ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः।
विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥ १.४५.१ ॥
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାଘବ (ରାମ) ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.45.2
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया।
गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्यापि पूरणम् ॥ १.४५.२ ॥
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍! ଆପଣ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ — ଗଙ୍ଗାର ଅବତରଣ ଓ ସାଗର ପୂରଣ।
1.45.3
क्षणभूतेव नौ रात्रिः संवृत्तेयं परंतप।
इमां चिन्तयतोः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ १.४५.३ ॥
ହେ ଶତ୍ରୁତାପନ! ଆପଣଙ୍କ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଏହି ରାତ୍ରି ଏକ କ୍ଷଣ ପରି ଗଲା।
1.45.4
तस्य सा शर्वरी सर्वा मम सौमित्रिणा सह।
जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्र कथां शुभाम् ॥ १.४५.४ ॥
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଶୁଭ କଥା ଚିନ୍ତା କରି ସୌମିତ୍ରି (ଲକ୍ଷ୍ମଣ) ସହିତ ମୋର ସେ ସମସ୍ତ ରାତ୍ରି ଗଲା।
1.45.5
ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं तपोधनम्।
उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकमरिन्दमः ॥ १.४५.५ ॥
ତା'ପରେ ନିର୍ମଳ ପ୍ରଭାତରେ, ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି ଶତ୍ରୁଦମନ ରାଘବ (ରାମ) ତପୋଧନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
1.45.6
गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम्।
तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् ॥ १.४५.६ ॥
ପୂଜ୍ୟ ରାତ୍ରି ଗଲା; ପରମ ଶ୍ରବଣୀୟ କଥା ଶୁଣାଗଲା। ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ପୁଣ୍ୟା, ତ୍ରିପଥଗା ନଦୀ (ଗଙ୍ଗା) ପାର ହେଉ।
1.45.7
नौरेषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्।
भगवन्तमिह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितमागता ॥ १.४५.७ ॥
ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଡଙ୍ଗା ସୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଭଗବାନ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଜାଣି ଏହା ଶୀଘ୍ର ଆସିଛି।
1.45.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
सन्तारं कारयामास सर्षिसङ्घस्य कौशिकः ॥ १.४५.८ ॥
ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କ ସେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି କୌଶିକ ଋଷିଗଣ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ନଦୀ ପାର କରାଇଲେ।
1.45.9
उत्तरं तीरमासाद्य सम्पूज्यर्षिगणं ततः।
गङ्गाकूले निविष्टास्ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ १.४५.९ ॥
ଉତ୍ତର କୂଳରେ ପହଞ୍ଚି ଋଷିଗଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସେମାନେ ଗଙ୍ଗାକୂଳରେ ବସି ବିଶାଳା ନଗରୀ ଦେଖିଲେ।
1.45.10
ततो मुनिवरस्तूर्णं जगाम सहराघवः।
विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ १.४५.१० ॥
ତା'ପରେ ମୁନିବର ରାଘବଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ବିଶାଳା ନଗରୀ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ; ତାହା ରମଣୀୟ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ସଦୃଶ ଥିଲା।
1.45.11
अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम्।
पप्रच्छ प्राञ्जलिर्भूत्वा विशालामुत्तमां पुरीम् ॥ १.४५.११ ॥
ତା'ପରେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ରାମ ହାତଯୋଡ଼ି ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବିଶାଳା ନଗରୀ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
1.45.12
कतमो राजवंशोऽयं विशालायां महामुने।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ १.४५.१२ ॥
ହେ ମହାମୁନି, ବିଶାଳାରେ ଏହା କେଉଁ ରାଜବଂଶ? ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଆପଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ କୌତୂହଳ ଅଛି।
1.45.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुङ्गवः।
आख्यातुं तत्समारेभे विशालायाः पुरातनम् ॥ १.४५.१३ ॥
ରାମଙ୍କ ସେହି ବଚନ ଶୁଣି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶାଳାର ପ୍ରାଚୀନ କାହାଣୀ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
1.45.14
श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः श्रुताम्।
अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ १.४५.१४ ॥
ହେ ରାମ, ମୁଁ କହୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣ; ଏ ଦେଶରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ହେ ରାଘବ, ତାହା ସତ୍ୟରେ ଶୁଣ।
1.45.15
पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः।
अदितेश्च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ १.४५.१५ ॥
ପୂର୍ବେ କୃତଯୁଗରେ, ହେ ରାମ, ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମହାବଳୀ ଥିଲେ; ଆଉ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଓ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
1.45.16
ततस्तेषां नरव्याघ्र बुद्धिरासीन्महात्मनाम्।
अमरा विजराश्चैव कथं स्यामो निरामयाः ॥ १.४५.१६ ॥
ତେବେ, ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ସେହି ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଉଠିଲା: ଆମେ କିପରି ଅମର, ଜରାରହିତ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେବୁ?
