رامايانا فالميكي · السارغا 2.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.113.1
ततः शिरसि कृत्वा तु पादुके भरतस्तदा ।
आरुरोह रथं हृष्टः शत्रुघ्नेन समन्वितः ॥ २.११३.१ ॥
فوضع بهاراتا النعلين على رأسه، ثم صعد بفرح مع شатрუغنا إلى العربة.
2.113.2
वसिष्ऺठो वामदेवश्च जाबालिश्च दृढव्रतः ।
अग्रतः प्रययुः सर्वे मन्त्रिणो मन्त्रपूजिताः ॥ २.११३.२ ॥
مضى أمامهم فاسيشتها وفامديفا وجابالي الراسخ في نذوره، وجميع الوزراء المكرَّمين بمشورتهم.
2.113.3
मन्दाकिनीं नदीं रम्यां प्राङ्मुखास्ते ययुस्तदा ।
प्रदक्षिणं च कुर्वाणाश्चित्रकूटं महागिरिम् ॥ २.११३.३ ॥
توجهوا نحو الشرق إلى نهر مَندَاكيني الجميل، طائفين بجبل تشيتراكوتا العظيم من جهة اليمين.
2.113.4
पश्यन् धातुसहस्राणि रम्याणि विविधानि च ।
प्रययौ तस्य पार्श्वेन ससैन्यो भरतस्तदा ॥ २.११३.४ ॥
وبينما كان يتأمل آلاف الألوان المعدنية الجميلة المتنوعة، سار بهاراتا بجيشه على جانب الجبل.
2.113.5
अदूराच्चित्रकूटस्य ददर्श भरतस्तदा ।
आश्रमं यत्र स मुनिर्भरद्वाजः कृतालयः ॥ २.११३.५ ॥
ليس بعيدًا عن تشيتراكوتا، رأى بهاراتا حينئذٍ الصومعة التي أقام فيها الحكيم بهارادفاجا مسكنه.
2.113.6
स तमाश्रममागम्य भरद्वाजस्य बुद्धिमान् ।
अवतीर्य रथात् पादौ ववन्दे भरतस्तदा ॥ २.११३.६ ॥
ولما بلغ تلك الصومعة، نزل بهاراتا الحكيم من عربته وانحنى عند قدمي بهارادفاجا.
2.113.7
ततो हृष्टो भरद्वाजो भरतं वाक्यमब्रवीत् ।
अपि कृत्यं कृतं तात रामेण च समागतम् ॥ २.११३.७ ॥
فقال بهاردفاجا مسرورًا لبهراتا: "يا بُنيّ، هل أُنجز واجبك، وهل التقيت براما؟"
2.113.8
एवमुक्तः स तु ततो भरद्वाजेन धीमता ।
प्रत्युवाच भरद्वाजं भरतो भ्रातृवत्सलः ॥ २.११३.८ ॥
ولما خاطبه بهاردفاجا الحكيم بذلك، أجاب بهراتا، المحب لأخيه، بهاردفاجا.
2.113.9
स याच्यमानो गुरुणा मया च दृढविक्रमः ।
राघवः परमप्रीतो वसिष्ठं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.११३.९ ॥
فلما التمسه المعلّم وأنا، قال راغافا، الشديد البأس، مسرورًا كل السرور، لفاسيشتا هذه الكلمات.
2.113.10
पितुः प्रतिज्ञां तामेव पालयिष्यामि तत्त्वतः ।
चतुर्दश हि वर्षाणि या प्रतिज्ञा पितुर्मम ॥ २.११३.१० ॥
سأفي حقًا بذلك العهد الذي قطعه أبي، فهو عهد أبي لمدة أربعة عشر عامًا.
2.113.11
एवमुक्तो महाप्राज्ञो वसिष्ठः प्रत्युवाच ह ।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलं राघवं वचनं महत् ॥ २.११३.११ ॥
فلما خوطب بذلك، أجاب فاسيشتا، الحكيم العظيم، العالم بالكلام البارع فيه، راغافا بهذه الكلمات العظيمة.
2.113.12
एते प्रयच्छ संहृष्टः पादुके हेमभूषिते ।
अयोध्यायां महाप्राज्ञ योगक्षेमकरे तव ॥ २.११३.१२ ॥
أيها الحكيم العظيم، أعطِ بفرح هذين النعلين المزينين بالذهب؛ ففي أيوديا سيحفظان رفاهك وأمنك.
2.113.13
एवमुक्तो वसिष्ठेन राघवः प्राङ्मुखः स्थितः ।
पादुके अधिरुह्यैते मम राज्याय वै ददौ ॥ २.११३.१३ ॥
فلما خاطبه فاسيشتها بذلك، وقف راغافا متجهًا نحو الشرق، وصعد على هذين النعلين، ثم أعطاهما لي من أجل المملكة.
