รามายณะของวาลมีกิ · สรรค 1.45

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

อ่านพร้อมความหมาย

1.45.1

विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः।
विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥ १.४५.१ ॥

เมื่อได้ฟังคำของพระวิศวามิตร พระราฆพ (พระราม) พร้อมด้วยพระลักษมณ์ เกิดความอัศจรรย์อย่างยิ่ง จึงตรัสกับพระวิศวามิตรว่า

1.45.2

अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया।
गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्यापि पूरणम् ॥ १.४५.२ ॥

ข้าแต่พราหมณ์ เรื่องอันมหัศจรรย์ยิ่งนี้ที่ท่านได้เล่า คือการที่แม่คงคาหลั่งลงมาและการเติมมหาสมุทร เป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง

1.45.3

क्षणभूतेव नौ रात्रिः संवृत्तेयं परंतप।
इमां चिन्तयतोः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ १.४५.३ ॥

ข้าแต่ผู้ปราบศัตรู คืนนี้ของเราทั้งสองผ่านไปเหมือนเพียงชั่วขณะเดียว ขณะที่เราครุ่นคิดถึงเรื่องราวของท่านทั้งหมดอย่างละเอียด

1.45.4

तस्य सा शर्वरी सर्वा मम सौमित्रिणा सह।
जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्र कथां शुभाम् ॥ १.४५.४ ॥

คืนทั้งคืนนั้นได้ผ่านไปสำหรับข้าพเจ้าพร้อมกับพระสุมิตรา ขณะที่ข้าพเจ้าครุ่นคิดถึงเรื่องอันเป็นมงคลของพระวิศวามิตร

1.45.5

ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं तपोधनम्।
उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकमरिन्दमः ॥ १.४५.५ ॥

ครั้นรุ่งอรุณอันใสสะอาด พระราฆพผู้ปราบศัตรู เมื่อทำพิธีประจำวันเสร็จแล้ว จึงตรัสถ้อยคำนี้กับพระวิศวามิตร ผู้มีตบะเป็นทรัพย์

1.45.6

गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम्।
तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् ॥ १.४५.६ ॥

ราตรีอันทรงเกียรติได้ผ่านไปแล้ว และเรื่องอันประเสริฐยิ่งที่ควรฟังก็ได้ฟังแล้ว ขอให้เราข้ามแม่น้ำคงคา แม่น้ำอันประเสริฐที่สุดในบรรดาแม่น้ำ อันศักดิ์สิทธิ์ ไหลไปตามทางทั้งสาม

1.45.7

नौरेषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्।
भगवन्तमिह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितमागता ॥ १.४५.७ ॥

เรือลำนี้ได้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างสะดวกสบายสำหรับเหล่าฤๅษีผู้กระทำความดีอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อรู้ว่าท่านผู้เป็นที่เคารพได้มาถึงที่นี่แล้ว เรือจึงมาถึงอย่างรวดเร็ว

1.45.8

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
सन्तारं कारयामास सर्षिसङ्घस्य कौशिकः ॥ १.४५.८ ॥

เมื่อได้ฟังถ้อยคำของพระราฆพผู้ยิ่งใหญ่ พระเการิกะจึงให้จัดการให้เหล่าฤๅษีทั้งหมดข้ามแม่น้ำไปได้

1.45.9

उत्तरं तीरमासाद्य सम्पूज्यर्षिगणं ततः।
गङ्गाकूले निविष्टास्ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ १.४५.९ ॥

ครั้นถึงฝั่งเหนือแล้ว จึงถวายความเคารพแก่หมู่ฤๅษี จากนั้นทั้งหมดนั่งลงบนฝั่งแม่น้ำคงคา และเห็นนครวิศาลา

1.45.10

ततो मुनिवरस्तूर्णं जगाम सहराघवः।
विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ १.४५.१० ॥

