Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.16.1
स तदन्तःपुरद्वारं समतीत्य जनाकुलम्।
प्रविविक्तां ततः कक्ष्यामाससाद पुराणवित् ॥ २.१६.१ ॥
Nachdem er das von Menschen überfüllte Tor der inneren Gemächer passiert hatte, gelangte er dann in einen abgeschiedenen Hof. Er war ein Kenner der alten Überlieferungen.
2.16.2
प्रासकार्मुकबिभ्रद्भिर्युवभिर्मृष्टकुण्डलैः।
अप्रमादिभिरेकाग्रैः स्वानुरक्तैरधिष्ठिताम् ॥ २.१६.२ ॥
Bewacht wurde sie von jungen Männern, die Speere und Bogen trugen, mit glänzenden Ohrringen, wachsam, einmütig und ihrem eigenen Herrn ergeben.
2.16.3
तत्र काषायिणो वृद्धान् वेत्रपाणीन् स्वलंकृतान्।
ददर्श विष्ठितान् द्वारि स्त्र्यध्यक्षान् समाहितान् ॥ २.१६.३ ॥
Dort sah er die Alten, in ockerfarbene Gewänder gekleidet, mit Stäben in der Hand, wohl geschmückt, an der Tür stehend, die Aufseher der Frauengemächer, gefasst im Gemüt.
2.16.4
ते समीक्ष्य समायान्तं रामप्रियचिकीर्षवः।
सहसोत्पतिताः सर्वे ह्यासनेभ्यः ससम्भ्रमाः ॥ २.१६.४ ॥
Als sie ihn herankommen sahen, voller Verlangen, Rāma zu gefallen, sprangen alle plötzlich in Eile von ihren Sitzen auf.
2.16.5
तानुवाच विनीतात्मा सूतपुत्रः प्रदक्षिणः।
क्षिप्रमाख्यात रामाय सुमन्त्रो द्वारि तिष्ठति ॥ २.१६.५ ॥
Sumantra, der demütigen Sinnes, der geschickte Sohn eines Wagenlenkers, sprach zu ihnen: "Meldet Rāma schnell, dass Sumantra an der Tür steht."
2.16.6
ते राममुपसङ्गम्य भर्तुः प्रियचिकीर्षवः।
सहभार्याय रामाय क्षिप्रमेवाचचक्षिरे ॥ २.१६.६ ॥
Voller Verlangen, ihrem Herrn zu gefallen, traten sie zu Rāma und meldeten sogleich Rāma, der mit seiner Gemahlin zusammen war.
2.16.7
प्रतिवेदितमाज्ञाय सूतमभ्यन्तरं पितुः।
तत्रैवानाययामास राघवः प्रियकाम्यया ॥ २.१६.७ ॥
Als Rāghava vernahm, dass der Wagenlenker aus den inneren Gemächern seines Vaters angekündigt worden war, ließ er ihn, um Freude zu bereiten, sogleich dorthin holen.
2.16.8
तं वैश्रवणसंकाशमुपविष्टं स्वलंकृतम्।
ददर्श सूतः पर्यङ्के सौवर्णे सोत्तरच्छदे ॥ २.१६.८ ॥
Dem Kubera gleich, prächtig geschmückt, auf einem goldenen Lager mit darübergebreiteter Decke sitzend, sah ihn der Wagenlenker.
2.16.9
वराहरुधिराभेण शुचिना च सुगन्धिना।
अनुलिप्तं परार्घ्येन चन्दनेन परंतपम् ॥ २.१६.९ ॥
Von der Farbe des Ebersblutes, rein und duftend, mit vorzüglichem Sandelholz gesalbt, Peiniger der Feinde.
2.16.10
स्थितया पार्श्वतश्चापि वालव्यजनहस्तया।
उपेतं सीतया भूयश्चित्रया शशिनं यथा ॥ २.१६.१० ॥
Auch von Sītā begleitet, die an seiner Seite stand und einen Yakschweif-Fächer in der Hand hielt, wie der Mond mit der strahlenden Citrā.
2.16.11
तं तपन्तमिवादित्यमुपपन्नं स्वतेजसा।
ववन्दे वरदं वन्दी विनयज्ञो विनीतवत् ॥ २.१६.११ ॥
Von eigenem Glanz erfüllt, strahlend wie die Sonne, der Gewährer von Gaben, ihn grüßte der Wagenlenker, der die Sitte kannte, demütig.
2.16.12
प्राञ्जलिः सुमुखं दृष्ट्वा विहारशयनासने।
राजपुत्रमुवाचेदं सुमन्त्रो राजसत्कृतः ॥ २.१६.१२ ॥
Mit gefalteten Händen, als er den Königssohn mit dem schönen Antlitz auf Lager und Sitz der Erholung sitzen sah, sprach Sumantra, vom König geehrt, diese Worte.
