Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 2.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.113.1
ततः शिरसि कृत्वा तु पादुके भरतस्तदा ।
आरुरोह रथं हृष्टः शत्रुघ्नेन समन्वितः ॥ २.११३.१ ॥
Então Bharata, pondo as sandálias sobre a cabeça, subiu alegremente na carruagem junto com Śatrughna.
2.113.2
वसिष्ऺठो वामदेवश्च जाबालिश्च दृढव्रतः ।
अग्रतः प्रययुः सर्वे मन्त्रिणो मन्त्रपूजिताः ॥ २.११३.२ ॥
Vasiṣṭha, Vāmadeva e o firme Jābāli, e todos os conselheiros honrados por seu conselho, seguiram à frente.
2.113.3
मन्दाकिनीं नदीं रम्यां प्राङ्मुखास्ते ययुस्तदा ।
प्रदक्षिणं च कुर्वाणाश्चित्रकूटं महागिरिम् ॥ २.११३.३ ॥
Voltados para o leste, foram então ao belo rio Mandākinī, circundando à direita a grande montanha Citrakūṭa.
2.113.4
पश्यन् धातुसहस्राणि रम्याणि विविधानि च ।
प्रययौ तस्य पार्श्वेन ससैन्यो भरतस्तदा ॥ २.११३.४ ॥
Contemplando milhares de belas e variadas cores minerais, Bharata avançou então com seu exército ao longo do flanco da montanha.
2.113.5
अदूराच्चित्रकूटस्य ददर्श भरतस्तदा ।
आश्रमं यत्र स मुनिर्भरद्वाजः कृतालयः ॥ २.११३.५ ॥
Não longe de Citrakūṭa, Bharata viu então o eremitério onde o sábio Bharadvāja havia estabelecido sua morada.
2.113.6
स तमाश्रममागम्य भरद्वाजस्य बुद्धिमान् ।
अवतीर्य रथात् पादौ ववन्दे भरतस्तदा ॥ २.११३.६ ॥
Chegando àquele eremitério, o sábio Bharata desceu da carruagem e curvou-se aos pés de Bharadvāja.
2.113.7
ततो हृष्टो भरद्वाजो भरतं वाक्यमब्रवीत् ।
अपि कृत्यं कृतं तात रामेण च समागतम् ॥ २.११३.७ ॥
Então Bharadvāja, satisfeito, disse a Bharata estas palavras: "Querido filho, a tua tarefa foi cumprida e encontraste Rāma?"
2.113.8
एवमुक्तः स तु ततो भरद्वाजेन धीमता ।
प्रत्युवाच भरद्वाजं भरतो भ्रातृवत्सलः ॥ २.११३.८ ॥
Assim interpelado pelo sábio Bharadvāja, Bharata, que amava o irmão, respondeu a Bharadvāja.
2.113.9
स याच्यमानो गुरुणा मया च दृढविक्रमः ।
राघवः परमप्रीतो वसिष्ठं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.११३.९ ॥
Pedido pelo mestre e por mim, Rāghava, de valor firme, muito satisfeito, disse a Vasiṣṭha estas palavras.
2.113.10
पितुः प्रतिज्ञां तामेव पालयिष्यामि तत्त्वतः ।
चतुर्दश हि वर्षाणि या प्रतिज्ञा पितुर्मम ॥ २.११३.१० ॥
Essa própria promessa de meu pai cumprirei verdadeiramente, pois é o voto de meu pai de catorze anos.
2.113.11
एवमुक्तो महाप्राज्ञो वसिष्ठः प्रत्युवाच ह ।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलं राघवं वचनं महत् ॥ २.११३.११ ॥
Assim interpelado, o muito sábio Vasiṣṭha, conhecedor das palavras e hábil no falar, disse a Rāghava estas grandes palavras.
2.113.12
एते प्रयच्छ संहृष्टः पादुके हेमभूषिते ।
अयोध्यायां महाप्राज्ञ योगक्षेमकरे तव ॥ २.११३.१२ ॥
Ó muito sábio, entrega alegremente estas duas sandálias adornadas de ouro; em Ayodhyā elas garantirão o teu bem-estar e proteção.
2.113.13
एवमुक्तो वसिष्ठेन राघवः प्राङ्मुखः स्थितः ।
पादुके अधिरुह्यैते मम राज्याय वै ददौ ॥ २.११३.१३ ॥
Assim instruído por Vasiṣṭha, Rāghava ficou de pé voltado para o leste; tendo subido nestas sandálias, deu-as para o reino.
