رامايانا فالميكي · السارغا 2.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.46.1
ततस्तु तमसातीरं रम्यमाश्रित्य राघवः।
सीतामुद्वीक्ष्य सौमित्रिमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.४६.१ ॥
ثم وصل راغافا إلى ضفة التاماسا الجميلة، فنظر إلى سيتا، وقال لسوميتري لاكشمانا هذه الكلمات.
2.46.2
इयमद्य निशा पूर्वा सौमित्रे प्रहिता वनम्।
वनवासस्य भद्रं ते न चोत्कण्ठितुमर्हसि ॥ २.४६.२ ॥
يا لاكشمانا، هذه أول ليلة لنا في المنفى بالغابة. فليكن لك الخير، ولا ينبغي أن تشتاق إلى الوطن.
2.46.3
पश्य शून्यान्यरण्यानि रुदन्तीव समन्ततः।
यथानिलयमायद्भिर्निलीनानि मृगद्विजैः ॥ २.४६.३ ॥
انظر، الغابات الموحشة من كل جانب تبدو كأنها تبكي، حيث تختبئ الغزلان والطيور العائدة إلى أعشاشها.
2.46.4
अद्यायोध्या तु नगरी राजधानी पितुर्मम।
सस्त्रीपुंसा गतानस्मान् शोचिष्यति न संशयः ॥ २.४६.४ ॥
اليوم ستحزن أيوديا، عاصمة أبي، مع نسائها ورجالها، علينا بعد أن رحلنا، ولا شك في ذلك.
2.46.5
अनुरक्ता हि मनुजा राजानं बहुभिर्गुणैः।
त्वां च मां च नरव्याघ्र शत्रुघ्नभरतौ तथा ॥ २.४६.५ ॥
الناس متعلقون بالملك لفضائله الكثيرة، وكذلك بك وبي وبشاتروغنا وبهاراتا، يا نمر الرجال.
2.46.6
पितरं चानुशोचामि मातरं च यशस्विनीम्।
अपि नान्धौ भवेतां नौ रुदन्तौ तावभीक्ष्णशः ॥ २.४६.६ ॥
أحزن على أبي وأمي المجيدة؛ فلعلهما لا يعميان من البكاء علينا مرارًا وتكرارًا.
2.46.7
भरतः खलु धर्मात्मा पितरं मातरं च मे।
धर्मार्थकामसहितैर्वाक्यैराश्वासयिष्यति ॥ २.४६.७ ॥
سيُواسي بهرتا، ذو النفس الصالحة، أبي وأمي بكلمات مفعمة بالدارما والأرثا والكاما بلا شك.
2.46.8
भरतस्यानृशंसत्वं संचिन्त्याहं पुनः पुनः।
नानुशोचामि पितरं मातरं च महाभुज ॥ २.४६.८ ॥
يا ذا الذراعين القويتين، إنني إذ أتأمل لطف بهرتا مرارا وتكرارا، لا أحزن على أبي وأمي.
2.46.9
त्वया कार्यं नरव्याघ्र मामनुव्रजता कृतम्।
अन्वेष्टव्या हि वैदेह्या रक्षणार्थं सहायता ॥ २.४६.९ ॥
يا نمر الرجال، لقد أدّيت واجبك بمرافقتك لي؛ ولا بد من طلب العون لحماية الفيدهي.
2.46.10
अद्भिरेव हि सौमित्रे वत्स्याम्यद्य निशामिमाम्।
एतद्धि रोचते मह्यं वन्येऽपि विविधे सति ॥ २.४६.१० ॥
يا ابن سومتراء، سأبيت هذه الليلة بالماء وحده؛ وهذا يرضيني، وإن كان في الغابة أشياء متنوعة كثيرة.
2.46.11
एवमुक्त्वा तु सौमित्रिं सुमन्त्रमपि राघवः।
अप्रमत्तस्त्वमश्वेषु भव सौम्येत्युवाच ह ॥ २.४६.११ ॥
وبعد أن قال هذا للشمانا، قال راغافا أيضًا لسومنترا: «أيها الطيب، كن منتبهًا للخيل.»
2.46.12
सोऽश्वान् सुमन्त्रः संयम्य सूर्येऽस्तं समुपागते।
प्रभूतयवसान् कृत्वा बभूव प्रत्यनन्तरः ॥ २.४६.१२ ॥
لما دنت الشمس من المغيب، كبح سومنترا الخيل، وأعطاها علفًا وفيرًا، وبقي قريبًا منها.