2.16.13
कौसल्या सुप्रजा राम पिता त्वां द्रष्टुमिच्छति।
महिष्यापि हि कैकेय्या गम्यतां तत्र मा चिरम् ॥ २.१६.१३ ॥
Kausalyā, Mutter eines guten Sohnes, o Rāma, dein Vater wünscht dich zu sehen. Geh auch zur Hauptgemahlin Kaikeyī, zögere nicht.
2.16.14
एवमुक्तस्तु संहृष्टो नरसिंहो महाद्युतिः।
ततः सम्मानयामास सीतामिदमुवाच ह ॥ २.१६.१४ ॥
So angesprochen, wurde Rāma, der Löwe unter den Menschen von großem Glanz, sehr erfreut. Dann ehrte er Sītā und sprach diese Worte.
2.16.15
देवि देवश्च देवी च समागम्य मदन्तरे।
मन्त्रयेते ध्रुवं किंचिदभिषेचनसंहितम् ॥ २.१६.१५ ॥
O Königin, in meiner Abwesenheit haben sich der König und die Königin getroffen und beraten sicher über etwas, das mit meiner Salbung zusammenhängt.
2.16.16
लक्षयित्वा ह्यभिप्रायं प्रियकामा सुदक्षिणा।
संचोदयति राजानं मदर्थमसितेक्षणा ॥ २.१६.१६ ॥
Nachdem sie seine Absicht erkannt hat, drängt Kaikeyī, Sudakṣiṇā, dunkeläugig und das Angenehme wünschend, den König in meinem Sinne.
2.16.17
सा प्रहृष्टा महाराजं हितकामानुवर्तिनी।
जननी चार्थकामा मे केकयाधिपतेः सुता ॥ २.१६.१७ ॥
Sie, erfreut, folgt dem großen König und wünscht sein Wohl. Sie ist auch meine Mutter, die Tochter des Herrn der Kekaya, die mein Bestes wünscht.
2.16.18
दिष्ट्या खलु महाराजो महिष्या प्रियया सह।
सुमन्त्रं प्राहिणोद् दूतमर्थकामकरं मम ॥ २.१६.१८ ॥
Glücklicherweise hat der große König zusammen mit seiner geliebten Hauptgemahlin Sumantra, der mir Gutes tut, als Boten geschickt.
2.16.19
यादृशी परिषत् तत्र तादृशो दूत आगतः।
ध्रुवमद्यैव मां राजा यौवराज्येऽभिषेक्ष्यति ॥ २.१६.१९ ॥
So wie die Versammlung dort ist, so ist der Bote gekommen. Gewiss wird der König mich noch heute zum Kronprinzen salben.
2.16.20
हन्त शीघ्रमितो गत्वा द्रक्ष्यामि च महीपतिम्।
सह त्वं परिवारेण सुखमास्स्व रमस्व च ॥ २.१६.२० ॥
Nun denn, von hier aus gehe ich schnell und sehe den großen König. Du aber, mit deinem Gefolge, setze dich bequem und freue dich.
2.16.21
पतिसम्मानिता सीता भर्तारमसितेक्षणा।
आ द्वारमनुवव्राज मङ्गलान्यभिदध्युषी ॥ २.१६.२१ ॥
Sītā, von ihrem Gemahl geehrt, mit dunklen Augen, folgte ihrem Gatten bis zum Tor und sprach glückverheißende Worte.
2.16.22
राज्यं द्विजातिभिर्जुष्टं राजसूयाभिषेचनम्।
कर्तुमर्हति ते राजा वासवस्येव लोककृत् ॥ २.१६.२२ ॥
In einem von den Zweimalgeborenen gebilligten Reich ist der König, wie Indra, der Schöpfer der Welten, würdig, dir die Rājasūya-Salbung zu vollziehen.
2.16.23
दीक्षितं व्रतसम्पन्नं वराजिनधरं शुचिम्।
कुरङ्गशृङ्गपाणिं च पश्यन्ती त्वां भजाम्यहम् ॥ २.१६.२३ ॥
Dich sehend, geweiht zum Opfer, im Besitz der Gelübde, in einem edlen Hirschfell gekleidet, rein, mit einem Hirschhorn in der Hand, verehre ich dich.
2.16.24
पूर्वां दिशं वज्रधरो दक्षिणां पातु ते यमः।
वरुणः पश्चिमामाशां धनेशस्तूत्तरां दिशम् ॥ २.१६.२४ ॥
Möge Indra, der Donnerkeilträger, dich im Osten schützen, Yama im Süden; Varuṇa möge den Westen schützen und Kubera, der Herr des Reichtums, den Norden.
