رامايانا فالميكي · السارغا 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः।
विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥ १.४५.१ ॥
فلما سمع راغافا (راما)، مع لاكشمانا، كلام فيشفاميترا، امتلأ عجبًا عظيمًا، فقال لفيشفاميترا.
1.45.2
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया।
गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्यापि पूरणम् ॥ १.४५.२ ॥
أيها البراهمي، هذه الحكاية البالغة الغرابة التي رويتها — نزول الغانغا وامتلاء المحيط — مقدسة للغاية.
1.45.3
क्षणभूतेव नौ रात्रिः संवृत्तेयं परंतप।
इमां चिन्तयतोः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ १.४५.३ ॥
أيها المحرق للأعداء، لقد مرّت هذه الليلة علينا نحن الاثنين كأنها لحظة واحدة، ونحن نتأمل قصتك كاملة.
1.45.4
तस्य सा शर्वरी सर्वा मम सौमित्रिणा सह।
जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्र कथां शुभाम् ॥ १.४५.४ ॥
مرّت عليّ تلك الليلة كلها مع سوميتري (لاكشمانا)، وأنا أتأمل قصة فيشفاميترا المباركة.
1.45.5
ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं तपोधनम्।
उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकमरिन्दमः ॥ १.४५.५ ॥
ثم في فجر صافٍ، بعد أن أتمّ راغافا (راما)، مُخضِعُ الأعداء، شعائره اليومية، قال هذه الكلمات لفيشفاميترا الذي ثروته التقشف.
1.45.6
गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम्।
तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् ॥ १.४५.६ ॥
لقد مضت الليلة المباركة، وقد سُمعت الحكاية الجديرة بالسماع أعظم سماع. فلنعبر الغانغا، أفضل الأنهار، المقدسة، الجارية على ثلاثة مسارات.
1.45.7
नौरेषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्।
भगवन्तमिह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितमागता ॥ १.४५.७ ॥
هذا القارب، المهيأ بسهولة، للحكماء أصحاب الأعمال الطاهرة. ولما علم أن الجليل قد وصل إلى هنا، جاء مسرعًا.
1.45.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
सन्तारं कारयामास सर्षिसङ्घस्य कौशिकः ॥ १.४५.८ ॥
ولما سمع كوشika كلام راغافا العظيم النفس، أمر بعبورهم النهر مع جماعة الحكماء.
1.45.9
उत्तरं तीरमासाद्य सम्पूज्यर्षिगणं ततः।
गङ्गाकूले निविष्टास्ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ १.४५.९ ॥
ولما وصلوا إلى الضفة الشمالية وأكرموا جماعة الحكماء، جلسوا على ضفة الغانج ورأوا مدينة فيشالا.
1.45.10
ततो मुनिवरस्तूर्णं जगाम सहराघवः।
विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ १.४५.१० ॥
ثم مضى أفضل الحكماء مع راغافا مسرعًا نحو مدينة فيشالا، البهية الإلهية المشابهة للجنة.
1.45.11
अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम्।
पप्रच्छ प्राञ्जलिर्भूत्वा विशालामुत्तमां पुरीम् ॥ १.४५.११ ॥
ثم سأل راما، ذو الحكمة العظيمة، وهو مُقْرِنٌ كفيه، الحكيمَ العظيمَ فيشفاميتْرا عن مدينة فيشالا الفاخرة.
1.45.12
कतमो राजवंशोऽयं विशालायां महामुने।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ १.४५.१२ ॥
أيها الحكيم العظيم، أي سلالة ملكية هذه في فيشالا؟ أريد أن أسمعها. فليكن لك الخير، فإن فضولي عظيم.
1.45.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुङ्गवः।
आख्यातुं तत्समारेभे विशालायाः पुरातनम् ॥ १.४५.१३ ॥
وعند سماع كلام راما بدأ أفضل الحكماء يروي تاريخ فيشالا القديم.
1.45.14
श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः श्रुताम्।
अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ १.४५.१४ ॥
اسمع يا راما قصة إندرا كما أرويها؛ واسمع بصدق يا راغافا ما جرى في هذه الأرض.
1.45.15
पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः।
अदितेश्च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ १.४५.१५ ॥
في زمن كريتا القديم يا راما، كان أبناء ديتي عظيمي القوة، وأبناء أديتي عظيمي الحظ، شجعانًا وأشد الناس تقوى.
1.45.16
ततस्तेषां नरव्याघ्र बुद्धिरासीन्महात्मनाम्।
अमरा विजराश्चैव कथं स्यामो निरामयाः ॥ १.४५.१६ ॥
عندئذ، يا نمر الرجال، خطر ببال أولئك العظماء فكرة: كيف نصبح خالدين، لا نهرم، وخالين من المرض؟
1.45.17
तेषां चिन्तयतां तत्र बुद्धिरासीद् विपश्चिताम्।
क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ १.४५.१७ ॥
وبينما كان أولئك الحكماء يتأملون، خطرت لهم هناك الفكرة: بخض محيط اللبن نحصل هناك على الرحيق.
