Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.118
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.118.1
सा त्वेवमुक्ता वैदेही त्वनसूया ऽनसूयया ।
प्रतिपूज्य वचो मन्दं प्रवक्तुमुपचक्रमे ॥ २.११८.१ ॥
Als Anasūyā so gesprochen hatte, begann Vaidehī Sītā, ihre Worte ehrend, sanft zu sprechen.
2.118.2
नैतदाश्चर्य्यमार्याया यन्मां त्वमनुभाषसे ।
विदितं तु ममाप्येतद्यथा नार्य्याः पतिर्गुरुः ॥ २.११८.२ ॥
Es ist nicht verwunderlich, edle Dame, dass Ihr so zu mir sprecht. Doch auch ich weiß, dass für eine Frau der Gatte wie ein Lehrer ist.
2.118.3
यद्यप्येष भवेद्भर्ता ममार्ये वृत्तवर्जितः ।
अद्वैधमुपचर्तव्यस्तथाप्येष मया भवेत् ॥ २.११८.३ ॥
Edle Dame, auch wenn mein Gatte ohne gutes Betragen wäre, sollte ich ihm mit ungeteilter Hingabe dienen.
2.118.4
किं पुनर्यो गुणः श्लाघ्यः सानुक्रोशो जितेन्द्रियः ।
स्थिरानुरागो धर्मात्मा मातृवत्पितृवत्प्रियः ॥ २.११८.४ ॥
Um wie viel mehr gilt dies für einen Gatten, der lobenswerte Eigenschaften besitzt, mitfühlend, selbstbeherrscht, in Liebe beständig, rechtschaffen im Herzen und lieb wie Mutter und Vater ist!
2.118.5
यां वृत्तिं वर्त्तते रामः कौसल्यायां महाबलः ।
तामेव नृपनारीणामन्यासामपि वर्त्तते ॥ २.११८.५ ॥
Der mächtige Rāma verhält sich gegenüber den anderen Frauen der Könige genauso, wie er sich gegenüber Kausalyā verhält.
2.118.6
सकृद्दृष्टास्वपि स्त्रीषु नृपेण नृपवत्सलः ।
मातृवद्वर्त्तते वीरो मानमुत्सृज्य धर्मवित् ॥ २.११८.६ ॥
Rāma, der Königssohn, verhält sich selbst gegenüber Frauen, die er nur einmal gesehen hat, ohne Stolz und wie eine Mutter; er ist ein Held, ein Kenner des Dharma.
2.118.7
आगच्छन्त्याश्च विजनं वनमेवं भयावहम् ।
समाहितं मे श्वश्र्वा च हृदये तद्धृतं महत् ॥ २.११८.७ ॥
Während ich in diesen öden, furchterregenden Wald gehe, bewahre ich in meinem Herzen die große Lehre, die meine Schwiegermutter fest in mir verankert hat.
2.118.8
पाणिप्रदानकाले च यत्पुरा त्वग्निसन्निधौ ।
अनुशिष्टा जनन्या ऽस्मि वाक्यं तदपि मे धृतम् ॥ २.११८.८ ॥
Auch die Worte, die mich meine Mutter einst bei der Handgabe in Gegenwart des heiligen Feuers lehrte, habe ich bewahrt.
2.118.9
नवीकृतं च तत्सर्वं वाक्यैस्ते धर्मचारिणि ।
पतिशुश्रूषणान्नार्य्यास्तपो नान्यद्विधीयते ॥ २.११८.९ ॥
O du, die du dem Dharma folgst, durch deine Worte ist all das erneuert; für eine Frau ist keine andere Askese vorgeschrieben als der Dienst an ihrem Gatten.
2.118.10
सावित्री पतिशुश्रूषां कृत्वा स्वर्गे महीयते ।
तथावृत्तिश्च याता त्वं पतिशुश्रूषया दिवम् ॥ २.११८.१० ॥
Sāvitrī wird im Himmel geehrt, weil sie ihrem Gatten gedient hat; ebenso hat dein Wandel durch den Dienst an deinem Gatten den Himmel erreicht.
