Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राघवः सहलक्ष्मणः।
विस्मयं परमं गत्वा विश्वामित्रमथाब्रवीत् ॥ १.४५.१ ॥
Ao ouvir as palavras de Viśvāmitra, Rāghava (Rāma), junto com Lakṣmaṇa, tomado de grande espanto, falou a Viśvāmitra.
1.45.2
अत्यद्भुतमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया।
गङ्गावतरणं पुण्यं सागरस्यापि पूरणम् ॥ १.४५.२ ॥
Ó brâmane, este relato sumamente maravilhoso que contaste — a descida do Gaṅgā e o enchimento do oceano — é muito sagrado.
1.45.3
क्षणभूतेव नौ रात्रिः संवृत्तेयं परंतप।
इमां चिन्तयतोः सर्वां निखिलेन कथां तव ॥ १.४५.३ ॥
Ó tu que queimas os inimigos, esta noite passou para nós dois como um único instante, enquanto meditávamos toda a tua história por inteiro.
1.45.4
तस्य सा शर्वरी सर्वा मम सौमित्रिणा सह।
जगाम चिन्तयानस्य विश्वामित्र कथां शुभाम् ॥ १.४५.४ ॥
Toda aquela noite passou para mim junto de Saumitri (Lakṣmaṇa), enquanto eu meditava a auspiciosa história de Viśvāmitra.
1.45.5
ततः प्रभाते विमले विश्वामित्रं तपोधनम्।
उवाच राघवो वाक्यं कृताह्निकमरिन्दमः ॥ १.४५.५ ॥
Então, ao amanhecer límpido, Rāghava (Rāma), domador dos inimigos, tendo cumprido seus ritos diários, disse estas palavras a Viśvāmitra, cuja riqueza é a austeridade.
1.45.6
गता भगवती रात्रिः श्रोतव्यं परमं श्रुतम्।
तराम सरितां श्रेष्ठां पुण्यां त्रिपथगां नदीम् ॥ १.४५.६ ॥
A venerável noite passou, e o relato supremamente digno de ser ouvido foi escutado. Atravessemos o Gaṅgā, o melhor dos rios, sagrado, que flui por três caminhos.
1.45.7
नौरेषा हि सुखास्तीर्णा ऋषीणां पुण्यकर्मणाम्।
भगवन्तमिह प्राप्तं ज्ञात्वा त्वरितमागता ॥ १.४५.७ ॥
Este barco, facilmente preparado, é para os sábios de obras puras. Sabendo que o venerável chegou aqui, ele veio depressa.
1.45.8
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः।
सन्तारं कारयामास सर्षिसङ्घस्य कौशिकः ॥ १.४५.८ ॥
Ao ouvir aquelas palavras do magnânimo Rāghava, Kauśika fez com que atravessassem o rio junto com a multidão de sábios.
1.45.9
उत्तरं तीरमासाद्य सम्पूज्यर्षिगणं ततः।
गङ्गाकूले निविष्टास्ते विशालां ददृशुः पुरीम् ॥ १.४५.९ ॥
Ao chegarem à margem norte e honrarem a multidão de sábios, sentaram-se à margem do Gaṅgā e viram a cidade de Viśālā.
1.45.10
ततो मुनिवरस्तूर्णं जगाम सहराघवः।
विशालां नगरीं रम्यां दिव्यां स्वर्गोपमां तदा ॥ १.४५.१० ॥
Então o melhor dos sábios, junto com Rāghava, partiu depressa para a cidade de Viśālā, encantadora, divina e semelhante ao céu.
1.45.11
अथ रामो महाप्राज्ञो विश्वामित्रं महामुनिम्।
पप्रच्छ प्राञ्जलिर्भूत्वा विशालामुत्तमां पुरीम् ॥ १.४५.११ ॥
Então Rāma, muito sábio, com as palmas unidas, perguntou ao grande sábio Viśvāmitra sobre a excelente cidade de Viśālā.