ครั้นนั้น ฤๅษีผู้ประเสริฐยิ่งพร้อมด้วยพระราฆพ ได้รีบเดินทางไปยังนครวิศาลาอันงดงาม เป็นทิพย์ และเปรียบเหมือนสวรรค์ในเวลานั้น

1.45.11

अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम्।
पप्रच्छ प्राञ्जलिर्भूत्वा विशालामुत्तमां पुरीम् ॥ १.४५.११ ॥

ครั้นนั้น พระรามผู้มีปัญญายิ่ง ประนมมือขึ้น ทูลถามพระมหาฤๅษีวิศวามิตรเกี่ยวกับนครวิศาลาอันประเสริฐ

1.45.12

कतमो राजवंशोऽयं विशालायां महामुने।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ १.४५.१२ ॥

ข้าแต่มหาฤๅษี ราชวงศ์ใดปกครองวิศาลานี้ ข้าพเจ้าปรารถนาจะฟัง ขอให้ท่านมีความสุข ความอยากรู้ของข้าพเจ้ามีมากนัก

1.45.13

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुङ्गवः।
आख्यातुं तत्समारेभे विशालायाः पुरातनम् ॥ १.४५.१३ ॥

เมื่อได้ฟังถ้อยคำของพระราม ฤๅษีผู้ประเสริฐที่สุดจึงเริ่มเล่าประวัติโบราณของวิศาลา

1.45.14

श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः श्रुताम्।
अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ १.४५.१४ ॥

ขอพระรามจงฟังเรื่องของพระอินทร์ที่ข้าพเจ้าเล่าอยู่ ข้าแต่พระราฆพ จงฟังโดยแท้จริงถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในดินแดนนี้

1.45.15

पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः।
अदितेश्च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ १.४५.१५ ॥

ข้าแต่พระราม ในยุคกฤตแต่กาลก่อน บุตรของทิติมีพละกำลังมาก ส่วนบุตรของอทิติมีบุญวาสนา กล้าหาญ และชอบธรรมยิ่งนัก

1.45.16

ततस्तेषां नरव्याघ्र बुद्धिरासीन्महात्मनाम्।
अमरा विजराश्चैव कथं स्यामो निरामयाः ॥ १.४५.१६ ॥

ข้าแต่ผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์ เหตุนั้นความคิดจึงเกิดขึ้นในใจของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่นั้นว่า เราจะเป็นอมตะ ไม่แก่ และปราศจากโรคได้อย่างไร

1.45.17

तेषां चिन्तयतां तत्र बुद्धिरासीद् विपश्चिताम्।
क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ १.४५.१७ ॥

ขณะที่เหล่าผู้ฉลาดนั้นครุ่นคิดอยู่ ความคิดก็เกิดขึ้นแก่พวกเขาว่า เราจะได้น้ำอมฤตที่นั่นเอง โดยการกวนมหาสมุทรน้ำนม

1.45.18

ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम्।
मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुरमितौजसः ॥ १.४५.१८ ॥

ครั้นตัดสินใจกวนแล้ว จึงใช้พญาวาสุกีเป็นเชือก และใช้ภูเขามันทระเป็นไม้กวน เหล่าผู้มีพลังไม่มีประมาณจึงกวนมหาสมุทร

1.45.19

अथ वर्षसहस्रेण योक्त्रसर्पशिरांसि च।
वमन्तोऽतिविषं तत्र ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ १.४५.१९ ॥

ต่อมาเมื่อผ่านไปหนึ่งพันปี หัวของงูที่ใช้เป็นเชือก พ่นพิษร้ายแรงออกมา และกัดหินที่นั่นด้วยเขี้ยวของมัน

1.45.20

उत्पपाताग्निसंकाशं हालाहलमहाविषम्।
तेन दग्धं जगत् सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ १.४५.२० ॥

พิษอันร้ายแรงชื่อหาลาหละ ซึ่งคล้ายไฟ ได้ผุดขึ้นมา และโลกทั้งหมด พร้อมทั้งเทวดา อสูร และมนุษย์ ก็ถูกเผาไหม้ด้วยพิษนั้น