2.118.11
वरिष्ठा सर्वनारीणामेषा च दिवि देवता ।
रोहिणी न विना चन्द्रं मुहूर्त्तमपि दृश्यते ॥ २.११८.११ ॥
Rohiṇī, die höchste aller Frauen und eine Göttin im Himmel, wird selbst für einen Augenblick nicht ohne den Mond gesehen.
2.118.12
एवंविधाश्च प्रवराः स्त्रियो भर्तृदृढव्रताः ।
देवलोके महीयन्ते पुण्येन स्वेन कर्मणा ॥ २.११८.१२ ॥
Solche vortrefflichen Frauen, die in ihren Gelübden gegenüber den Gatten standhaft sind, werden in der Welt der Götter durch ihre eigenen verdienstvollen Taten geehrt.
2.118.13
ततो ऽनसूया संहृष्टा श्रुत्वोक्तं सीतया वचः ।
शिरस्याघ्राय चोवाच मैथिलीं हर्षयन्त्युत ॥ २.११८.१३ ॥
Da war Anasūyā erfreut, als sie Sītās Worte hörte; sie küsste Sītās Haupt und sprach, die Maithilī erfreuend:
2.118.14
नियमैर्विविधैराप्तं तपो हि महदस्ति मे ।
तत्संश्रित्य बलं सीते छन्दये त्वां शुचिस्मिते ॥ २.११८.१४ ॥
Ich besitze große Askese, durch vielfache Gelübde erlangt. O Sītā mit dem reinen Lächeln, auf jene Kraft der Askese vertrauend, möchte ich dir etwas schenken.
2.118.15
उपपन्नं मनोज्ञं च वचनं तव मैथिलि ।
प्रीता चास्म्युचितं किं ते करवाणि ब्रवीहि मे ॥ २.११८.१५ ॥
Deine Worte, o Maithilī, sind angemessen und lieblich. Ich bin erfreut. Sag mir, was soll ich für dich tun?
2.118.16
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मिता मन्दविस्मया
कृतमित्यब्रवीत्सीता तपोबलसमन्विताम् ॥ २.११८.१६ ॥
Als sie ihre Worte hörte, sprach Sītā, verwundert und leicht staunend, zu ihr, die über die Kraft der Askese verfügte: »Es sei so, es ist getan.«
2.118.17
सा त्वेवमुक्ता धर्मज्ञा तया प्रीततरा ऽभवत् ।
सफलं च प्रहर्षं ते हन्त सीते करोम्यहम् ॥ २.११८.१७ ॥
So angesprochen, wurde Sītā, die das Dharma kannte, noch erfreuter. »O Sītā«, sprach Anasūyā, »ich werde deine Freude fruchtbar machen.«
2.118.18
इदं दिव्यं वरं माल्यं वस्त्रमाभरणानि च ।
अङ्गरागं च वैदेहि महार्हं चानुलेपनम् ॥ २.११८.१८ ॥
Hier sind diese göttliche, vorzügliche Girlande, Gewänder und Schmuck, und, o Vaidehī, kostbare Körpersalbe und duftende Salbe.
2.118.19
मया दत्तमिदं सीते तव गात्राणि शोभयेत् ।
अनुरूपमसंक्लिष्टं नित्यमेव भविष्यति ॥ २.११८.१९ ॥
O Sītā, dies, das ich dir gegeben habe, wird deine Glieder schmücken; es ist passend, unvergänglich, und so wird es immer bleiben.
2.118.20
अङ्गरागेण दिव्येन लिप्ताङ्गी जनकात्मजे ।
शोभयिष्यसि भर्त्तारं यथा श्रीविष्णुमव्ययम् ॥ २.११८.२० ॥
O Tochter Janakas, mit göttlicher Salbe an deinen Gliedern gesalbt, wirst du deinen Gatten schmücken, wie Śrī den unvergänglichen Viṣṇu schmückt.
2.118.21
सा वस्त्रमङ्गरागं च भूषणानि स्रजस्तथा ।
मैथिली प्रतिजग्राह प्रीतिदानमनुत्तमम् ॥ २.११८.२१ ॥
Sītā, die Maithilī, nahm das Gewand, die Salbe, den Schmuck und die Girlanden an — dieses höchste Geschenk der Zuneigung.