2.113.14
निवृत्तो ऽहमनुज्ञातो रामेण सुमहात्मना ।
अयोध्यामेव गच्छामि गृहीत्वा पादुके शुभे ॥ २.११३.१४ ॥
Tendo sido permitido pelo nobre Rāma, voltei; levando estas sandálias auspiciosas, vou para Ayodhyā.
2.113.15
एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं भरतस्य महात्मनः ।
भरद्वाजः शुभतरं मुनिर्वाक्यमुवाच तम् ॥ २.११३.१५ ॥
Ao ouvir estas palavras auspiciosas do nobre Bharata, o sábio Bharadvāja falou-lhe palavras ainda mais auspiciosas.
2.113.16
नैतच्चित्रं नरव्याघ्र शीलवृत्तवतां वर ।
यदार्यं त्वयि तिष्ठेत्तु निम्ने सृष्टमिवोदकम् ॥ २.११३.१६ ॥
Não é de admirar, ó tigre entre os homens, o melhor dos de caráter e conduta, que a nobreza permaneça em ti, como a água derramada num lugar baixo fica.
2.113.17
अमृतः स महाबाहुः पिता दशरथस्तव ।
यस्य त्वमीदृशः पुत्रो धर्मज्ञो धर्मवत्सलः ॥ २.११३.१७ ॥
Teu pai, o de braços poderosos Daśaratha, é imortal, pois tem um filho como tu, que conhece o dharma e o ama.
2.113.18
तमृषिं तु महात्मानमुक्तवाक्यं कृताञ्जलिः ।
आमतन्त्रयितुमारेभे चरणावुपगृह्य च ॥ २.११३.१८ ॥
Àquele sábio de grande alma, que tinha terminado de falar, Bharata, de mãos postas, começou a despedir-se e segurou-lhe os pés.
2.113.19
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा भरद्वाजं पुनःपुनः ।
भरतस्तु ययौ श्रीमानयोध्यां सह मन्त्रिभिः ॥ २.११३.१९ ॥
Então, circundando Bharadvāja repetidamente, o glorioso Bharata partiu para Ayodhyā com seus conselheiros.
2.113.20
यानैश्च शकटैश्चैव हयैर्नागैश्च सा चमूः ।
पुनर्निवृत्ता विस्तीर्णा भरतस्यानुयायिनी ॥ २.११३.२० ॥
Aquele vasto exército que seguia Bharata, com carros, carroças, cavalos e elefantes, voltou novamente.
2.113.21
ततस्ते यमुनां दिव्यां नदीं तीर्त्वोर्मिमालिनीम् ।
ददृशुस्तां पुनः सर्वे गङ्गां शुभजलां नदीम् ॥ २.११३.२१ ॥
Então atravessaram o divino Yamunā, adornado de ondas, e todos viram de novo o Gaṅgā, de águas auspiciosas.
2.113.22
तां रम्यजलसम्पूर्णां सन्तीर्य सहबान्धवः ।
शृङ्गिबेरपुरं रम्यं प्रविवेश ससैनिकः ॥ २.११३.२२ ॥
Tendo atravessado aquele rio cheio de águas deliciosas, entrou com seus parentes e soldados na agradável cidade de Śṛṅgiberapura.
2.113.23
शृङ्गिबेरपुराद्भूयस्त्वयोध्यां संददर्श ह ॥ २.११३.२३ ॥
De Śṛṅgiberapura ele avistou novamente Ayodhyā.
2.113.24
अयोध्यां च ततो दृष्ट्वा पित्रा भ्रात्रा विवर्जिताम् ।
भरतो दुःखसन्तप्तः सारथिं चेदमब्रवीत् ॥ २.११३.२४ ॥
Ao ver Ayodhyā abandonada pelo pai e pelo irmão, Bharata, atormentado pela dor, disse estas palavras ao cocheiro.
2.113.25
सारथे पश्य विध्वस्ता सायोध्या न प्रकाशते ।
निराकारा निरानन्दा दीना प्रतिहतस्वरा ॥ २.११३.२५ ॥
Cocheiro, olha: Ayodhyā, devastada, já não resplandece. Sem forma, sem alegria, miserável, com a voz abafada, ela se tornou.