رامايانا فالميكي · السارغا 2.101

2.101.1

रामस्य वचनं श्रुत्वा भरतः प्रत्युवाच ह ।
किं मे धर्माद्विहीनस्य राजधर्मः करिष्यति ॥ २.१०१.१ ॥

لَمَّا سمع بharata كلامَ راما أجاب: "ماذا سيفعل واجب الملك بي وأنا محروم من الدارما؟"

शाश्वतो ऽयं सदा धर्म्मः स्थितो ऽस्मासु नरर्षभ ।
ज्येष्ठपुत्रे स्थिते राजन्न कनीयान् नृपो भवेत् ॥ २.१०१.२ ॥

يا أفضل الرجال، لقد ثبت هذا الدارما فينا دائمًا: ما دام الابن الأكبر حاضرًا لا يصير الأصغر ملكًا.

स समृद्धां मया सार्द्धमयोध्यां गच्छ राघव ।
अभिषेचय चात्मानं कुलस्यास्य भवाय नः ॥ २.१०१.३ ॥

يا سليل راغو، اذهب معي إلى أيوديا المزدهرة، وتوّج نفسك من أجل خير أسرتنا هذه.

राजानं मानुषं प्राहुर्देवत्वे स मतो मम ।
यस्य धर्मार्थसहितं वृत्तमाहुरमानुषम् ॥ २.१०१.४ ॥

يسمّون الملك إنسانًا، أما في رأيي فهو إله؛ فمن كان سلوكه مقرونًا بالدارما والمنفعة يُسمّى فوق البشر.

केकयस्थे च मयि तु त्वयि चारण्यमाश्रिते ।
दिवमार्यो गतो राजा यायजूकः सतां मतः ॥ २.१०१.५ ॥

بينما كنتُ في كيكايا وقد ذهبتَ إلى الغابة، مضى الملك الشريف، المقيم للقرابين والمحترم عند الأخيار، إلى السماء.

निष्क्रान्तमात्रे भवति सहसीते सलक्ष्मणे ।
दुःखशोकाभिभूतस्तु राजा त्रिदिवमभ्यगात् ॥ २.१०१.६ ॥

ما إن خرجتَ مع سيتا ولكشمنا حتى مضى الملك، المغلوب على أمره بالحزن والأسى، إلى السماء.

उत्तिष्ठ पुरुषव्याघ्र क्रियतामुदकं पितुः ।
ऺअहं चायं च शत्रुघ्नः पूर्वमेव कृतोदकौ ॥ २.१०१.७ ॥

انهض، يا نمر الرجال؛ لنُقِم قربان الماء لأبينا. أنا وهذا الشاطروغنة قد قدّمناه من قبل.

प्रियेण खलु दत्तं हि पितृलोकेषु राघव ।
अक्षय्यं भवतीत्याहुर्भवांश्चैव पितुः प्रियः ॥ २.१०१.८ ॥

يا راغافا، يُقال إن ما يقدّمه الابن المحبوب يبقى أبدياً في عوالم الأسلاف؛ وأنت أيضاً كنت حبيب أبيك.

त्वामेव शोचंस्तव दर्शनेप्सुस्त्वय्येव सक्तामनिवर्त्य बुद्धिम् ।
त्वया विहीनस्तव शोकरुग्णस्त्वां संस्मरन्नस्तमितः पिता ते ॥ २.१०१.९ ॥

وهو يحزن عليك وحدك، ويتوق إلى رؤيتك، وقد ثبّت قلبه عليك لا يصرفه، وقد أنهكه داء الحزن لفقدك، ولم يذكر سواك، فقد مضى أبوك.