2.118.22
प्रतिगृह्य च तत् सीता प्रीतिदानं यशस्विनी ।
श्लिष्टाञ्जलिपुटा तत्र समुपास्त तपोधनाम् ॥ २.११८.२२ ॥
Nachdem Sītā, die Ruhmreiche, jenes Geschenk der Zuneigung empfangen hatte, bediente sie dort mit gefalteten Händen die asketische Frau.
2.118.23
तथा सीतासुपासीनामनसूया दृढव्रता ।
वचनं प्रष्टुमारेभे काञ्चित् प्रियकथामनु ॥ २.११८.२३ ॥
So begann Anasūyā, standhaft in ihrem Gelübde, neben Sītā sitzend, etwas zu fragen und das angenehme Gespräch fortzusetzen.
2.118.24
स्वयंवरे किल प्राप्ता त्वमनेन यशस्विना ।
राघवेणेति मे सीते कथा श्रुतिमुपागता ॥ २.११८.२४ ॥
O Sītā, ich habe gehört, dass du bei deinem Svayaṃvara von diesem ruhmreichen Rāghava gewonnen wurdest.
2.118.25
तां कथां श्रोतुमिच्छामि विस्तरेण च मैथिलि ।
यथानुभूतं कार्त्स्न्येन तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि ॥ २.११८.२५ ॥
O Maithilī, ich möchte jene Geschichte ausführlich hören. Erzähle sie mir vollständig, so wie du sie erlebt hast.
2.118.26
एवमुक्ता तु सा सीता तां ततो धर्मचारिणीम् ।
श्रूयतामिति चोक्त्वा वै कथयामास तां कथाम् ॥ २.११८.२६ ॥
So angesprochen, sprach Sītā, die dem Dharma folgte: »Höre«, und erzählte dann jene Geschichte.
2.118.27
मिथिलाधिपतिर्वीरो जनको नाम धर्मवित् ।
क्षत्रधर्मे ह्यभिरतो न्यायतः शास्ति मेदिनीम् ॥ २.११८.२७ ॥
Der Herr von Mithilā, ein Held namens Janaka, der den Dharma kannte und dem Pflicht des Kriegerstandes ergeben war, regierte die Erde gerecht.
2.118.28
तस्य लाङ्गलहस्तस्य कर्षतः क्षेत्रमण्डलम् ।
अहं किलोत्थिता भित्त्वा जगतीं नृपतेः सुता ॥ २.११८.२८ ॥
Als er das Feld mit dem Pflug in der Hand pflügte, erhob ich mich, die Erde spaltend, als Tochter des Königs.
2.118.29
स मां दृष्ट्वा नरपतिर्मुष्टिविक्षेपतत्परः ।
पांसुकुण्ठितसर्वाङ्गीं जनको विस्मितो ऽभवत् ॥ २.११८.२९ ॥
Der König, der mit dem Ausstreuen von Samenhandvoll beschäftigt war, sah mich, meinen ganzen Körper mit Staub bedeckt, und Janaka war erstaunt.
2.118.30
अनपत्येन च स्नेहादङ्कमारोप्य च स्वयम् ।
ममेयं तनयेत्युक्त्वा स्नेहो मयि निपातितः ॥ २.११८.३० ॥
Da er kinderlos war, hob er mich aus Zuneigung selbst auf seinen Schoß und sprach: »Dies ist meine Tochter«, und seine Liebe ergoss sich über mich.
2.118.31
अन्तरिक्षे च वागुक्ता प्रति मा ऽमानुषी किल ।
एवमेतन्नरपते धर्मेण तनया तव ॥ २.११८.३१ ॥
Aus dem Himmel sprach zu mir eine nichtmenschliche Stimme: »So ist es, o Herr der Menschen; nach dem Dharma ist sie deine Tochter.«
2.118.32
ततः प्रहृष्टो धर्मात्मा पिता मे मिथिलाधिपः ।
अवाप्तो विपुलामृद्धिं मामवाप्य नराधिपः ॥ २.११८.३२ ॥
Da freute sich mein Vater, der Seelenrechtschaffene, Herr von Mithilā. Nachdem er mich erhalten hatte, gewann dieser Herr der Menschen großen Wohlstand.