1.45.21

अथ देवा महादेवं शङ्करं शरणार्थिनः।
जग्मुः पशुपतिं रुद्रं त्राहि त्राहीति तुष्टुवुः ॥ १.४५.२१ ॥

ครั้งนั้น เหล่าเทพผู้ต้องการที่พึ่ง พากันไปหาพระมหาเทพศังกร คือพระรุทร ผู้เป็นเจ้าแห่งสรรพสัตว์ และสรรเสริญพระองค์ พลางร้องว่า ขอทรงคุ้มครอง ขอทรงคุ้มครองด้วยเถิด

1.45.22

एवमुक्तस्ततो देवैर्देवदेवेश्वरः प्रभुः।
प्रादुरासीत् ततोऽत्रैव शङ्खचक्रधरो हरिः ॥ १.४५.२२ ॥

เมื่อเทพทั้งหลายกล่าวดังนี้แล้ว พระหริผู้เป็นเจ้าเหนือเทพเจ้าทั้งปวง ทรงถือสังข์และจักร ก็ปรากฏพระองค์ขึ้นตรงนั้นเอง

1.45.23

उवाचैनं स्मितं कृत्वा रुद्रं शूलधरं हरिः।
दैवतैर्मथ्यमाने तु यत्पूर्वं समुपस्थितम् ॥ १.४५.२३ ॥

พระหริทรงยิ้มแล้วตรัสกับพระรุทรผู้ทรงตรีศูลว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นก่อนในขณะที่เหล่าเทพกำลังกวนเกษียรสมุทรนั้น

1.45.24

तत् त्वदीयं सुरश्रेष्ठ सुराणामग्रतो हि यत्।
अग्रपूजामिह स्थित्वा गृहाणेदं विषं प्रभो ॥ १.४५.२४ ॥

โอ้เทพผู้ประเสริฐ พิษนั้นเป็นของพระองค์ เพราะพระองค์ผู้เดียวเท่านั้นที่รับการบูชาก่อนเทพทั้งปวง ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงประทับอยู่ตรงนี้ แล้วรับพิษนี้ไปเถิด

1.45.25

इत्युक्त्वा च सुरश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत।
देवतानां भयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वाक्यं तु शार्ङ्गिणः ॥ १.४५.२५ ॥

เมื่อตรัสดังนี้แล้ว เทพผู้ประเสริฐก็อันตรธานไปตรงนั้นเอง พระองค์ทอดพระเนตรเห็นความหวาดกลัวของเหล่าเทพ และทรงสดับพระดำรัสของพระผู้ทรงธนู (พระวิษณุ)

1.45.26

हालाहलं विषं घोरं संजग्राहामृतोपमम्।
देवान् विसृज्य देवेशो जगाम भगवान् हरः ॥ १.४५.२६ ॥

พระองค์ทรงรับพิษหาลาหละอันร้ายกาจไว้ ราวกับเป็นน้ำอมฤต แล้วทรงส่งเหล่าเทพกลับไป ฝ่ายพระหรผู้เป็นเจ้าแห่งเทพ ผู้ทรงพระภาค ก็เสด็จจากไป

1.45.27

ततो देवासुराः सर्वे ममन्थू रघुनन्दन।
प्रविवेशाथ पातालं मन्थानः पर्वतोत्तमः ॥ १.४५.२७ ॥

โอ้ผู้ทำให้ตระกูลรฆุยินดี ครั้งนั้นเทพและอสูรทั้งปวงก็กวนมหาสมุทร ภูเขามันทระอันประเสริฐที่สุดในบรรดาภูเขา ซึ่งเป็นไม้กวน จมลงสู่บาดาล

1.45.28

ततो देवाः सगन्धर्वास्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्।
त्वं गतिः सर्वभूतानां विशेषेण दिवौकसाम् ॥ १.४५.२८ ॥