1.45.18
ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम्।
मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुरमितौजसः ॥ १.४५.१८ ॥
ثم، بعد أن قرروا البخض، جعلوا فاسوكي حبلًا وجبل مندارا عصا للبخض، فبخضوا أصحاب القوة اللامحدودة.
1.45.19
अथ वर्षसहस्रेण योक्त्रसर्पशिरांसि च।
वमन्तोऽतिविषं तत्र ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ १.४५.१९ ॥
ثم بعد ألف عام، أخذت رؤوس الثعبان الذي استُخدم حبلاً تقذف سماً شديداً وتعضّ الصخور هناك بأسنانها.
1.45.20
उत्पपाताग्निसंकाशं हालाहलमहाविषम्।
तेन दग्धं जगत् सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ १.४५.२० ॥
وارتفع السم العظيم هالاهالا كالنار، فاحترق به العالم كله مع الآلهة والأسورا والبشر.
1.45.21
अथ देवा महादेवं शङ्करं शरणार्थिनः।
जग्मुः पशुपतिं रुद्रं त्राहि त्राहीति तुष्टुवुः ॥ १.४५.२१ ॥
فذهب الآلهة الباحثون عن ملاذ إلى الإله العظيم شانكارا، رودرا سيد الكائنات، وأثنوا عليه قائلين: «أنقذنا، أنقذنا!»
1.45.22
एवमुक्तस्ततो देवैर्देवदेवेश्वरः प्रभुः।
प्रादुरासीत् ततोऽत्रैव शङ्खचक्रधरो हरिः ॥ १.४५.२२ ॥
ولما تكلم الآلهة بذلك، ظهر في الحال هناك السيد سيد الآلهة، هاري حامل الصدفة والقرص.
1.45.23
उवाचैनं स्मितं कृत्वा रुद्रं शूलधरं हरिः।
दैवतैर्मथ्यमाने तु यत्पूर्वं समुपस्थितम् ॥ १.४५.२३ ॥
قال هاري مبتسماً لرودرا حامل الرمح: «ذلك الذي ظهر أولاً حين كان الآلهة يخضّون.»
1.45.24
तत् त्वदीयं सुरश्रेष्ठ सुराणामग्रतो हि यत्।
अग्रपूजामिह स्थित्वा गृहाणेदं विषं प्रभो ॥ १.४५.२४ ॥
«يا خير الآلهة، ذلك السم لك، فأنت وحدك تنال العبادة الأولى قبل جميع الآلهة. أيها السيد، قف هنا وخذ هذا السم.»
1.45.25
इत्युक्त्वा च सुरश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत।
देवतानां भयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वाक्यं तु शार्ङ्गिणः ॥ १.४५.२५ ॥
قال ذلك، فاختفى خيرُ الآلهة هناك؛ إذ رأى خوفَ الآلهة وسمع كلام حامل القوس شارنغا (فيشنو).
1.45.26
हालाहलं विषं घोरं संजग्राहामृतोपमम्।
देवान् विसृज्य देवेशो जगाम भगवान् हरः ॥ १.४५.२६ ॥
تناول السمَّ الهائل هالاهالا كأنه رحيق؛ وبعد أن صرف الآلهة، مضى سيد الآلهة المبارك هارا.
1.45.27
ततो देवासुराः सर्वे ममन्थू रघुनन्दन।
प्रविवेशाथ पातालं मन्थानः पर्वतोत्तमः ॥ १.४५.२७ ॥
ثم راح جميع الآلهة والأسورا يخضّون، يا بهجة الراغوا؛ ودخل جبل مندرا، أفضل الجبال، عصا الخضّ، في الباتالا.
1.45.28
ततो देवाः सगन्धर्वास्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्।
त्वं गतिः सर्वभूतानां विशेषेण दिवौकसाम् ॥ १.४५.२८ ॥
فمجّد الآلهةُ مع الغاندهاربا مادهوسودانا: «أنتَ ملجأ جميع الكائنات، ولا سيما سكانِ السماء».
1.45.30
पालयास्मान् महाबाहो गिरिमुद्धर्तुमर्हसि।
पर्वतं पृष्ठतः कृत्वा शिष्ये तत्रोदधौ हरिः।
पर्वताग्रं तु लोकात्मा हस्तेनाक्रम्य केशवः ॥ १.४५.३० ॥
«يا ذا الذراعين القويتين، احمِنا؛ يليق بك أن ترفع الجبل». فوضع هاري الجبل على ظهره واستلقى هناك في المحيط؛ وضغط كيشافا، روحُ العوالم، قمةَ الجبل بيده.
1.45.31
देवानां मध्यतः स्थित्वा ममन्थ पुरुषोत्तमः।
अथ वर्षसहस्रेण आयुर्वेदमयः पुमान् ॥ १.४५.३१ ॥
وقف أفضلُ الكائنات في وسط الآلهة يخضّ؛ ثم بعد ألف سنة ظهر الرجل المصنوع من الآيورفيدا.