1.45.17
तेषां चिन्तयतां तत्र बुद्धिरासीद् विपश्चिताम्।
क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ १.४५.१७ ॥
ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସେହି ବିଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମନରେ ସେଠାରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଜାଗିଲା: କ୍ଷୀରସାଗର ମନ୍ଥନ କରି ସେଠାରୁ ଅମୃତ ପାଇବା।
1.45.18
ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम्।
मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुरमितौजसः ॥ १.४५.१८ ॥
ତା'ପରେ ମନ୍ଥନ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ବାସୁକିଙ୍କୁ ଦଉଡ଼ି ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ମନ୍ଥାନ କରି, ଅମିତତେଜସ୍ବୀମାନେ ମନ୍ଥନ କଲେ।
1.45.19
अथ वर्षसहस्रेण योक्त्रसर्पशिरांसि च।
वमन्तोऽतिविषं तत्र ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ १.४५.१९ ॥
ତା'ପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦଉଡ଼ି ହୋଇଥିବା ସର୍ପମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଅତି ତୀବ୍ର ବିଷ ବାନ୍ତି କରି ସେଠାକାର ପଥରଗୁଡ଼ିକୁ ଦାନ୍ତରେ କାମୁଡ଼ିଲେ।
1.45.20
उत्पपाताग्निसंकाशं हालाहलमहाविषम्।
तेन दग्धं जगत् सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ १.४५.२० ॥
ଅଗ୍ନି ସମାନ ମହାଭୟଙ୍କର ହାଲାହଳ ବିଷ ଉପରକୁ ଉଠିଲା; ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଜଳିଗଲା।
1.45.21
अथ देवा महादेवं शङ्करं शरणार्थिनः।
जग्मुः पशुपतिं रुद्रं त्राहि त्राहीति तुष्टुवुः ॥ १.४५.२१ ॥
ତେବେ ଶରଣ ଇଚ୍ଛୁକ ଦେବତାମାନେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ, ପଶୁପତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ 'ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର' କହି ସ୍ତୁତି କଲେ।
1.45.22
एवमुक्तस्ततो देवैर्देवदेवेश्वरः प्रभुः।
प्रादुरासीत् ततोऽत्रैव शङ्खचक्रधरो हरिः ॥ १.४५.२२ ॥
ଦେବତାମାନେ ଏହିପରି କହିବାରୁ ଦେବଦେବେଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ରଧାରୀ ହରି ସେଠାରେ ହିଁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
1.45.23
उवाचैनं स्मितं कृत्वा रुद्रं शूलधरं हरिः।
दैवतैर्मथ्यमाने तु यत्पूर्वं समुपस्थितम् ॥ १.४५.२३ ॥
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ହରି ସ୍ମିତ ହସି କହିଲେ: 'ଦେବତାମାନେ ମନ୍ଥନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା।'
1.45.24
तत् त्वदीयं सुरश्रेष्ठ सुराणामग्रतो हि यत्।
अग्रपूजामिह स्थित्वा गृहाणेदं विषं प्रभो ॥ १.४५.२४ ॥
'ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଅଗ୍ରପୂଜା ତୁମରି; ସେ ବିଷ ତୁମରି। ହେ ପ୍ରଭୋ, ଏଠାରେ ଠିଆ ହୋଇ ଏହି ବିଷ ଗ୍ରହଣ କର।'
1.45.25
इत्युक्त्वा च सुरश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत।
देवतानां भयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वाक्यं तु शार्ङ्गिणः ॥ १.४५.२५ ॥
ଏହା କହି ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଭୟ ଦେଖି ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି।
1.45.26
हालाहलं विषं घोरं संजग्राहामृतोपमम्।
देवान् विसृज्य देवेशो जगाम भगवान् हरः ॥ १.४५.२६ ॥
