வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः।
विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥ १.४५.१ ॥
விசுவாமித்திரரின் சொற்களைக் கேட்ட லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராகவன் (ராமன்) பெரும் வியப்பு அடைந்து விசுவாமித்திரரிடம் கூறினார்.
1.45.2
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया।
गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्यापि पूरणम् ॥ १.४५.२ ॥
ஓ பிரம்மரிஷியே! நீங்கள் கூறிய இந்தக் கதை மிக அற்புதமானது — கங்கையின் இறக்கமும் சாகரன் நிரம்பியதும்.
1.45.3
क्षणभूतेव नौ रात्रिः संवृत्तेयं परंतप।
इमां चिन्तयतोः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ १.४५.३ ॥
ஓ பகைவரை வாட்டுபவரே! உங்கள் இந்த முழுக் கதையையும் நாங்கள் இருவரும் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்ததால் இந்த இரவு ஒரு கணம்போல் கழிந்தது.
1.45.4
तस्य सा शर्वरी सर्वा मम सौमित्रिणा सह।
जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्र कथां शुभाम् ॥ १.४५.४ ॥
விசுவாமித்திரரின் நற்கதையைச் சிந்தித்தபடி, சௌமித்திரியுடன் எனது அந்த இரவு முழுவதும் கழிந்தது.
1.45.5
ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं तपोधनम्।
उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकमरिन्दमः ॥ १.४५.५ ॥
பின்னர் தெளிந்த விடியற்காலையில், நித்திய கடமைகளை முடித்த பகைவரை அடக்குபவரான ராகவன் (ராமன்), தவமே செல்வமான விசுவாமித்திரரிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.45.6
गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम्।
तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् ॥ १.४५.६ ॥
புனிதமான இரவு கழிந்தது; கேட்கத்தக்க உயர்ந்த கதை கேட்கப்பட்டது. நதிகளில் சிறந்த, புனிதமான, மூன்று வழிகளில் ஓடும் நதியை (கங்கையை) நாம் கடப்போம்.
1.45.7
नौरेषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्।
भगवन्तमिह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितमागता ॥ १.४५.७ ॥
புண்ணிய கர்மம் செய்யும் ரிஷிகளுக்கான இந்தப் படகு வசதியாக விரிந்துள்ளது. பகவான் இங்கு வந்திருப்பதை அறிந்து அது விரைந்து வந்துள்ளது.
1.45.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
सन्तारं कारयामास सर्षिसङ्घस्य कौशिकः ॥ १.४५.८ ॥
மகாத்மாவான ராகவனின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட கௌசிகர், ரிஷி கூட்டத்துடன் அவர்களை ஆற்றைக் கடக்கச் செய்தார்.
1.45.9
उत्तरं तीरमासाद्य सम्पूज्यर्षिगणं ततः।
गङ्गाकूले निविष्टास्ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ १.४५.९ ॥
வடக்குக் கரையை அடைந்து ரிஷி கூட்டத்தை வணங்கிய பின் அவர்கள் கங்கைக் கரையில் அமர்ந்து விசாலை நகரத்தைக் கண்டனர்.
1.45.10
ततो मुनिवरस्तूर्णं जगाम सहराघवः।
विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ १.४५.१० ॥
பின்னர் முனிவர்களில் சிறந்தவர் ராகவனுடன் விரைவாக விசாலை நகரத்திற்குச் சென்றார். அது அழகியதும், தெய்வீகமும், சொர்க்கத்தை ஒத்ததுமாகும்.
1.45.11
अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम्।
पप्रच्छ प्राञ्जलिर्भूत्वा विशालामुत्तमां पुरीम् ॥ १.४५.११ ॥
பின்னர் மஹாபிரஜ்ஞரான ராமர் கைகூப்பி மகாமுனி விசுவாமித்திரரிடம் சிறந்த விசாலை நகரத்தைப் பற்றிக் கேட்டார்.
1.45.12
कतमो राजवंशोऽयं विशालायां महामुने।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ १.४५.१२ ॥
மகாமுனியே, விசாலையில் இது எந்த அரச வம்சம்? நான் கேட்க விரும்புகிறேன். உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது.
1.45.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुङ्गवः।
आख्यातुं तत्समारेभे विशालायाः पुरातनम् ॥ १.४५.१३ ॥
ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர் விசாலையின் பழங்கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.
