Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः।
विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥ १.४५.१ ॥
Als Rāghava (Rāma) zusammen mit Lakṣmaṇa die Worte Viśvāmitras gehört hatte, wandte er sich, von großem Staunen erfüllt, an Viśvāmitra.
1.45.2
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया।
गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्यापि पूरणम् ॥ १.४५.२ ॥
O Brahmane, diese überaus wunderbare Erzählung, die du vorgetragen hast — der Abstieg der Gaṅgā und das Füllen des Ozeans — ist höchst heilig.
1.45.3
क्षणभूतेव नौ रात्रिः संवृत्तेयं परंतप।
इमां चिन्तयतोः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ १.४५.३ ॥
O du Versengen der Feinde, diese Nacht ist für uns beide wie ein einziger Augenblick vergangen, während wir deine ganze Erzählung in allen Einzelheiten bedachten.
1.45.4
तस्य सा शर्वरी सर्वा मम सौमित्रिणा सह।
जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्र कथां शुभाम् ॥ १.४५.४ ॥
Diese ganze Nacht verging mir zusammen mit Saumitri (Lakṣmaṇa), während ich die glückverheißende Erzählung Viśvāmitras bedachte.
1.45.5
ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं तपोधनम्।
उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकमरिन्दमः ॥ १.४५.५ ॥
Dann, im klaren Morgengrauen, sprach Rāghava (Rāma), der Bezwinger der Feinde, nachdem er seine täglichen Riten vollzogen hatte, diese Worte zu Viśvāmitra, dessen Reichtum die Askese ist.
1.45.6
गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम्।
तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् ॥ १.४५.६ ॥
Die ehrwürdige Nacht ist vergangen, und die höchst hörenswerte Erzählung wurde gehört. Lass uns die Gaṅgā überqueren, den besten der Flüsse, heilig, die auf drei Wegen fließt.
1.45.7
नौरेषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्।
भगवन्तमिह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितमागता ॥ १.४५.७ ॥
Dieses Boot, bequem bereitgestellt, ist für die Weisen mit reinen Taten. Da es erfahren hat, dass der Verehrungswürdige hier angekommen ist, ist es schnell gekommen.
1.45.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
सन्तारं कारयामास सर्षिसङ्घस्य कौशिकः ॥ १.४५.८ ॥
Als Kauśika diese Worte des großherzigen Rāghava hörte, ließ er sie zusammen mit der Schar der Weisen über den Fluss setzen.
1.45.9
उत्तरं तीरमासाद्य सम्पूज्यर्षिगणं ततः।
गङ्गाकूले निविष्टास्ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ १.४५.९ ॥
Am nördlichen Ufer angekommen und die Schar der Weisen geehrt, setzten sie sich am Ufer des Gaṅgā nieder und sahen die Stadt Viśālā.
1.45.10
ततो मुनिवरस्तूर्णं जगाम सहराघवः।
विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ १.४५.१० ॥
Dann machte sich der beste der Weisen zusammen mit Rāghava rasch auf den Weg zur Stadt Viśālā, reizvoll, göttlich und dem Himmel gleich.
1.45.11
अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम्।
पप्रच्छ प्राञ्जलिर्भूत्वा विशालामुत्तमां पुरीम् ॥ १.४५.११ ॥
Da fragte Rāma, der sehr Weise, mit gefalteten Händen den großen Weisen Viśvāmitra nach der vortrefflichen Stadt Viśālā.
1.45.12
कतमो राजवंशोऽयं विशालायां महामुने।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ १.४५.१२ ॥
Großer Weiser, welches Königsgeschlecht ist das in Viśālā? Ich möchte es hören. Mögest du gesegnet sein; meine Neugier ist groß.
1.45.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुङ्गवः।
आख्यातुं तत्समारेभे विशालायाः पुरातनम् ॥ १.४५.१३ ॥
Als er Rāmas Worte gehört hatte, begann der beste der Weisen, die alte Geschichte Viśālās zu erzählen.
1.45.14
श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः श्रुताम्।
अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ १.४५.१४ ॥
Höre, Rāma, die Geschichte Indras, wie ich sie erzähle; höre wahrhaftig, o Rāghava, was in diesem Lande geschah.
1.45.15
पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः।
अदितेश्च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ १.४५.१५ ॥
Vor langer Zeit, im Kṛta-Zeitalter, o Rāma, waren die Söhne Ditis sehr mächtig, und die Söhne Aditis sehr glücklich, tapfer und überaus rechtschaffen.
1.45.16
ततस्तेषां नरव्याघ्र बुद्धिरासीन्महात्मनाम्।
अमरा विजराश्चैव कथं स्यामो निरामयाः ॥ १.४५.१६ ॥
Da, o Tiger unter den Männern, entstand in jenen Großherzigen der Gedanke: Wie können wir unsterblich, alterslos und frei von Krankheit werden?
