Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.113.1
ततः शिरसि कृत्वा तु पादुके भरतस्तदा ।
आरुरोह रथं हृष्टः शत्रुघ्नेन समन्वितः ॥ २.११३.१ ॥
Da setzte Bharata die Sandalen auf sein Haupt und bestieg freudig den Wagen zusammen mit Śatrughna.
2.113.2
वसिष्ऺठो वामदेवश्च जाबालिश्च दृढव्रतः ।
अग्रतः प्रययुः सर्वे मन्त्रिणो मन्त्रपूजिताः ॥ २.११३.२ ॥
Vasiṣṭha, Vāmadeva und der standhafte Jābāli sowie alle durch ihren Rat geehrten Minister zogen voran.
2.113.3
मन्दाकिनीं नदीं रम्यां प्राङ्मुखास्ते ययुस्तदा ।
प्रदक्षिणं च कुर्वाणाश्चित्रकूटं महागिरिम् ॥ २.११३.३ ॥
Nach Osten gewandt zogen sie dann zum lieblichen Fluss Mandākinī und umschritten dabei den großen Berg Citrakūṭa im Uhrzeigersinn.
2.113.4
पश्यन् धातुसहस्राणि रम्याणि विविधानि च ।
प्रययौ तस्य पार्श्वेन ससैन्यो भरतस्तदा ॥ २.११३.४ ॥
Die tausend lieblichen und vielfältigen Mineralfarben betrachtend, zog Bharata mit seinem Heer an der Flanke des Berges entlang.
2.113.5
अदूराच्चित्रकूटस्य ददर्श भरतस्तदा ।
आश्रमं यत्र स मुनिर्भरद्वाजः कृतालयः ॥ २.११३.५ ॥
Nicht weit von Citrakūṭa erblickte Bharata nun die Einsiedelei, in der der Weise Bharadvāja seine Wohnstätte hatte.
2.113.6
स तमाश्रममागम्य भरद्वाजस्य बुद्धिमान् ।
अवतीर्य रथात् पादौ ववन्दे भरतस्तदा ॥ २.११३.६ ॥
Als er diese Einsiedelei erreichte, stieg der kluge Bharata vom Wagen und verneigte sich zu den Füßen Bharadvājas.
2.113.7
ततो हृष्टो भरद्वाजो भरतं वाक्यमब्रवीत् ।
अपि कृत्यं कृतं तात रामेण च समागतम् ॥ २.११३.७ ॥
Da sprach Bharadvāja, erfreut, diese Worte zu Bharata: "Lieber Sohn, ist deine Aufgabe erfüllt, und bist du mit Rāma zusammengetroffen?"
2.113.8
एवमुक्तः स तु ततो भरद्वाजेन धीमता ।
प्रत्युवाच भरद्वाजं भरतो भ्रातृवत्सलः ॥ २.११३.८ ॥
So angesprochen von dem weisen Bharadvāja, antwortete Bharata, der seinen Bruder liebte, dem Bharadvāja.
2.113.9
स याच्यमानो गुरुणा मया च दृढविक्रमः ।
राघवः परमप्रीतो वसिष्ठं वाक्यमब्रवीत् ॥ २.११३.९ ॥
Obwohl ihn der Lehrer und ich darum baten, sprach Rāghava von fester Tapferkeit, hocherfreut, diese Worte zu Vasiṣṭha.
2.113.10
पितुः प्रतिज्ञां तामेव पालयिष्यामि तत्त्वतः ।
चतुर्दश हि वर्षाणि या प्रतिज्ञा पितुर्मम ॥ २.११३.१० ॥
Jenes Versprechen meines Vaters werde ich wahrhaftig halten, denn es ist das Gelübde meines Vaters für vierzehn Jahre.
2.113.11
एवमुक्तो महाप्राज्ञो वसिष्ठः प्रत्युवाच ह ।
वाक्यज्ञो वाक्यकुशलं राघवं वचनं महत् ॥ २.११३.११ ॥
So angesprochen, antwortete der sehr weise Vasiṣṭha, kundig der Worte und gewandt in der Rede, Rāghava mit diesen großen Worten.
2.113.12
एते प्रयच्छ संहृष्टः पादुके हेमभूषिते ।
अयोध्यायां महाप्राज्ञ योगक्षेमकरे तव ॥ २.११३.१२ ॥
O Weisester, gib freudig diese beiden mit Gold geschmückten Sandalen; in Ayodhyā werden sie dein Wohl und deinen Schutz sichern.
2.113.13
एवमुक्तो वसिष्ठेन राघवः प्राङ्मुखः स्थितः ।
पादुके अधिरुह्यैते मम राज्याय वै ददौ ॥ २.११३.१३ ॥
So von Vasiṣṭha angesprochen, stand Rāghava nach Osten gewandt; er stieg auf diese Sandalen und gab sie mir für das Königreich.