1.45.14
श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः श्रुताम्।
अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ १.४५.१४ ॥
ராமா, நான் சொல்லும் இந்திரனின் கதையைக் கேள்; இந்த நாட்டில் நடந்ததை ராகவா, உண்மையாகக் கேள்.
1.45.15
पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः।
अदितेश्च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ १.४५.१५ ॥
முன்பு கிருதயுகத்தில், ராமா, திதியின் மகன்கள் மிகுந்த பலம் உடையவர்களாக இருந்தனர்; அதிதியின் மகன்கள் மிகுந்த பாக்கியம் உடையவர்களும் வீரமும் தர்மமும் நிறைந்தவர்களுமாக இருந்தனர்.
1.45.16
ततस्तेषां नरव्याघ्र बुद्धिरासीन्महात्मनाम्।
अमरा विजराश्चैव कथं स्यामो निरामयाः ॥ १.४५.१६ ॥
அப்போது, நரர்களில் புலி போன்றவனே, அந்த மகாத்மாக்களுக்கு ஒரு எண்ணம் எழுந்தது: நாம் எப்படி அமரர்களாகவும், முதுமையற்றவர்களாகவும், நோயற்றவர்களாகவும் ஆவோம்?
1.45.17
तेषां चिन्तयतां तत्र बुद्धिरासीद् विपश्चिताम्।
क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ १.४५.१७ ॥
சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அறிவாளிகளுக்கு அங்கேயே ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: பாற்கடலைக் கடைந்து, அங்கேயே அமிர்தத்தைப் பெறுவோம்.
1.45.18
ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम्।
मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुरमितौजसः ॥ १.४५.१८ ॥
பின்னர் கடைதலை முடிவு செய்து, வாசுகியைக் கயிறாக்கி, மந்தர மலையை மத்தாக்கி, அளவற்ற ஒளியுடையவர்கள் கடைந்தனர்.
1.45.19
अथ वर्षसहस्रेण योक्त्रसर्पशिरांसि च।
वमन्तोऽतिविषं तत्र ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ १.४५.१९ ॥
பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்ததும், கயிறாக்கப்பட்ட பாம்பின் தலைகள் கொடிய விஷத்தை கக்கியபடி அங்கே தங்கள் பற்களால் பாறைகளைக் கடித்தன.
1.45.20
उत्पपाताग्निसंकाशं हालाहलमहाविषम्।
तेन दग्धं जगत् सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ १.४५.२० ॥
நெருப்புக்கு ஒப்பான மாபெரும் ஹாலாஹல விஷம் எழுந்தது; அதனால் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உள்ளிட்ட உலகம் முழுவதும் எரிந்தது.
1.45.21
अथ देवा महादेवं शङ्करं शरणार्थिनः।
जग्मुः पशुपतिं रुद्रं त्राहि त्राहीति तुष्टुवुः ॥ १.४५.२१ ॥
பின்னர் சரணடைய விரும்பிய தேவர்கள் மகாதேவரான சங்கரரிடம், பசுபதி ருத்திரனிடம் சென்று, 'காப்பாற்று, காப்பாற்று' என்று துதித்தனர்.
1.45.22
एवमुक्तस्ततो देवैर्देवदेवेश्वरः प्रभुः।
प्रादुरासीत् ततोऽत्रैव शङ्खचक्रधरो हरिः ॥ १.४५.२२ ॥
தேவர்களால் இவ்வாறு வேண்டப்பட்டதும், தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனான பிரபு, சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய ஹரி அங்கேயே தோன்றினார்.
1.45.23
उवाचैनं स्मितं कृत्वा रुद्रं शूलधरं हरिः।
दैवतैर्मथ्यमाने तु यत्पूर्वं समुपस्थितम् ॥ १.४५.२३ ॥
சூலம் ஏந்திய ருத்திரனிடம் ஹரி புன்னகைத்து இவ்வாறு கூறினார்: 'தேவர்களால் கடையப்பட்டபோது முன்பு எழுந்ததான அது.'
1.45.24
तत् त्वदीयं सुरश्रेष्ठ सुराणामग्रतो हि यत्।
अग्रपूजामिह स्थित्वा गृहाणेदं विषं प्रभो ॥ १.४५.२४ ॥
'தேவர்களில் சிறந்தவரே, தேவர்களுக்கு முன்னால் முதல் வழிபாடு பெறும் உமக்குரியது அந்த விஷம். பிரபுவே, இங்கு நின்று இந்த விஷத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.'