1.45.17
तेषां चिन्तयतां तत्र बुद्धिरासीद् विपश्चिताम्।
क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ १.४५.१७ ॥
Während jene Weisen nachsannen, kam ihnen dort der Gedanke: Indem wir den Milchozean quirlen, werden wir dort eben den Nektar erlangen.
1.45.18
ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम्।
मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुरमितौजसः ॥ १.४५.१८ ॥
Dann, nachdem sie das Quirlen beschlossen hatten, machten sie Vāsuki zum Seil und den Mandara zum Quirlstab, und die Unermesslichen an Kraft quirlten.
1.45.19
अथ वर्षसहस्रेण योक्त्रसर्पशिरांसि च।
वमन्तोऽतिविषं तत्र ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ १.४५.१९ ॥
Dann, nach tausend Jahren, bissen die Schlangenköpfe, die als Seil dienten, und spien äußerst starkes Gift, mit ihren Zähnen in die dortigen Felsen.
1.45.20
उत्पपाताग्निसंकाशं हालाहलमहाविषम्।
तेन दग्धं जगत् सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ १.४५.२० ॥
Das große Gift Hālāhala, dem Feuer gleich, stieg empor, und durch dasselbe wurde die ganze Welt samt Göttern, Asuras und Menschen verbrannt.
1.45.21
अथ देवा महादेवं शङ्करं शरणार्थिनः।
जग्मुः पशुपतिं रुद्रं त्राहि त्राहीति तुष्टुवुः ॥ १.४५.२१ ॥
Da gingen die Götter, Zuflucht suchend, zum großen Gott Śaṅkara, Rudra, dem Herrn der Wesen, und lobten ihn: »Beschütze uns, beschütze uns!«
1.45.22
एवमुक्तस्ततो देवैर्देवदेवेश्वरः प्रभुः।
प्रादुरासीत् ततोऽत्रैव शङ्खचक्रधरो हरिः ॥ १.४५.२२ ॥
Als die Götter so gesprochen hatten, erschien eben dort der Herr der Götter, Hari, der Muschelhorn und Diskus trägt.
1.45.23
उवाचैनं स्मितं कृत्वा रुद्रं शूलधरं हरिः।
दैवतैर्मथ्यमाने तु यत्पूर्वं समुपस्थितम् ॥ १.४५.२३ ॥
Lächelnd sprach Hari zu Rudra, dem Träger des Dreizacks: »Was zuerst entstand, als die Götter quirlten.«
1.45.24
तत् त्वदीयं सुरश्रेष्ठ सुराणामग्रतो हि यत्।
अग्रपूजामिह स्थित्वा गृहाणेदं विषं प्रभो ॥ १.४५.२४ ॥
»Bester der Götter, jenes Gift gehört dir, denn du allein empfängst die erste Verehrung vor allen Göttern. Herr, stell dich hierher und nimm dieses Gift.«
1.45.25
इत्युक्त्वा च सुरश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत।
देवतानां भयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वाक्यं तु शार्ङ्गिणः ॥ १.४५.२५ ॥
So sprechend verschwand der Beste der Götter dort; als er die Furcht der Götter sah und die Worte des Bogenträgers (Viṣṇu) hörte.
1.45.26
हालाहलं विषं घोरं संजग्राहामृतोपमम्।
देवान् विसृज्य देवेशो जगाम भगवान् हरः ॥ १.४५.२६ ॥
Er nahm das schreckliche Gift Hālāhala an, als wäre es Nektar; nachdem er die Götter entlassen hatte, zog der Herr der Götter, der erhabene Hara, davon.
1.45.27
ततो देवासुराः सर्वे ममन्थू रघुनन्दन।
प्रविवेशाथ पातालं मन्थानः पर्वतोत्तमः ॥ १.४५.२७ ॥
Dann quirlten alle Götter und Asuras, o Wonne der Raghus; und der Berg Mandara, der beste der Berge, der Quirlstab, drang in die Unterwelt ein.
1.45.28
ततो देवाः सगन्धर्वास्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्।
त्वं गतिः सर्वभूतानां विशेषेण दिवौकसाम् ॥ १.४५.२८ ॥
Dann priesen die Götter zusammen mit den Gandharven Madhusūdana: „Du bist die Zuflucht aller Wesen, besonders der Bewohner des Himmels.“
1.45.30
पालयास्मान् महाबाहो गिरिमुद्धर्तुमर्हसि।
पर्वतं पृष्ठतः कृत्वा शिष्ये तत्रोदधौ हरिः।
पर्वताग्रं तु लोकात्मा हस्तेनाक्रम्य केशवः ॥ १.४५.३० ॥
„O du Starkarmiger, beschütze uns; es geziemt dir, den Berg zu heben.“ Da legte Hari den Berg auf seinen Rücken und ruhte dort im Ozean; und Keśava, die Seele der Welten, drückte mit seiner Hand den Gipfel des Berges.
1.45.31
देवानां मध्यतः स्थित्वा ममन्थ पुरुषोत्तमः।
अथ वर्षसहस्रेण आयुर्वेदमयः पुमान् ॥ १.४५.३१ ॥
Inmitten der Götter stehend quirlte der beste der Wesen; dann, nach tausend Jahren, erschien die Person, die aus Āyurveda bestand.