2.113.14
निवृत्तो ऽहमनुज्ञातो रामेण सुमहात्मना ।
अयोध्यामेव गच्छामि गृहीत्वा पादुके शुभे ॥ २.११३.१४ ॥
Von dem hochedlen Rāma erlaubt, bin ich umgekehrt; nun nehme ich diese glückverheißenden Sandalen und gehe nach Ayodhyā.
2.113.15
एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं भरतस्य महात्मनः ।
भरद्वाजः शुभतरं मुनिर्वाक्यमुवाच तम् ॥ २.११३.१५ ॥
Als er diese glückverheißenden Worte des edelmütigen Bharata gehört hatte, sprach der Weise Bharadvāja zu ihm Worte, die noch glückbringender waren.
2.113.16
नैतच्चित्रं नरव्याघ्र शीलवृत्तवतां वर ।
यदार्यं त्वयि तिष्ठेत्तु निम्ने सृष्टमिवोदकम् ॥ २.११३.१६ ॥
Das ist nicht verwunderlich, o Tiger unter den Menschen, Bester unter den Wohlgesitteten: dass edles Wesen in dir bleibt, wie Wasser, das in eine Niederung gegossen wird, dort bleibt.
2.113.17
अमृतः स महाबाहुः पिता दशरथस्तव ।
यस्य त्वमीदृशः पुत्रो धर्मज्ञो धर्मवत्सलः ॥ २.११३.१७ ॥
Dein Vater, der mächtigarmige Daśaratha, ist unsterblich, denn er hat einen Sohn wie dich, der das Dharma kennt und das Dharma liebt.
2.113.18
तमृषिं तु महात्मानमुक्तवाक्यं कृताञ्जलिः ।
आमतन्त्रयितुमारेभे चरणावुपगृह्य च ॥ २.११३.१८ ॥
Zu diesem großmütigen Weisen, der geendet hatte zu sprechen, begann Bharata mit gefalteten Händen Abschied zu nehmen und ergriff seine Füße.
2.113.19
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा भरद्वाजं पुनःपुनः ।
भरतस्तु ययौ श्रीमानयोध्यां सह मन्त्रिभिः ॥ २.११३.१९ ॥
Dann umschritt Bharadvāja wieder und wieder ehrfurchtsvoll, und der glanzvolle Bharata zog mit seinen Ratgebern nach Ayodhyā.
2.113.20
यानैश्च शकटैश्चैव हयैर्नागैश्च सा चमूः ।
पुनर्निवृत्ता विस्तीर्णा भरतस्यानुयायिनी ॥ २.११३.२० ॥
Jenes weite Heer, das Bharata folgte, mit Wagen, Karren, Pferden und Elefanten, kehrte wieder um.
2.113.21
ततस्ते यमुनां दिव्यां नदीं तीर्त्वोर्मिमालिनीम् ।
ददृशुस्तां पुनः सर्वे गङ्गां शुभजलां नदीम् ॥ २.११३.२१ ॥
Dann überquerten sie die göttliche Yamunā, mit Wellen wie mit einer Girlande geschmückt, und alle sahen wieder den Gaṅgā mit seinen heilbringenden Wassern.
2.113.22
तां रम्यजलसम्पूर्णां सन्तीर्य सहबान्धवः ।
शृङ्गिबेरपुरं रम्यं प्रविवेश ससैनिकः ॥ २.११३.२२ ॥
Nachdem er jenen Fluss voller lieblicher Wasser überquert hatte, zog er mit seinen Verwandten und Soldaten in das reizvolle Śṛṅgiberapura ein.
2.113.23
शृङ्गिबेरपुराद्भूयस्त्वयोध्यां संददर्श ह ॥ २.११३.२३ ॥
Von Śṛṅgiberapura aus erblickte er Ayodhyā erneut.
2.113.24
अयोध्यां च ततो दृष्ट्वा पित्रा भ्रात्रा विवर्जिताम् ।
भरतो दुःखसन्तप्तः सारथिं चेदमब्रवीत् ॥ २.११३.२४ ॥
Als Bharata Ayodhyā ohne Vater und Bruder sah, sprach er, von Kummer gequält, diese Worte zu dem Wagenlenker.
2.113.25
सारथे पश्य विध्वस्ता सायोध्या न प्रकाशते ।
निराकारा निरानन्दा दीना प्रतिहतस्वरा ॥ २.११३.२५ ॥
Wagenlenker, sieh: Ayodhyā, verwüstet, leuchtet nicht mehr. Gestaltlos, freudlos, elend, mit erstickter Stimme ist sie geworden.