1.45.12
कतमो राजवंशोऽयं विशालायां महामुने।
श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते परं कौतूहलं हि मे ॥ १.४५.१२ ॥
Grande sábio, qual é esta linhagem real em Viśālā? Desejo ouvi-la. Que a bênção esteja sobre ti; a minha curiosidade é grande.
1.45.13
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्य मुनिपुङ्गवः।
आख्यातुं तत्समारेभे विशालायाः पुरातनम् ॥ १.४५.१३ ॥
Ao ouvir as palavras de Rāma, o melhor dos sábios começou a contar a antiga história de Viśālā.
1.45.14
श्रूयतां राम शक्रस्य कथां कथयतः श्रुताम्।
अस्मिन् देशे हि यद् वृत्तं शृणु तत्त्वेन राघव ॥ १.४५.१४ ॥
Ouve, Rāma, a história de Indra como a conto; ouve com verdade, ó Rāghava, o que aconteceu nesta terra.
1.45.15
पूर्वं कृतयुगे राम दितेः पुत्रा महाबलाः।
अदितेश्च महाभागा वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः ॥ १.४५.१५ ॥
Outrora, na era Kṛta, ó Rāma, os filhos de Diti eram muito poderosos, e os filhos de Aditi, muito afortunados, valorosos e justíssimos.
1.45.16
ततस्तेषां नरव्याघ्र बुद्धिरासीन्महात्मनाम्।
अमरा विजराश्चैव कथं स्यामो निरामयाः ॥ १.४५.१६ ॥
Então, ó tigre entre os homens, surgiu naqueles grandes de alma o pensamento: como nos tornaremos imortais, sem velhice e livres de doença?
1.45.17
तेषां चिन्तयतां तत्र बुद्धिरासीद् विपश्चिताम्।
क्षीरोदमथनं कृत्वा रसं प्राप्स्याम तत्र वै ॥ १.४५.१७ ॥
Enquanto aqueles sábios refletiam, veio-lhes ali a ideia: batendo o Oceano de Leite obteremos ali mesmo o néctar.
1.45.18
ततो निश्चित्य मथनं योक्त्रं कृत्वा च वासुकिम्।
मन्थानं मन्दरं कृत्वा ममन्थुरमितौजसः ॥ १.४५.१८ ॥
Então, decididos a bater, fazendo de Vāsuki a corda e do Mandara a vara de bater, os de poder sem medida bateram o oceano.
1.45.19
अथ वर्षसहस्रेण योक्त्रसर्पशिरांसि च।
वमन्तोऽतिविषं तत्र ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ १.४५.१९ ॥
Então, após mil anos, as cabeças da serpente usada como corda, vomitando veneno extremo, morderam com seus dentes as rochas ali.
1.45.20
उत्पपाताग्निसंकाशं हालाहलमहाविषम्।
तेन दग्धं जगत् सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ १.४५.२० ॥
O grande veneno Hālāhala, semelhante ao fogo, surgiu, e por ele todo o mundo, com deuses, asuras e homens, foi queimado.
1.45.21
अथ देवा महादेवं शङ्करं शरणार्थिनः।
जग्मुः पशुपतिं रुद्रं त्राहि त्राहीति तुष्टुवुः ॥ १.४५.२१ ॥
Então os deuses, buscando refúgio, foram ao grande deus Śaṅkara, Rudra, senhor dos seres, e o louvaram dizendo: "Protege-nos, protege-nos!"
1.45.22
एवमुक्तस्ततो देवैर्देवदेवेश्वरः प्रभुः।
प्रादुरासीत् ततोऽत्रैव शङ्खचक्रधरो हरिः ॥ १.४५.२२ ॥
Quando os deuses assim falaram, o senhor dos senhores dos deuses, Hari, portador da concha e do disco, apareceu ali mesmo.
1.45.23
उवाचैनं स्मितं कृत्वा रुद्रं शूलधरं हरिः।
दैवतैर्मथ्यमाने तु यत्पूर्वं समुपस्थितम् ॥ १.४५.२३ ॥
Sorrindo, Hari falou a Rudra, portador do tridente: "Aquilo que surgiu primeiro enquanto os deuses batiam."