2.16.25
अथ सीतामनुज्ञाप्य कृतकौतुकमङ्गलः।
निश्चक्राम सुमन्त्रेण सह रामो निवेशनात् ॥ २.१६.२५ ॥
Nachdem er sich von Sītā verabschiedet und die glückverheißenden Riten vollzogen hatte, verließ Rāma mit Sumantra den Palast.
2.16.26
पर्वतादिव निष्क्रम्य सिंहो गिरिगुहाशयः।
लक्ष्मणं द्वारि सोऽपश्यत् प्रह्वाञ्जलिपुटं स्थितम् ॥ २.१६.२६ ॥
Wie ein Löwe, der in einer Berghöhle wohnt, aus dem Gebirge hervortritt, so sah er Lakṣmaṇa an der Tür stehen, die Handflächen demütig gefaltet.
2.16.27
अथ मध्यमकक्ष्यायां समागच्छत् सुहृज्जनैः।
स सर्वानर्थिनो दृष्ट्वा समेत्य प्रतिनन्द्य च ॥ २.१६.२७ ॥
Dann traf er im mittleren Hof seine wohlmeinenden Freunde; nachdem er alle gesehen hatte, die ihn aufsuchten, begegnete er ihnen und erwiderte ihren Gruß.
2.16.28
ततः पावकसंकाशमारुरोह रथोत्तमम्।
वैयाघ्रं पुरुषव्याघ्रो राजितं राजनन्दनः ॥ २.१६.२८ ॥
Dann bestieg der Beste der Männer, der Königssohn, den vortrefflichen Wagen, der wie Feuer glänzte und mit Tigerfellen geschmückt war.
2.16.29
मेघनादमसम्बाधं मणिहेमविभूषितम्।
मुष्णन्तमिव चक्षूंषि प्रभया मेरुवर्चसम् ॥ २.१६.२९ ॥
Jener Wagen, der wie eine Wolke donnert, geräumig, mit Edelsteinen und Gold geschmückt, die Augen mit seinem Glanz blendend, leuchtend im Glanz des Meru.
2.16.30
करेणुशिशुकल्पैश्च युक्तं परमवाजिभिः।
हरियुक्तं सहस्राक्षो रथमिन्द्र इवाशुगम् ॥ २.१६.३० ॥
Mit vortrefflichen Pferden bespannt, die Elefantenjungen gleichen, schnell wie der Wagen Indras, des Tausendäugigen.
2.16.31
प्रययौ तूर्णमास्थाय राघवो ज्वलितः श्रिया।
स पर्जन्य इवाकाशे स्वनवानभिनादयन् ॥ २.१६.३१ ॥
Rāghava, strahlend vor Glanz, bestieg rasch den Wagen und brach auf, donnernd wie eine Regenwolke am Himmel.
2.16.32
निकेतान्निर्ययौ श्रीमान् महाभ्रादिव चन्द्रमाः।
चित्रचामरपाणिस्तु लक्ष्मणो राघवानुजः ॥ २.१६.३२ ॥
Wie der Mond aus einer großen Wolke tritt, so verließ der Erhabene das Haus; Lakṣmaṇa, der jüngere Bruder Rāghavas, hielt prächtige Yakschweif-Fächer in der Hand.
2.16.33
जुगोप भ्रातरं भ्राता रथमास्थाय पृष्ठतः।
ततो हलहलाशब्दस्तुमुलः समजायत ॥ २.१६.३३ ॥
Lakṣmaṇa, der Bruder, bestieg einen Wagen und beschützte seinen Bruder von hinten. Da erhob sich ein tosender Lärm.
2.16.34
तस्य निष्क्रममाणस्य जनौघस्य समन्ततः।
ततो हयवरा मुख्या नागाश्च गिरिसंनिभाः ॥ २.१६.३४ ॥
Als er hinausging, drängte sich von allen Seiten eine Menge Volks; dann folgten auch die besten Pferde und die Hauptelefanten, gleich Bergen.
2.16.35
अनुजग्मुस्तथा रामं शतशोऽथ सहस्रशः।
अग्रतश्चास्य संनद्धाश्चन्दनागुरुभूषिताः ॥ २.१६.३५ ॥
Ebenso folgten Rāma Hunderte und Tausende; vor ihm gingen gepanzerte Krieger, geschmückt mit Sandel und Aloe.
2.16.36
खड्गचापधराः शूरा जग्मुराशंसवो जनाः।
ततो वादित्रशब्दाश्च स्तुतिशब्दाश्च वन्दिनाम् ॥ २.१६.३६ ॥
Helden mit Schwertern und Bögen zogen dahin, und Menschen, die Glück wünschten; dann erklangen die Instrumente und der Lobpreis der Barden.