2.118.33
दत्ता चास्मीष्टवद्देव्यै ज्येष्ठायै पुण्यकर्मणा ।
तया सम्भाविता चास्मि स्निग्धया मातृसौहृदात् ॥ २.११८.३३ ॥
Und der Mann verdienstvoller Taten gab mich meiner geliebten älteren Königin. Mit mütterlicher Zuneigung hegte sie mich liebevoll.
2.118.34
पतिसंयोगसुलभं वयो दृष्ट्वा तु मे पिता ।
चिन्तामभ्यगमद्दीनो वित्तनाशादिवाधनः ॥ २.११८.३४ ॥
Als aber mein Vater sah, dass mein Alter für eine Ehe reif war, verfiel er in Sorge, niedergeschlagen wie ein Armer, der seinen Besitz verloren hat.
2.118.35
सदृशाच्चापकृष्टाच्च लोके कन्यापिता जनात् ।
प्रधर्षणमवाप्नोति शक्रेणापि समो भुवि ॥ २.११८.३५ ॥
In der Welt erleidet der Vater einer Tochter Schmach, sei es von Gleichgestellten oder von Niedrigeren, auch wenn er auf Erden Indra gleicht.
2.118.36
तां धर्षणामदूरस्थां दृष्ट्वा चात्मनि पार्थिवः ।
चिन्तार्णवगतः पारं नाससादाप्लवो यथा ॥ २.११८.३६ ॥
Als der König diese Schmach so nah sah, versank er in sich selbst in einem Meer der Sorge und fand kein Ufer, wie einer, der nicht schwimmen kann.
2.118.37
अयोनिजां हि मां ज्ञात्वा नाध्यगच्छद्विचिन्तयन् ।
सदृशं चानुरूपं च महीपालः पतिं मम ॥ २.११८.३७ ॥
Da er wusste, dass ich nicht aus einem Schoß geboren war, fand der nachdenkende König keinen passenden und angemessenen Gemahl für mich.
2.118.38
तस्य बुद्धिरियं जाता चिन्तयानस्य सन्ततम् ।
स्वयं वरं तनूजायाः करिष्यामीति धीमतः ॥ २.११८.३८ ॥
In dem Geist jenes weisen Königs, der stets nachsann, entstand dieser Entschluss: Ich selbst werde den Bräutigam meiner Tochter wählen.
2.118.39
महायज्ञे तदा तस्य वरुणेन महात्मना ।
दत्तं धनुर्वरं प्रीत्या तूणी चाक्षयसायकौ ॥ २.११८.३९ ॥
Damals hatte ihm bei seinem großen Opfer der hochherzige Varuṇa aus Zuneigung einen vortrefflichen Bogen und zwei Köcher mit unerschöpflichen Pfeilen geschenkt.
2.118.40
असञ्चाल्यं मनुष्यैश्च यत्नेनापि च गौरवात् ।
तन्न शक्ता नमयितुं स्वप्नेष्वपि नराधिपाः ॥ २.११८.४० ॥
Jener Bogen ließ sich von Menschen nicht bewegen; selbst mit Mühe und aus Ehrfurcht vermochten die Könige ihn nicht zu beugen, nicht einmal im Traum.
2.118.41
तद्धनुः प्राप्य मे पित्रा व्याहृतं सत्यवादिना ।
समवाये नरेन्द्राणां पूर्वमामन्त्र्य पार्थिवान् ॥ २.११८.४१ ॥
Nachdem er jenen Bogen empfangen hatte, verkündete mein wahrhaftiger Vater dies, nachdem er zuvor die Herrscher zur Versammlung der Könige geladen hatte.
2.118.42
इदं च धनुरुद्यम्य सज्यं यः कुरुते नरः ।
तस्य मे दुहिता भार्या भविष्यति न संशयः ॥ २.११८.४२ ॥
Der Mann, der diesen Bogen hebt und mit der Sehne bespannt, dem wird meine Tochter als Gemahlin gehören; daran besteht kein Zweifel.
2.118.43
तच्च दृष्ट्वा धनुः श्रेष्ठं गौरवाद्गिरिसन्निभम् ।
अभिवाद्य नृपा जग्मुरशक्तास्तस्य तोलने ॥ २.११८.४३ ॥
Als die Könige jenen herrlichen Bogen sahen, schwer wie ein Berg, verneigten sie sich und gingen fort, da sie ihn nicht heben konnten.