1.45.32
उदतिष्ठत् सुधर्मात्मा सदण्डः सकमण्डलुः।
पूर्वं धन्वन्तरिर्नाम अप्सराश्च सुवर्चसः ॥ १.४५.३२ ॥
Zuerst erhob sich Dhanvantari, der Rechtschaffene, mit Stab und Wasserkrug, und auch die strahlenden Apsaras erhoben sich.
1.45.33
अप्सु निर्मथनादेव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः।
उत्पेतुर्मनुजश्रेष्ठ तस्मादप्सरसोऽभवन् ॥ १.४५.३३ ॥
O Bester der Menschen, aus dem Quirlen des Wassers, aus dessen Essenz, erhoben sich vortreffliche Frauen; daher wurden sie Apsaras genannt.
1.45.34
षष्टिः कोट्योऽभवंस्तासामप्सराणां सुवर्चसाम्।
असंख्येयास्तु काकुत्स्थ यास्तासां परिचारिकाः ॥ १.४५.३४ ॥
Die Zahl jener strahlenden Apsaras betrug sechzig Koti; und ihre Dienerinnen, o Kākutstha, waren unzählbar.
1.45.35
न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः।
अप्रतिग्रहणादेव ता वै साधारणाः स्मृताः ॥ १.४५.३५ ॥
Keiner der Götter und Dämonen nahm sie an; eben weil sie nicht angenommen wurden, galten sie als allen gemeinsam.
1.45.36
वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन।
उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ १.४५.३६ ॥
Dann, o Freude der Raghus, erhob sich Varuṇas Tochter Vāruṇī, hochbeglückt, und suchte Annahme.
1.45.37
दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर्वरुणात्मजाम्।
अदितेस्तु सुता वीर जगृहुस्तामनिन्दिताम् ॥ १.४५.३७ ॥
O Rāma, die Söhne Ditis nahmen Varuṇas Tochter nicht an; doch, o Held, die Söhne Aditis nahmen jene makellose Jungfrau auf.
1.45.38
असुरास्तेन दैतेयाः सुरास्तेनादितेः सुताः।
हृष्टाः प्रमुदिताश्चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ १.४५.३८ ॥
Dadurch wurden die Söhne der Diti zu Asuras, und dadurch wurden die Söhne der Aditi zu Göttern; die Götter freuten sich und waren sehr erfreut, als sie den Vāruṇī-Trank nahmen.
1.45.39
उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम्।
उदतिष्ठन्नरश्रेष्ठ तथैवामृतमुत्तमम् ॥ १.४५.३९ ॥
Das beste der Pferde, Uccaiḥśravas, erhob sich, ebenso das Juwel und das Kaustubha; und ebenso, o Bester der Menschen, erhob sich der höchste Nektar.
1.45.40
अथ तस्य कृते राम महानासीत् कुलक्षयः।
अदितेस्तु ततः पुत्रा दितिपुत्रानयोधयन् ॥ १.४५.४० ॥
Dann, o Rāma, kam es ihretwegen zu einem großen Untergang der Geschlechter; damals kämpften die Söhne der Aditi gegen die Söhne der Diti.
1.45.41
एकतामगमन् सर्वे असुरा राक्षसैः सह।
युद्धमासीन्महाघोरं वीर त्रैलोक्यमोहनम् ॥ १.४५.४१ ॥
Alle Asuras schlossen sich mit den Rākṣasas zusammen; o Held, es entbrannte ein überaus schrecklicher Kampf, der die drei Welten verwirrte.
1.45.42
यदा क्षयं गतं सर्वं तदा विष्णुर्महाबलः।
अमृतं सोऽहरत् तूर्णं मायामास्थाय मोहिनीम् ॥ १.४५.४२ ॥
Als alles vernichtet war, nahm der mächtige Viṣṇu, indem er die bezaubernde Māyā der Mohinī annahm, rasch den Nektar an sich.
1.45.43
ये गताभिमुखं विष्णुमक्षरं पुरुषोत्तमम्।
सम्पिष्टास्ते तदा युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १.४५.४३ ॥
Diejenigen, die gegen Viṣṇu, die unvergängliche höchste Person, vorgingen, wurden damals in jener Schlacht vom allmächtigen Viṣṇu zermalmt.
1.45.44
अदितेरात्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे।
अस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर्भृशम् ॥ १.४५.४४ ॥
Die tapferen Söhne der Aditi erschlugen die Söhne der Diti. In dieser schrecklichen großen Schlacht zwischen den Daityas und den Ādityas wurde heftig gekämpft.
1.45.45
निहत्य दितिपुत्रांस्तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः।
शशास मुदितो लोकान् सर्षिसङ्घान् सचारणान् ॥ १.४५.४५ ॥
Nachdem er die Söhne der Diti erschlagen hatte, gewann Purandara (Indra) das Reich und herrschte erfreut über die Welten, zusammen mit den Scharen der Weisen und den Cāraṇas.