ଭୟଙ୍କର ହାଳାହଳ ବିଷକୁ ଅମୃତ ପରି ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଦା ଦେଇ ଦେବେଶ ଭଗବାନ ହର ଚାଲିଗଲେ।
1.45.27
ततो देवासुराः सर्वे ममन्थू रघुनन्दन।
प्रविवेशाथ पातालं मन्थानः पर्वतोत्तमः ॥ १.४५.२७ ॥
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତେ ମନ୍ଥନ କଲେ, ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ। ତା'ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ମନ୍ଦର ପାତାଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
1.45.28
ततो देवाः सगन्धर्वास्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्।
त्वं गतिः सर्वभूतानां विशेषेण दिवौकसाम् ॥ १.४५.२८ ॥
ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତୁମେ ହିଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଗତି, ବିଶେଷତଃ ସ୍ବର୍ଗବାସୀଙ୍କର।
1.45.30
पालयास्मान् महाबाहो गिरिमुद्धर्तुमर्हसि।
पर्वतं पृष्ठतः कृत्वा शिष्ये तत्रोदधौ हरिः।
पर्वताग्रं तु लोकात्मा हस्तेनाक्रम्य केशवः ॥ १.४५.३० ॥
"ହେ ମହାବାହୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ପର୍ବତ ଉଠାଇବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ଯୋଗ୍ୟ।" ତାପରେ ହରି ପର୍ବତକୁ ପିଠିରେ ରଖି ସମୁଦ୍ରରେ ଶୟନ କଲେ। ଲୋକାତ୍ମା କେଶବ ହାତରେ ପର୍ବତଶିଖରକୁ ଦବାଇଲେ।
1.45.31
देवानां मध्यतः स्थित्वा ममन्थ पुरुषोत्तमः।
अथ वर्षसहस्रेण आयुर्वेदमयः पुमान् ॥ १.४५.३१ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ମନ୍ଥନ କଲେ। ତା'ପରେ ହଜାରେ ବର୍ଷ ପରେ ଆୟୁର୍ବେଦମୟ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
1.45.32
उदतिष्ठत् सुधर्मात्मा सदण्डः सकमण्डलुः।
पूर्वं धन्वन्तरिर्नाम अप्सराश्च सुवर्चसः ॥ १.४५.३२ ॥
ସୁଧର୍ମାତ୍ମା ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଦଣ୍ଡ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ସହିତ ପ୍ରଥମେ ଉଦୟ ହେଲେ; ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ।
1.45.33
अप्सु निर्मथनादेव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः।
उत्पेतुर्मनुजश्रेष्ठ तस्मादप्सरसोऽभवन् ॥ १.४५.३३ ॥
ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଜଳ ମନ୍ଥନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ତାହାର ରସରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଅପ୍ସରା ହେଲେ।
1.45.34
षष्टिः कोट्योऽभवंस्तासामप्सराणां सुवर्चसाम्।
असंख्येयास्तु काकुत्स्थ यास्तासां परिचारिकाः ॥ १.४५.३४ ॥
ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଷାଠିଏ କୋଟି ଥିଲା; ହେ କାକୁତ୍ସ୍ଥ! ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପରିଚାରିକା, ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଥିଲେ।
1.45.35
न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः।
अप्रतिग्रहणादेव ता वै साधारणाः स्मृताः ॥ १.४५.३५ ॥
ଦେବତା ଓ ଦାନବ ସମସ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ; ଗ୍ରହଣ ନ ହେବା ହେତୁ ହିଁ ସେମାନେ ସାଧାରଣ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ ହେଲେ।
1.45.36
वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन।
उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ १.४५.३६ ॥
ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ! ତାପରେ ବରୁଣଙ୍କ କନ୍ୟା ବାରୁଣୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ନିଜର ଗ୍ରହଣ ଖୋଜି ଉପରକୁ ଉଠିଲେ।
1.45.37
दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर्वरुणात्मजाम्।
अदितेस्तु सुता वीर जगृहुस्तामनिन्दिताम् ॥ १.४५.३७ ॥
ହେ ରାମ! ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ସେହି କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ହେ ବୀର! ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
1.45.38
असुरास्तेन दैतेयाः सुरास्तेनादितेः सुताः।
हृष्टाः प्रमुदिताश्चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ १.४५.३८ ॥
ସେହି (ବାରୁଣୀ) ଦ୍ଵାରା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସୁର ହେଲେ; ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦେବତା ହେଲେ। ବାରୁଣୀ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ଦେବତାମାନେ ହର୍ଷିତ ଓ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
1.45.39
उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम्।
उदतिष्ठन्नरश्रेष्ठ तथैवामृतमुत्तमम् ॥ १.४५.३९ ॥
ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶ୍ଵ, ମଣିରତ୍ନ ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ଉଦିତ ହେଲେ; ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହିପରି ଉତ୍ତମ ଅମୃତ ମଧ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା।
1.45.40
अथ तस्य कृते राम महानासीत् कुलक्षयः।
अदितेस्तु ततः पुत्रा दितिपुत्रानयोधयन् ॥ १.४५.४० ॥
ତା'ପରେ, ହେ ରାମ, ତାହା ପାଇଁ ମହାନ କୁଳକ୍ଷୟ ହେଲା; ସେତେବେଳେ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
1.45.41
एकतामगमन् सर्वे असुरा राक्षसैः सह।
युद्धमासीन्महाघोरं वीर त्रैलोक्यमोहनम् ॥ १.४५.४१ ॥
ସମସ୍ତ ଅସୁରମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ; ହେ ବୀର, ତ୍ରିଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ମହାଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
1.45.42
यदा क्षयं गतं सर्वं तदा विष्णुर्महाबलः।
अमृतं सोऽहरत् तूर्णं मायामास्थाय मोहिनीम् ॥ १.४५.४२ ॥
ଯେତେବେଳେ ସବୁ କ୍ଷୟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ମହାବଳ ବିଷ୍ଣୁ ମୋହିନୀ ମାୟା ଧାରଣ କରି ଶୀଘ୍ର ଅମୃତ ହରଣ କଲେ।
1.45.43
ये गताभिमुखं विष्णुमक्षरं पुरुषोत्तमम्।
सम्पिष्टास्ते तदा युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १.४५.४३ ॥
ଅକ୍ଷର ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯେଉଁମାନେ ଗଲେ, ସେମାନେ ସେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
1.45.44
अदितेरात्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे।
अस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर्भृशम् ॥ १.४५.४४ ॥
ଅଦିତିଙ୍କ ବୀର ପୁତ୍ରମାନେ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ସଂଗ୍ରାମ ହେଲା।
1.45.45
निहत्य दितिपुत्रांस्तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः।
शशास मुदितो लोकान् सर्षिसङ्घान् सचारणान् ॥ १.४५.४५ ॥
ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ; ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଋଷିଗଣ ଓ ଚାରଣଙ୍କ ସହିତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କଲେ।