2.16.37
सिंहनादाश्च शूराणां ततः शुश्रुविरे पथि।
हर्म्यवातायनस्थाभिर्भूषिताभिः समन्ततः ॥ २.१६.३७ ॥
Dann hörte man auf dem Weg von allen Seiten das Löwengebrüll der Helden und ebenso von den geschmückten Frauen, die an den Fenstern der Paläste standen.
2.16.38
कीर्यमाणः सुपुष्पौघैर्ययौ स्त्रीभिररिंदमः।
रामं सर्वानवद्याङ्ग्यो रामपिप्रीषया ततः ॥ २.१६.३८ ॥
Der Bezwinger der Feinde zog weiter, überschüttet mit Haufen schöner Blumen von Frauen mit makellosen Gliedern, die dies aus dem Wunsch taten, Rāma zu gefallen.
2.16.39
वचोभिरग्र्यैर्हर्म्यस्थाः क्षितिस्थाश्च ववन्दिरे।
नूनं नन्दति ते माता कौसल्या मातृनन्दन ॥ २.१६.३९ ॥
Die auf den Palästen und die auf dem Boden standen, priesen ihn mit trefflichen Worten: "Gewiss freut sich deine Mutter Kausalyā, o Freude deiner Mutter!"
2.16.40
पश्यन्ती सिद्धयात्रं त्वां पित्र्यं राज्यमुपस्थितम्।
सर्वसीमन्तिनीभ्यश्च सीतां सीमन्तिनीं वराम् ॥ २.१६.४० ॥
"Deine erfolgreiche Reise sehend und dein väterliches Reich nahe bevorstehend, wird sie sich freuen" — und von Sītā, der Besten aller Frauen, sagten sie ebenso.
2.16.41
अमन्यन्त हि ता नार्यो रामस्य हृदयप्रियाम्।
तया सुचरितं देव्या पुरा नूनं महत् तपः ॥ २.१६.४१ ॥
Jene Frauen dachten, sie sei die Herzensgeliebte Rāmas; gewiss habe jene Göttin in der Vergangenheit große Askese geübt.
2.16.42
रोहिणीव शशाङ्केन रामसंयोगमाप या।
शुश्राव राजमार्गस्थः प्रिया वाच उदाहृताः ॥ २.१६.४२ ॥
Wie Rohiṇī mit dem Mond vereint, so vernahm sie, die Vereinigung mit Rāma erlangt hatte, die lieben Worte, die die auf der königlichen Straße Stehenden sprachen.
2.16.43
स राघवस्तत्र तदा प्रलापान्
शुश्राव लोकस्य समागतस्य।
आत्माधिकारा विविधाश्च वाचः
प्रहृष्टरूपस्य पुरे जनस्य ॥ २.१६.४३ ॥
Da hörte Rāghava dort die mannigfaltigen Reden der in der Stadt versammelten Menge, Worte von Menschen mit fröhlichen Gesichtern über ihre eigenen Angelegenheiten.
2.16.44
एष श्रियं गच्छति राघवोऽद्य
राजप्रसादाद् विपुलां गमिष्यन्।
एते वयं सर्वसमृद्धकामा
येषामयं नो भविता प्रशास्ता ॥ २.१६.४४ ॥
Heute erlangt dieser Rāghava durch die Gunst des Königs großen Wohlstand; wir alle werden in unseren Wünschen erfüllt sein, denn er wird unser Herrscher sein.
2.16.45
लाभो जनस्यास्य यदेष सर्वं
प्रपत्स्यते राष्ट्रमिदं चिराय।
न ह्यप्रियं किंचन जातु कश्चित्
पश्येन्न दुःखं मनुजाधिपेऽस्मिन् ॥ २.१६.४५ ॥
Es ist ein Gewinn für dieses Volk, dass dieses Reich lange Zeit alles erlangen wird; unter diesem Herrn der Menschen wird niemand jemals etwas Unerfreuliches oder Leid sehen.
2.16.46
स घोषवद्भिश्च हयैः सनागैः
पुरःसरैः स्वस्तिकसूतमागधैः।
महीयमानः प्रवरैश्च वादकै-
रभिष्टुतो वैश्रवणो यथा ययौ ॥ २.१६.४६ ॥
Mit lärmenden Pferden und Elefanten voraus, geehrt von Barden, Lobsängern und Spielleuten und gepriesen von den vorzüglichsten Musikern, zog er dahin wie Vaiśravaṇa (Kubera).
2.16.47
करेणुमातङ्गरथाश्वसंकुलं
महाजनौघैः परिपूर्णचत्वरम्।
प्रभूतरत्नं बहुपण्यसंचयं
ददर्श रामो विमलं महापथम् ॥ २.१६.४७ ॥
Rāma sah die reine große Straße, voller Elefantenkühe, Elefantenbullen, Streitwagen und Pferde, ihre Plätze erfüllt von großen Menschenmassen, reich an Juwelen und hoch aufgehäuft mit vielen Handelswaren.