1.45.32
उदतिष्ठत् सुधर्मात्मा सदण्डः सकमण्डलुः।
पूर्वं धन्वन्तरिर्नाम अप्सराश्च सुवर्चसः ॥ १.४५.३२ ॥
نهض أولاً دهنفنتري ذو الروح الصالحة، ومعه العصا والإبريق، ونهضت أيضاً الأبسارا ذوات الإشراق.
1.45.33
अप्सु निर्मथनादेव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः।
उत्पेतुर्मनुजश्रेष्ठ तस्मादप्सरसोऽभवन् ॥ १.४५.३३ ॥
يا أفضل الرجال، من خضّ الماء، من صفوته، نهضت نساء فاضلات؛ ولذلك سُمّين أبسارا.
1.45.34
षष्टिः कोट्योऽभवंस्तासामप्सराणां सुवर्चसाम्।
असंख्येयास्तु काकुत्स्थ यास्तासां परिचारिकाः ॥ १.४५.३४ ॥
وكان عدد تلك الأبسارا المشرقات ستين كوتي؛ وخادماتهن، يا كاكوتستها، لا تُحصى.
1.45.35
न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः।
अप्रतिग्रहणादेव ता वै साधारणाः स्मृताः ॥ १.४५.३५ ॥
لم يقبلهن جميع الآلهة والشياطين؛ ولأنهن لم يُقبلن، عُدّت تلك النساء مشاعًا للجميع.
1.45.36
वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन।
उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ १.४५.३६ ॥
ثم، يا بهجة الراغوين، نهضت فاروني ابنة فارونا، ذات الحظ الوافر، تلتمس القبول.
1.45.37
दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर्वरुणात्मजाम्।
अदितेस्तु सुता वीर जगृहुस्तामनिन्दिताम् ॥ १.४५.३७ ॥
يا راما، لم يقبل أبناء ديتي ابنة فارونا؛ أما أبناء أديتي، يا بطل، فقد قبلوا تلك العذراء التي لا عيب فيها.
1.45.38
असुरास्तेन दैतेयाः सुरास्तेनादितेः सुताः।
हृष्टाः प्रमुदिताश्चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ १.४५.३८ ॥
فبذلك صار أبناء ديتي أسورا، وبذلك صار أبناء أديتي آلهة؛ فرح الآلهة وابتهجوا كثيرا عند أخذ الفارونى.
1.45.39
उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम्।
उदतिष्ठन्नरश्रेष्ठ तथैवामृतमुत्तमम् ॥ १.४५.३९ ॥
وظهر أفضل الخيل أوتشايشرافاس، والجوهرة الكريمة والكاوستوبها؛ وكذلك، يا خير الرجال، ظهر الأمرت الأسمى.
1.45.40
अथ तस्य कृते राम महानासीत् कुलक्षयः।
अदितेस्तु ततः पुत्रा दितिपुत्रानयोधयन् ॥ १.४५.४० ॥
ثم، يا راما، كان بسبب ذلك هلاك عظيم للأقوام؛ فحارب أبناء أديتي أبناء ديتي.
1.45.41
एकतामगमन् सर्वे असुरा राक्षसैः सह।
युद्धमासीन्महाघोरं वीर त्रैलोक्यमोहनम् ॥ १.४५.४१ ॥
اجتمع جميع الأسورا مع الراكشاسا؛ يا بطل، كانت معركة مرعبة للغاية أربكت العوالم الثلاثة.
1.45.42
यदा क्षयं गतं सर्वं तदा विष्णुर्महाबलः।
अमृतं सोऽहरत् तूर्णं मायामास्थाय मोहिनीम् ॥ १.४५.४२ ॥
عندما هلك كل شيء، أخذ فيشنو القدير الأمرت سريعا متخذا وهم موهيني الساحر.
1.45.43
ये गताभिमुखं विष्णुमक्षरं पुरुषोत्तमम्।
सम्पिष्टास्ते तदा युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १.४५.४३ ॥
أولئك الذين تقدموا نحو فيشنو، الشخص الأسمى الخالد، سُحقوا حينئذ في تلك المعركة على يد فيشنو القدير.
1.45.44
अदितेरात्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे।
अस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर्भृशम् ॥ १.४५.४४ ॥
قتل أبناء أديتي الأبطال أبناء ديتي. وفي هذه الحرب العظمى المروعة بين الدايتيا والآديتيا، اشتد القتال.
1.45.45
निहत्य दितिपुत्रांस्तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः।
शशास मुदितो लोकान् सर्षिसङ्घान् सचारणान् ॥ १.४५.४५ ॥
بعد أن قتل أبناء ديتي، نال بورندرا (إندرا) المملكة، وحكم العوالم مسرورًا مع جموع الحكماء والتشاران.