1.45.25
इत्युक्त्वा च सुरश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत।
देवतानां भयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वाक्यं तु शार्ङ्गिणः ॥ १.४५.२५ ॥
இவ்வாறு கூறிய தேவச்ரேஷ்டர் அங்கேயே மறைந்தார். தேவர்களின் அச்சத்தைக் கண்டும், சார்ங்கதாரியின் சொல்லைக் கேட்டும்.
1.45.26
हालाहलं विषं घोरं संजग्राहामृतोपमम्।
देवान् विसृज्य देवेशो जगाम भगवान् हरः ॥ १.४५.२६ ॥
கொடிய ஹாலாஹல விஷத்தை அமுதம் போல ஏற்றுக்கொண்டார். தேவர்களை அனுப்பிவிட்டு தேவேசரான பகவான் ஹரர் சென்றார்.
1.45.27
ततो देवासुराः सर्वे ममन्थू रघुनन्दन।
प्रविवेशाथ पातालं मन्थानः पर्वतोत्तमः ॥ १.४५.२७ ॥
பின்னர் தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் கடைந்தனர், ரகுநந்தனா. பின்னர் சிறந்த மலையான மந்தரம் பாதாளத்தில் புகுந்தது.
1.45.28
ततो देवाः सगन्धर्वास्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्।
त्वं गतिः सर्वभूतानां विशेषेण दिवौकसाम् ॥ १.४५.२८ ॥
பின்னர் கந்தர்வர்களுடன் தேவர்கள் மதுசூதனனைத் துதித்தனர். நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும் புகலிடம்; சிறப்பாக வானுலகவாசிகளுக்கு.
1.45.30
पालयास्मान् महाबाहो गिरिमुद्धर्तुमर्हसि।
पर्वतं पृष्ठतः कृत्वा शिष्ये तत्रोदधौ हरिः।
पर्वताग्रं तु लोकात्मा हस्तेनाक्रम्य केशवः ॥ १.४५.३० ॥
"மகாபாஹுவே, எங்களைக் காப்பாய்; மலையைத் தூக்குவது உனக்குத் தகும்." பின்னர் ஹரி மலையைத் தம் முதுகில் வைத்து அங்கே கடலில் படுத்தார். லோகாத்மாவான கேசவர் கையால் மலையுச்சியை அழுத்தினார்.
1.45.31
देवानां मध्यतः स्थित्वा ममन्थ पुरुषोत्तमः।
अथ वर्षसहस्रेण आयुर्वेदमयः पुमान् ॥ १.४५.३१ ॥
தேவர்களின் நடுவில் நின்று புருஷோத்தமர் கடைந்தார். பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஆயுர்வேதமயமான புருஷன் தோன்றினார்.
1.45.32
उदतिष्ठत् सुधर्मात्मा सदण्डः सकमण्डलुः।
पूर्वं धन्वन्तरिर्नाम अप्सराश्च सुवर्चसः ॥ १.४५.३२ ॥
நல்லறமுள்ள உள்ளம் கொண்ட தன்வந்தரி, தண்டமும் கமண்டலமும் ஏந்தி முதலில் எழுந்தார்; ஒளிமிக்க அப்சரஸ்களும் எழுந்தனர்.
1.45.33
अप्सु निर्मथनादेव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः।
उत्पेतुर्मनुजश्रेष्ठ तस्मादप्सरसोऽभवन् ॥ १.४५.३३ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே! நீரைக் கடைந்ததாலேயே, அதன் சாரத்திலிருந்து சிறந்த பெண்கள் எழுந்தனர்; ஆகவே அவர்கள் அப்சரஸ்கள் ஆயினர்.
1.45.34
षष्टिः कोट्योऽभवंस्तासामप्सराणां सुवर्चसाम्।
असंख्येयास्तु काकुत्स्थ यास्तासां परिचारिकाः ॥ १.४५.३४ ॥
அந்த ஒளிமிக்க அப்சரஸ்களின் எண்ணிக்கை அறுபது கோடியாக இருந்தது; ஓ காகுத்ஸ்தா! அவர்களுக்குப் பணிப்பெண்களாக இருந்தவர்கள் எண்ணிலடங்காதவர்கள்.