1.45.24
तत् त्वदीयं सुरश्रेष्ठ सुराणामग्रतो हि यत्।
अग्रपूजामिह स्थित्वा गृहाणेदं विषं प्रभो ॥ १.४५.२४ ॥
"Melhor dos deuses, esse veneno é seu, pois só você recebe a primeira adoração antes de todos os deuses. Senhor, fique aqui e tome este veneno."
1.45.25
इत्युक्त्वा च सुरश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत।
देवतानां भयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वाक्यं तु शार्ङ्गिणः ॥ १.४५.२५ ॥
Tendo dito isso, o melhor dos deuses desapareceu ali mesmo; vendo o temor dos deuses e ouvindo as palavras do portador do arco (Viṣṇu).
1.45.26
हालाहलं विषं घोरं संजग्राहामृतोपमम्।
देवान् विसृज्य देवेशो जगाम भगवान् हरः ॥ १.४५.२६ ॥
Tomou o terrível veneno Hālāhala como se fosse néctar; tendo despedido os deuses, o senhor dos deuses, o bem-aventurado Hara, partiu.
1.45.27
ततो देवासुराः सर्वे ममन्थू रघुनन्दन।
प्रविवेशाथ पातालं मन्थानः पर्वतोत्तमः ॥ १.४५.२७ ॥
Então todos os deuses e asuras bateram, ó deleite dos Raghus; e a montanha Mandara, a melhor das montanhas, a vara de batedura, penetrou no Pātāla.
1.45.28
ततो देवाः सगन्धर्वास्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्।
त्वं गतिः सर्वभूतानां विशेषेण दिवौकसाम् ॥ १.४५.२८ ॥
Então os deuses, junto com os gandharvas, louvaram Madhusūdana: "Tu és o refúgio de todos os seres, e especialmente dos habitantes do céu."
1.45.30
पालयास्मान् महाबाहो गिरिमुद्धर्तुमर्हसि।
पर्वतं पृष्ठतः कृत्वा शिष्ये तत्रोदधौ हरिः।
पर्वताग्रं तु लोकात्मा हस्तेनाक्रम्य केशवः ॥ १.४५.३० ॥
"Ó de braços poderosos, protege-nos; convém-te levantar a montanha." Então Hari, pondo a montanha sobre as costas, deitou-se ali no oceano; e Keśava, alma dos mundos, pressionou com a mão o cume da montanha.
1.45.31
देवानां मध्यतः स्थित्वा ममन्थ पुरुषोत्तमः।
अथ वर्षसहस्रेण आयुर्वेदमयः पुमान् ॥ १.४५.३१ ॥
Postado no meio dos deuses, o melhor dos seres bateu; então, após mil anos, apareceu a pessoa feita do Āyurveda.
1.45.32
उदतिष्ठत् सुधर्मात्मा सदण्डः सकमण्डलुः।
पूर्वं धन्वन्तरिर्नाम अप्सराश्च सुवर्चसः ॥ १.४५.३२ ॥
Surgiu primeiro Dhanvantari, de alma justa, com bastão e vaso de água, e também surgiram as apsarases de brilho radiante.
1.45.33
अप्सु निर्मथनादेव रसात् तस्माद् वरस्त्रियः।
उत्पेतुर्मनुजश्रेष्ठ तस्मादप्सरसोऽभवन् ॥ १.४५.३३ ॥
Ó melhor dos homens, do batimento das águas, de sua essência, ergueram-se mulheres excelentes; por isso vieram a ser chamadas apsarases.
1.45.34
षष्टिः कोट्योऽभवंस्तासामप्सराणां सुवर्चसाम्।
असंख्येयास्तु काकुत्स्थ यास्तासां परिचारिकाः ॥ १.४५.३४ ॥
O número daquelas apsarases resplandecentes foi de sessenta crores; e suas servidoras, ó Kākutstha, eram inumeráveis.