2.46.13
उपास्य तु शिवां संध्यां दृष्ट्वा रात्रिमुपागताम्।
रामस्य शयनं चक्रे सूतः सौमित्रिणा सह ॥ २.४६.१३ ॥
بعد أداء شعيرة الغسق المباركة، ولما رأى حلول الليل، أعدّ السائق سومنترا مع سوميتري (لاكشمانا) فراشًا لراما.
2.46.14
तां शय्यां तमसातीरे वीक्ष्य वृक्षदलैर्वृताम्।
रामः सौमित्रिणा सार्धं सभार्यः संविवेश ह ॥ २.४६.१४ ॥
لما رأى راما ذلك الفراش على ضفة نهر تمسا، مغطى بأوراق الشجر، اضطجع عليه مع سوميتري (لاكشمانا) وزوجته.
2.46.15
सभार्यं सम्प्रसुप्तं तु श्रान्तं सम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः।
कथयामास सूताय रामस्य विविधान् गुणान् ॥ २.४६.१५ ॥
لما رأى راما متعبًا نائمًا نومًا عميقًا مع زوجته، أخذ لاكشمانا يحدّث السائق عن فضائل راما المتنوعة.
2.46.16
जाग्रतोरेव तां रात्रिं सौमित्रेरुदितो रविः।
सूतस्य तमसातीरे रामस्य ब्रुवतो गुणान् ॥ २.४६.१६ ॥
بينما كان لاكشمانا والسائق مستيقظين يتحدثان عن فضائل راما على ضفة تمسا، انقضت تلك الليلة وأشرقت الشمس.
2.46.17
गोकुलाकुलतीरायास्तमसाया विदूरतः।
अवसत् तत्र तां रात्रिं रामः प्रकृतिभिः सह ॥ २.४६.१७ ॥
في مكان بعيد قليلًا عن نهر تمسا، الذي كانت ضفافه مزدحمة بقطعان الماشية، قضى راما تلك الليلة هناك مع الناس.
2.46.18
उत्थाय च महातेजाः प्रकृतीस्ता निशाम्य च।
अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं पुण्यलक्षणम् ॥ २.४६.१८ ॥
نهض راما ذو البهاء العظيم، ونظر إلى أولئك الناس، وقال لأخيه لاكشمانا ذي العلامات المباركة.
2.46.19
अस्मद्व्यपेक्षान् सौमित्रे निर्व्यपेक्षान् गृहेष्वपि।
वृक्षमूलेषु संसक्तान् पश्य लक्ष्मण साम्प्रतम् ॥ २.४६.१९ ॥
يا سوميتري، انظر الآن يا لакшмана إلى الذين، معتمدين علينا وحدنا، تركوا بيوتهم، وهم ملتصقون بجذور الأشجار.
2.46.20
यथैते नियमं पौराः कुर्वन्त्यस्मन्निवर्तने।
अपि प्राणान् न्यसिष्यन्ति न तु त्यक्ष्यन्ति निश्चयम् ॥ २.४६.२० ॥
كما يتمسك هؤلاء المواطنون بعزمهم على عودتنا، فسيخاطرون حتى بأرواحهم، لكنهم لن يتخلوا عن قرارهم.
2.46.21
यावदेव तु संसुप्तास्तावदेव वयं लघु।
रथमारुह्य गच्छामः पन्थानमकुतोभयम् ॥ २.४६.२१ ॥
ما دام جميعهم نياماً نوماً عميقاً، فلنصعد سريعاً إلى العربة ونمضِ في الطريق الخالي من الخوف.
2.46.22
अतो भूयोऽपि नेदानीमिक्ष्वाकुपुरवासिनः।
स्वपेयुरनुरक्ता मा वृक्षमूलेषु संश्रिताः ॥ २.४६.२२ ॥
فلا ينم أهل مدينة إكشفاكو المخلصون بعد اليوم متكئين على جذور الأشجار.
2.46.23
पौरा ह्यात्मकृताद् दुःखाद् विप्रमोच्या नृपात्मजैः।
न तु खल्वात्मना योज्या दुःखेन पुरवासिनः ॥ २.४६.२३ ॥
ينبغي أن يحرر الأمراء أهل المدينة من المعاناة التي جلبوها على أنفسهم، لا أن يُوقعوا أنفسهم في المعاناة.