1.45.35
न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः।
अप्रतिग्रहणादेव ता वै साधारणाः स्मृताः ॥ १.४५.३५ ॥
தேவர்களும் தானவர்களும் அனைவரும் அவர்களை ஏற்கவில்லை; ஏற்கப்படாததால் அவர்கள் பொதுவானவர்கள் என்று கருதப்பட்டனர்.
1.45.36
वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन।
उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ १.४५.३६ ॥
ரகுநந்தனா! பின்னர் வருணனின் மகள் வாருணி, மிகுந்த பாக்கியம் உடையவள், தனக்கு ஏற்பு தேடி எழுந்தாள்.
1.45.37
दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर्वरुणात्मजाम्।
अदितेस्तु सुता वीर जगृहुस्तामनिन्दिताम् ॥ १.४५.३७ ॥
ஓ ராமா! திதியின் மக்கள் வருணனின் அந்த மகளை ஏற்கவில்லை; ஆனால் ஓ வீரா! அதிதியின் மக்கள் அந்தக் குற்றமற்றவளை ஏற்றுக்கொண்டனர்.
1.45.38
असुरास्तेन दैतेयाः सुरास्तेनादितेः सुताः।
हृष्टाः प्रमुदिताश्चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ १.४५.३८ ॥
அதனால் தைத்தியர்கள் அசுரர்களானார்கள்; அதனால் அதிதியின் மைந்தர்களான தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர். வாருணியை ஏற்றதால் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியும் பேருவகையும் அடைந்தனர்.
1.45.39
उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम्।
उदतिष्ठन्नरश्रेष्ठ तथैवामृतमुत्तमम् ॥ १.४५.३९ ॥
உச்சைஸ்ரவஸ் என்ற சிறந்த குதிரையும், மணிரத்தினமும், கௌஸ்துபமும் தோன்றின; நரர்களில் சிறந்தவனே, அவ்வாறே உயர்ந்த அமிர்தமும் தோன்றியது.
1.45.40
अथ तस्य कृते राम महानासीत् कुलक्षयः।
अदितेस्तु ततः पुत्रा दितिपुत्रानयोधयन् ॥ १.४५.४० ॥
பின்பு, ராமா, அதற்காக பெரும் குலழிவு ஏற்பட்டது; அப்போது அதிதியின் மைந்தர்கள் திதியின் மைந்தர்களோடு போரிட்டனர்.
1.45.41
एकतामगमन् सर्वे असुरा राक्षसैः सह।
युद्धमासीन्महाघोरं वीर त्रैलोक्यमोहनम् ॥ १.४५.४१ ॥
அனைத்து அசுரர்களும் ராட்சசர்களோடு ஒன்று சேர்ந்தனர்; வீரா, மூவுலகையும் மயக்கும் பெரும் பயங்கர போர் நடந்தது.
1.45.42
यदा क्षयं गतं सर्वं तदा विष्णुर्महाबलः।
अमृतं सोऽहरत् तूर्णं मायामास्थाय मोहिनीम् ॥ १.४५.४२ ॥
அனைத்தும் அழிந்தபோது, மகாபலசாலியான விஷ்ணு மோகினி மாயையை ஏற்று உடனே அமிர்தத்தை எடுத்துச் சென்றார்.
1.45.43
ये गताभिमुखं विष्णुमक्षरं पुरुषोत्तमम्।
सम्पिष्टास्ते तदा युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १.४५.४३ ॥
அழியாத புருஷோத்தமனான விஷ்ணுவை எதிர்கொண்டு சென்ற அசுரர்கள், அந்தப் போரில் வல்லமை மிக்க விஷ்ணுவால் நசுக்கப்பட்டனர்.
1.45.44
अदितेरात्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे।
अस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर्भृशम् ॥ १.४५.४४ ॥
அதிதியின் வீர மைந்தர்கள் திதியின் மைந்தர்களைக் கொன்றனர். இந்தக் கொடிய பெரும் போரில், தைத்தியர்களுக்கும் ஆதித்தியர்களுக்கும் இடையே கடுமையாகப் போர் நடந்தது.
1.45.45
निहत्य दितिपुत्रांस्तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः।
शशास मुदितो लोकान् सर्षिसङ्घान् सचारणान् ॥ १.४५.४५ ॥
திதியின் மைந்தர்களைக் கொன்று, புரந்தரன் (இந்திரன்) அரசைப் பெற்றான்; மகிழ்ச்சியுடன் முனிவர் கூட்டங்களும் சாரணர்களும் உள்ள உலகங்களை ஆண்டான்.