ครั้งนั้น เหล่าเทพพร้อมด้วยคนธรรพ์ สรรเสริญพระมธุสูทนะว่า พระองค์เป็นที่พึ่งของสรรพสัตว์ และโดยเฉพาะของผู้อยู่บนสวรรค์

1.45.30

पालयास्मान् महाबाहो गिरिमुद्धर्तुमर्हसि।
पर्वतं पृष्ठतः कृत्वा शिष्ये तत्रोदधौ हरिः।
पर्वताग्रं तु लोकात्मा हस्तेनाक्रम्य केशवः ॥ १.४५.३० ॥

โอ้ผู้มีพระพาหาอันทรงพลัง ขอทรงคุ้มครองพวกข้าพระองค์ ขอทรงยกภูเขานั้นขึ้นเถิด ครั้นแล้วพระหริทรงให้ภูเขาอยู่บนหลังของพระองค์ แล้วทรงบรรทมอยู่ในมหาสมุทรตรงนั้น และพระเกศพ ผู้เป็นอาตมันแห่งโลก ทรงกดยอดเขาไว้ด้วยพระหัตถ์

1.45.31

देवानां मध्यतः स्थित्वा ममन्थ पुरुषोत्तमः।
अथ वर्षसहस्रेण आयुर्वेदमयः पुमान् ॥ १.४५.३१ ॥

พระปุรุโษตตมะประทับอยู่ท่ามกลางเหล่าเทพ แล้วทรงกวนอยู่ ครั้นล่วงไปหนึ่งพันปี บุรุษผู้ประกอบด้วยอายุรเวทก็ปรากฏขึ้น

1.45.32

उदतिष्ठत् सुधर्मात्मा सदण्डः सकमण्डलुः।
पूर्वं धन्वन्तरिर्नाम अप्सराश्च सुवर्चसः ॥ १.४५.३२ ॥

ธันวันตริผู้มีอาตมันชอบธรรม ผุดขึ้นมาเป็นองค์แรก พร้อมด้วยไม้เท้าและคนโท ทั้งนางอัปสรผู้งดงามรุ่งโรจน์ก็ปรากฏขึ้นด้วย

1.45.33

अप्सु निर्मथनादेव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः।
उत्पेतुर्मनुजश्रेष्ठ तस्मादप्सरसोऽभवन् ॥ १.४५.३३ ॥

โอ้ผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์ สตรีผู้ประเสริฐทั้งหลายผุดขึ้นจากการกวนน้ำ จากรสนั้น ด้วยเหตุนั้นจึงเรียกกันว่า อัปสร

1.45.34

षष्टिः कोट्योऽभवंस्तासामप्सराणां सुवर्चसाम्।
असंख्येयास्तु काकुत्स्थ यास्तासां परिचारिकाः ॥ १.४५.३४ ॥

โอ้กากุตสถ นางอัปสรผู้งดงามรุ่งโรจน์เหล่านั้นมีจำนวนหกสิบโกฏิ และบริวารของนางเหล่านั้นนับไม่ถ้วน

1.45.35

न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः।
अप्रतिग्रहणादेव ता वै साधारणाः स्मृताः ॥ १.४५.३५ ॥

เหล่าเทพและอสูรทั้งปวงไม่มีใครรับนางเหล่านั้นไว้ เพราะไม่มีใครรับไว้ นางจึงถูกถือว่าเป็นของร่วมกันทั้งหมด

1.45.36

वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन।
उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ १.४५.३६ ॥

ต่อมา โอ้ผู้ทำให้ตระกูลรฆุยินดี วารุณีธิดาของพระวรุณ ผู้มีโชคยิ่งใหญ่ ผุดขึ้นมาแสวงหาผู้รับนาง

1.45.37

दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर्वरुणात्मजाम्।
अदितेस्तु सुता वीर जगृहुस्तामनिन्दिताम् ॥ १.४५.३७ ॥