2.46.24
अब्रवील्लक्ष्मणो रामं साक्षाद् धर्ममिव स्थितम्।
रोचते मे तथा प्राज्ञ क्षिप्रमारुह्यतामिति ॥ २.४६.२४ ॥
قال لكشمانا لراما، الذي وقف كأنه الدharma بعينه: يا حكيم، هذا يرضيني؛ فلنصعد العربة سريعاً.
2.46.25
अथ रामोऽब्रवीत् सूतं शीघ्रं संयुज्यतां रथः।
गमिष्यामि ततोऽरण्यं गच्छ शीघ्रमितः प्रभो ॥ २.४६.२५ ॥
ثم قال راما للسائق: «ليُربط العربة بسرعة. ثم سأذهب إلى الغابة؛ أيها السيد، انطلق من هنا سريعاً.»
2.46.26
सूतस्ततः संत्वरितः स्यन्दनं तैर्हयोत्तमैः।
योजयित्वा तु रामस्य प्राञ्जलिः प्रत्यवेदयत् ॥ २.४६.२६ ॥
ثم قام السائق مسرعاً بربط العربة بتلك الخيول الفاخرة، ثم أبلغ راما وهو مُطبق الكفين.
2.46.27
अयं युक्तो महाबाहो रथस्ते रथिनां वर।
त्वरयाऽऽरोह भद्रं ते ससीतः सहलक्ष्मणः ॥ २.४६.२७ ॥
"أيها الشديد الذراعين، أفضل الراكبين، عربتك قد رُبطت. اصعد بسرعة؛ ولتكن لك البركة مع سيتا ولاكشمانا."
2.46.28
तं स्यन्दनमधिष्ठाय राघवः सपरिच्छदः।
शीघ्रगामाकुलावर्तां तमसामतरन्नदीम् ॥ २.४६.२८ ॥
صعد راغافا تلك العربة مع حاشيته، وعبر نهر تاماسا الجاري بسرعة والمضطرب بالدوامات.
2.46.29
स संतीर्य महाबाहुः श्रीमान् शिवमकण्टकम्।
प्रापद्यत महामार्गमभयं भयदर्शिनाम् ॥ २.४६.२९ ॥
وبعد أن عبر النهر، دخل ذلك راما الشديد الذراعين المجيد الطريق العظيم الخالي من الأشواك والمبارك، وكان آمناً لمن يرون الخوف.
2.46.30
मोहनार्थं तु पौराणां सूतं रामोऽब्रवीद् वचः।
उदङ्मुखः प्रयाहि त्वं रथमारुह्य सारथे ॥ २.४६.३० ॥
لإضلال أهل المدينة قال راما للسائق: «أيها السائق، اصعد العربة وانطلق مولياً وجهك شمالاً.»
2.46.31
मुहूर्तं त्वरितं गत्वा निवर्तय रथं पुनः।
यथा न विद्युः पौरा मां तथा कुरु समाहितः ॥ २.४६.३१ ॥
اذهب سريعًا لحظة ثم أعد العربة مرة أخرى، وافعل ذلك بانتباه حتى لا يعرفني أهل المدينة.
2.46.32
रामस्य तु वचः श्रुत्वा तथा चक्रे च सारथिः।
प्रत्यागम्य च रामस्य स्यन्दनं प्रत्यवेदयत् ॥ २.४६.३२ ॥
سمع السائق كلام راما فامتثل له، ثم عاد وأخبر راما بأمر العربة.
2.46.33
तौ सम्प्रयुक्तं तु रथं समास्थितौ
तदा ससीतौ रघुवंशवर्धनौ।
प्रचोदयामास ततस्तुरंगमान्
स सारथिर्येन पथा तपोवनम् ॥ २.४६.३३ ॥
ثم لما صعد الاثنان، مُعليا سلالة رَغُو، مع سيتا إلى العربة المربوطة، حثّ السائق الخيول على الطريق المؤدي إلى غابة النساك.
2.46.34
ततः समास्थाय रथं महारथः
ससारथिर्दाशरथिर्वनं ययौ।
उदङ्मुखं तं तु रथं चकार
प्रयाणमाङ्गल्यनिमित्तदर्शनात् ॥ २.४६.३४ ॥
ثم صعد المحارب العظيم ابن داشاراثا، مع سائقه، إلى العربة ومضى إلى الغابة؛ ولما رأى علامات الخير للرحيل، وجّه العربة نحو الشمال.