1.45.35
न ताः स्म प्रतिगृह्णन्ति सर्वे ते देवदानवाः।
अप्रतिग्रहणादेव ता वै साधारणाः स्मृताः ॥ १.४५.३५ ॥
Nenhum dos deuses e demônios as aceitou; justamente por não serem aceitas, foram consideradas comuns.
1.45.36
वरुणस्य ततः कन्या वारुणी रघुनन्दन।
उत्पपात महाभागा मार्गमाणा परिग्रहम् ॥ १.४५.३६ ॥
Então, ó deleite dos Raghus, a filha de Varuṇa, Vāruṇī, de grande fortuna, ergueu-se buscando aceitação.
1.45.37
दितेः पुत्रा न तां राम जगृहुर्वरुणात्मजाम्।
अदितेस्तु सुता वीर जगृहुस्तामनिन्दिताम् ॥ १.४५.३७ ॥
Ó Rāma, os filhos de Diti não a acolheram, a filha de Varuṇa; mas, ó herói, os filhos de Aditi acolheram aquela donzela irrepreensível.
1.45.38
असुरास्तेन दैतेयाः सुरास्तेनादितेः सुताः।
हृष्टाः प्रमुदिताश्चासन् वारुणीग्रहणात् सुराः ॥ १.४५.३८ ॥
Por isso os filhos de Diti tornaram-se asuras, e por isso os filhos de Aditi tornaram-se deuses; os deuses alegraram-se e ficaram muito felizes ao tomar a Vāruṇī.
1.45.39
उच्चैःश्रवा हयश्रेष्ठो मणिरत्नं च कौस्तुभम्।
उदतिष्ठन्नरश्रेष्ठ तथैवामृतमुत्तमम् ॥ १.४५.३९ ॥
Surgiram o melhor dos cavalos, Uccaiḥśravas, a joia preciosa e o Kaustubha; e igualmente, ó melhor dos homens, surgiu o supremo néctar.
1.45.40
अथ तस्य कृते राम महानासीत् कुलक्षयः।
अदितेस्तु ततः पुत्रा दितिपुत्रानयोधयन् ॥ १.४५.४० ॥
Então, ó Rāma, por causa disso houve uma grande destruição dos clãs; então os filhos de Aditi lutaram contra os filhos de Diti.
1.45.41
एकतामगमन् सर्वे असुरा राक्षसैः सह।
युद्धमासीन्महाघोरं वीर त्रैलोक्यमोहनम् ॥ १.४५.४१ ॥
Todos os asuras uniram-se aos rākṣasas; ó herói, houve uma batalha terrível que confundiu os três mundos.
1.45.42
यदा क्षयं गतं सर्वं तदा विष्णुर्महाबलः।
अमृतं सोऽहरत् तूर्णं मायामास्थाय मोहिनीम् ॥ १.४५.४२ ॥
Quando tudo fora destruído, então o poderoso Viṣṇu, assumindo a ilusão encantadora de Mohinī, arrebatou prontamente o néctar.
1.45.43
ये गताभिमुखं विष्णुमक्षरं पुरुषोत्तमम्।
सम्पिष्टास्ते तदा युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १.४५.४३ ॥
Aqueles que avançaram contra Viṣṇu, a Pessoa suprema e imperecível, foram então esmagados naquela batalha pelo poderoso Viṣṇu.
1.45.44
अदितेरात्मजा वीरा दितेः पुत्रान् निजघ्निरे।
अस्मिन् घोरे महायुद्धे दैतेयादित्ययोर्भृशम् ॥ १.४५.४४ ॥
Os valentes filhos de Aditi mataram os filhos de Diti. Nesta terrível grande batalha, entre os Daityas e os Ādityas, o combate foi feroz.
1.45.45
निहत्य दितिपुत्रांस्तु राज्यं प्राप्य पुरंदरः।
शशास मुदितो लोकान् सर्षिसङ्घान् सचारणान् ॥ १.४५.४५ ॥
Tendo matado os filhos de Diti, Purandara (Indra) obteve o reino e, alegre, governou os mundos junto com as multidões de sábios e os Cāraṇas.