2.118.44
सुदीर्घस्य तु कालस्य राघवो ऽयं महाद्युतिः ।
विश्वामित्रेण सहितो यज्ञं द्रष्टुं समागतः ।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा रामः सत्यपराक्रमः ॥ २.११८.४४ ॥
Nach langer Zeit kam dieser strahlende Rāghava mit Viśvāmitra, um das Opfer zu sehen; Rāma von wahrem Heldenmut kam mit seinem Bruder Lakṣmaṇa.
2.118.45
विश्वामित्रस्तु धर्मात्मा मम पित्रा सुपूजितः ।
प्रोवाच पितरं तत्र भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ॥ २.११८.४५ ॥
Viśvāmitra, der rechtschaffene Seelenmann, den mein Vater hoch geehrt hatte, sprach dort zu meinem Vater; die beiden Brüder Rāma und Lakṣmaṇa waren anwesend.
2.118.46
सुतौ दशरथस्येमौ धनुर्दर्शनकांक्षिणौ ।
धनुर्दर्शय रामाय राजपुत्राय दैविकम् ॥ २.११८.४६ ॥
Diese beiden Söhne Daśarathas wünschen, den Bogen zu sehen. Zeige diesen göttlichen Bogen Rāma, dem Königssohn.
2.118.47
इत्युक्तस्तेन विप्रेण तद्धनुः समुपानयत् ।
निमेषान्तरमात्रेण तदानम्य स वीर्य्यवान् ॥ २.११८.४७ ॥
Auf die Worte jenes Brahmanen ließ er den Bogen herbeibringen; und im Augenblick eines Wimpernschlags beugte ihn der Mächtige.
2.118.48
ज्यां समारोप्य झटिति पूरयामास वीर्यवत् ॥ २.११८.४८ ॥
Die Sehne sogleich aufgelegt, spannte er den Bogen mit Kraft ganz aus.
2.118.49
तेन पूरयता वेगान्मध्ये भग्नं द्विधा धनुः ।
तस्य शब्दो ऽभवद्भीमः पतितस्याशनेरिव ॥ २.११८.४९ ॥
Als er den Bogen mit Wucht spannte, brach er in der Mitte entzwei, und sein Krachen war furchtbar wie der Donner eines niedergefahrenen Blitzes.
2.118.50
ततो ऽहं तत्र रामाय पित्रा सत्याभिसन्धिना ।
निश्चिता दातुमुद्यम्य जलभाजनमुत्तमम् ॥ २.११८.५० ॥
Da hob mein Vater, seinem Wort treu, entschlossen, mich Rāma zu geben, das vortreffliche Wassergefäß empor.
2.118.51
दीयमानां न तु तदा प्रतिजग्राह राघवः ।
अविज्ञाय पितुश्छन्दमयोध्याधिपतेः प्रभोः ॥ २.११८.५१ ॥
Obwohl man mich ihm damals darbot, nahm Rāghava mich nicht an, da er den Willen seines Vaters, des Herrn von Ayodhyā, nicht kannte.
2.118.52
ततः श्वशुरमामन्त्र्य वृद्धं दशरथं नृपम् ।
मम पित्रा त्वहं दत्ता रामाय विदितात्मने ॥ २.११८.५२ ॥
Dann wandte sich mein Vater an meinen greisen Schwiegervater, König Daśaratha, und gab mich Rāma, dem Selbsterkenntnisvollen.
2.118.53
मम चैवानुजा साध्वी ऊर्मिला प्रियदर्शना ।
भार्य्यार्थे लक्ष्मणस्यापि दत्ता पित्रा मम स्वयम् ॥ २.११८.५३ ॥
Auch meine tugendhafte und liebliche jüngere Schwester Ūrmilā gab mein Vater selbst Lakṣmaṇa zur Gattin.
2.118.54
एवं दत्तास्मि रामाय तदा तस्मिन् स्वयम्वरे ।
अनुरक्तास्मि धर्मेण पतिं वीर्यवतां वरम् ॥ २.११८.५४ ॥
So wurde ich bei jenem Svayaṃvara Rāma gegeben, und dem Dharma gemäß bin ich meinem Gatten, dem besten der Tapferen, zugetan.