2.113.14
निवृत्तो ऽहमनुज्ञातो रामेण सुमहात्मना ।
अयोध्यामेव गच्छामि गृहीत्वा पादुके शुभे ॥ २.११३.१४ ॥
بعد أن أذن لي راما العظيم النفس، عدت؛ وآخذ هذين النعلين المباركين، وأمضي إلى أيوديا نفسها.
2.113.15
एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं भरतस्य महात्मनः ।
भरद्वाजः शुभतरं मुनिर्वाक्यमुवाच तम् ॥ २.११३.१५ ॥
وبعد أن سمع الحكيم بهاراداواجا هذه الكلمات المباركة من بهاراتا النبيل، قال له كلامًا أكثر بركة.
2.113.16
नैतच्चित्रं नरव्याघ्र शीलवृत्तवतां वर ।
यदार्यं त्वयि तिष्ठेत्तु निम्ने सृष्टमिवोदकम् ॥ २.११३.१६ ॥
ليس هذا بعجيب، يا نمر الرجال، يا خير أهل الخلق والسلوك: أن يثبت الفضل النبيل فيك، كما يستقر الماء المصبوب في المكان المنخفض.
2.113.17
अमृतः स महाबाहुः पिता दशरथस्तव ।
यस्य त्वमीदृशः पुत्रो धर्मज्ञो धर्मवत्सलः ॥ २.११३.१७ ॥
أبوك داساراثا، ذو الذراعين القويتين، خالد الذكر، لأن له ابنًا مثلك، يعرف الدارما ويحبها.
2.113.18
तमृषिं तु महात्मानमुक्तवाक्यं कृताञ्जलिः ।
आमतन्त्रयितुमारेभे चरणावुपगृह्य च ॥ २.११३.१८ ॥
وإلى ذلك الحكيم عظيم النفس، الذي أتم كلامه، بدأ بهاراتا، وقد ضم كفيه، يستأذن للانصراف، وأمسك بقدميه.
2.113.19
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा भरद्वाजं पुनःपुनः ।
भरतस्तु ययौ श्रीमानयोध्यां सह मन्त्रिभिः ॥ २.११३.१९ ॥
ثم طاف حول بهاردواجا مرارًا وتكرارًا، ومضى المجيد بهارata إلى أيوديا مع مستشاريه.
2.113.20
यानैश्च शकटैश्चैव हयैर्नागैश्च सा चमूः ।
पुनर्निवृत्ता विस्तीर्णा भरतस्यानुयायिनी ॥ २.११३.२० ॥
عاد ذلك الجيش الواسع الذي كان يتبع بهاراتا بالعربات والعجلات والخيل والفيلة، مرة أخرى.
2.113.21
ततस्ते यमुनां दिव्यां नदीं तीर्त्वोर्मिमालिनीम् ।
ददृशुस्तां पुनः सर्वे गङ्गां शुभजलां नदीम् ॥ २.११३.२१ ॥
ثم عبروا اليامونا الإلهي المتوَّج بالأمواج، ورأوا جميعًا الغانغا ذات المياه المباركة مرة أخرى.
2.113.22
तां रम्यजलसम्पूर्णां सन्तीर्य सहबान्धवः ।
शृङ्गिबेरपुरं रम्यं प्रविवेश ससैनिकः ॥ २.११३.२२ ॥
بعد أن عبر ذلك النهر المملوء بالمياه البهيجة، دخل مع أقاربه وجنوده المدينة الجميلة شرنغيبيرابورا.
2.113.23
शृङ्गिबेरपुराद्भूयस्त्वयोध्यां संददर्श ह ॥ २.११३.२३ ॥
من شرنغيبيرابورا رأى أيوديا مرة أخرى.
2.113.24
अयोध्यां च ततो दृष्ट्वा पित्रा भ्रात्रा विवर्जिताम् ।
भरतो दुःखसन्तप्तः सारथिं चेदमब्रवीत् ॥ २.११३.२४ ॥
لما رأى أيوديا خالية من الأب والأخ، قال بهاراتا المعذَّب بالحزن لسائقه هذه الكلمات.
2.113.25
सारथे पश्य विध्वस्ता सायोध्या न प्रकाशते ।
निराकारा निरानन्दा दीना प्रतिहतस्वरा ॥ २.११३.२५ ॥
أيها السائق، انظر: أيوديا المدمّرة لم تعد تُشرق. فقدت صورتها، وغاب عنها الفرح، وصارت بائسة مكسورة الصوت.