โอ้พระราม บุตรของทิติไม่รับธิดาของพระวรุณนั้น แต่โอ้วีรบุรุษ บุตรของอทิติรับนางผู้ไร้ที่ติเช่นนั้นไว้

1.45.38

असुरास्तेन दैतेयाः सुरास्तेनादितेः सुताः।
हृष्टाः प्रमुदिताश्चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ १.४५.३८ ॥

เพราะเหตุนั้น บุตรของทิติจึงกลายเป็นอสูรไดเตยะ และเพราะเหตุนั้น บุตรของอทิติจึงกลายเป็นเทพ เหล่าเทพมีความยินดีและปีติยิ่งนัก เพราะได้รับวารุณี

1.45.39

उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम्।
उदतिष्ठन्नरश्रेष्ठ तथैवामृतमुत्तमम् ॥ १.४५.३९ ॥

โอ้ผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์ ม้าผู้ประเสริฐที่สุดคืออุจไจศรวัส มณีรัตนะและเกาสตุภะก็ปรากฏขึ้น และอมฤตอันยอดเยี่ยมก็ปรากฏขึ้นเช่นเดียวกัน

1.45.40

अथ तस्य कृते राम महानासीत् कुलक्षयः।
अदितेस्तु ततः पुत्रा दितिपुत्रानयोधयन् ॥ १.४५.४० ॥

โอ้พระราม เพราะเหตุแห่งสิ่งนั้น ได้เกิดความพินาศแห่งตระกูลอันใหญ่หลวง ครั้นแล้วบุตรของอทิติก็รบกับบุตรของทิติ

1.45.41

एकतामगमन् सर्वे असुरा राक्षसैः सह।
युद्धमासीन्महाघोरं वीर त्रैलोक्यमोहनम् ॥ १.४५.४१ ॥

อสูรทั้งปวงรวมกันเป็นพวกเดียวกับรากษส โอ้วีรบุรุษ การสู้รบอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งก็เกิดขึ้น ทำให้สามโลกหลงใหล

1.45.42

यदा क्षयं गतं सर्वं तदा विष्णुर्महाबलः।
अमृतं सोऽहरत् तूर्णं मायामास्थाय मोहिनीम् ॥ १.४५.४२ ॥

เมื่อทุกสิ่งถูกทำลายสิ้นแล้ว พระวิษณุผู้มีพลังมหาศาลได้แปลงกายเป็นโมหินีด้วยมายาอันชวนหลงใหล แล้วรีบแย่งชิงอมฤตนั้นไปโดยเร็ว

1.45.43

ये गताभिमुखं विष्णुमक्षरं पुरुषोत्तमम्।
सम्पिष्टास्ते तदा युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १.४५.४३ ॥

ผู้ที่เข้ามาต่อสู้กับพระวิษณุ ผู้เป็นองค์อักษร เป็นบุรุษสูงสุด ต่างก็ถูกบดขยี้ในสงครามครั้งนั้นโดยพระวิษณุผู้มีอานุภาพยิ่งใหญ่

1.45.44

अदितेरात्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे।
अस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर्भृशम् ॥ १.४५.४४ ॥

บรรดาวีรบุรุษผู้เป็นบุตรของอทิติได้สังหารบุตรของทิติ ในมหาสงครามอันน่าสยดสยองนี้ ระหว่างไทตยะกับอาทิตย์ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดยิ่ง

1.45.45

निहत्य दितिपुत्रांस्तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः।
शशास मुदितो लोकान् सर्षिसङ्घान् सचारणान् ॥ १.४५.४५ ॥

เมื่อสังหารบุตรของทิติแล้ว ปุรันทระ (พระอินทร์) ได้รับราชสมบัติ ทรงมีพระทัยปีติยินดี จึงปกครองโลกทั้งหลาย พร้อมด้วยหมู่ฤๅษีและจารณะทั้งหลาย