॥
हे कौंतेया, आज तू मला दिलेली, नगरमालांनी सुशोभित आणि जिंकलेली ही संपूर्ण दैवी भूमी मी पाहत आहे. आणि धृतराष्ट्राचे पुत्रही वश झाले आहेत असे मला वाटते.
3.176.15
इच्छामि तानि चास्त्राणि द्रष्टुं दिव्यानि भारत ।
यैस्तथा वीर्यवन्तस्ते निवातकवचा हताः ॥ ३.१७६.१५ ॥
हे भारता, ती दिव्य अस्त्रे पाहण्याची माझी इच्छा आहे, ज्यांच्याद्वारे ते पराक्रमी निवातकवच मारले गेले.
3.176.16
सः प्रभाते भवान्द्रष्टा दिव्यान्यस्त्राणि सर्वशः ।
निवातकवचा घोरा यैर्मया विनिपातिताः ॥ ३.१७६.१६ ॥
प्रभाती तू ती सर्व दिव्य अस्त्रे पाहशील, ज्यांनी मी भयंकर निवातकवचांना धराशायी केले.
3.176.17
एवमागमनं तत्र कथयित्वा धनंजयः ।
भ्रातृभिः सहितः सर्वै रजनीं तामुवास ह ॥ ३.१७६.१७ ॥
तेथे आपल्या आगमनाची अशी कथा सांगून धनंजयाने सर्व बंधूंसह ती रात्र काढली.