வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 2.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.46.1
ततस्तु तमसातीरं रम्यमाश्रित्य राघवः।
सीतामुद्वीक्ष्य सौमित्रिमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.४६.१ ॥
பின்பு ராகவன் அழகிய தமசா கரையை அடைந்து, சீதையைப் பார்த்து, சௌமித்ரியிடம் இந்த வார்த்தையைக் கூறினான்.
2.46.2
इयमद्य निशा पूर्वा सौमित्रे प्रहिता वनम्।
वनवासस्य भद्रं ते न चोत्कण्ठितुमर्हसि ॥ २.४६.२ ॥
சௌமித்ரியே, இன்று வனவாசத்தின் முதல் இரவு இது. உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; நீ ஏக்கம் கொள்ளக்கூடாது.
2.46.3
पश्य शून्यान्यरण्यानि रुदन्तीव समन्ततः।
यथानिलयमायद्भिर्निलीनानि मृगद्विजैः ॥ २.४६.३ ॥
பார், வெறிச்சோடிய காடுகள் எங்கும் அழுவது போல் உள்ளன; அவற்றில் தங்கள் கூடுகளுக்குத் திரும்பிய மான்களும் பறவைகளும் ஒளிந்திருக்கின்றன.
2.46.4
अद्यायोध्या तु नगरी राजधानी पितुर्मम।
सस्त्रीपुंसा गतानस्मान् शोचिष्यति न संशयः ॥ २.४६.४ ॥
இன்று என் தந்தையின் தலைநகரான அயோத்தி நகரம், ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்து, நாம் சென்றதால் வருந்தும்; இதில் ஐயமில்லை.
2.46.5
अनुरक्ता हि मनुजा राजानं बहुभिर्गुणैः।
त्वां च मां च नरव्याघ्र शत्रुघ्नभरतौ तथा ॥ २.४६.५ ॥
அரசரின் பல நற்குணங்களால் மக்கள் அவரிடம் பற்றுடையவர்கள்; உன்மீதும் என்மீதும், சத்ருக்னன் மற்றும் பரதன் மீதும் அவ்வாறே.
2.46.6
पितरं चानुशोचामि मातरं च यशस्विनीम्।
अपि नान्धौ भवेतां नौ रुदन्तौ तावभीक्ष्णशः ॥ २.४६.६ ॥
என் தந்தையையும் புகழ்மிக்க என் தாயையும் நினைத்து நான் வருந்துகிறேன்; நமக்காக அவர்கள் தொடர்ந்து அழுது குருடாகிவிடக்கூடாதே.
2.46.7
भरतः खलु धर्मात्मा पितरं मातरं च मे।
धर्मार्थकामसहितैर्वाक्यैराश्वासयिष्यति ॥ २.४६.७ ॥
தர்மாத்மாவான பரதன் நிச்சயமாக என் தந்தையையும் தாயையும் தர்மம், பொருள், இன்பம் நிறைந்த சொற்களால் ஆறுதல்படுத்துவான்.
2.46.8
भरतस्यानृशंसत्वं संचिन्त्याहं पुनः पुनः।
नानुशोचामि पितरं मातरं च महाभुज ॥ २.४६.८ ॥
மகாபாகுவே, பரதனின் கருணையை மீண்டும் மீண்டும் எண்ணி, நான் தந்தைக்காகவும் தாய்க்காகவும் வருந்தவில்லை.
2.46.9
त्वया कार्यं नरव्याघ्र मामनुव्रजता कृतम्।
अन्वेष्टव्या हि वैदेह्या रक्षणार्थं सहायता ॥ २.४६.९ ॥
நரவியாக்ரனே, என்னுடன் வந்ததன் மூலம் நீ உன் கடமையைச் செய்துவிட்டாய்; வைதேகியைப் பாதுகாக்க உதவியைத் தேட வேண்டும்.
2.46.10
अद्भिरेव हि सौमित्रे वत्स्याम्यद्य निशामिमाम्।
एतद्धि रोचते मह्यं वन्येऽपि विविधे सति ॥ २.४६.१० ॥
சௌமித்திரனே, இன்றிரவு நான் நீரை மட்டுமே பருகித் தங்குவேன்; காட்டில் பலவகை உணவு இருந்தாலும் இதுவே எனக்கு விருப்பம்.
2.46.11
एवमुक्त्वा तु सौमित्रिं सुमन्त्रमपि राघवः।
अप्रमत्तस्त्वमश्वेषु भव सौम्येत्युवाच ह ॥ २.४६.११ ॥
இவ்வாறு சௌமித்திரனிடம் கூறிய பின், ராகவன் சுமந்திரனிடமும், "சௌம்யனே, குதிரைகளைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்" என்று கூறினான்.
2.46.12
सोऽश्वान् सुमन्त्रः संयम्य सूर्येऽस्तं समुपागते।
प्रभूतयवसान् कृत्वा बभूव प्रत्यनन्तरः ॥ २.४६.१२ ॥
சூரியன் அஸ்தமிக்கும் நேரத்தில், சுமந்திரன் குதிரைகளைக் கட்டிவைத்து, நிறைய தீவனம் அளித்து, அவற்றின் அருகிலேயே இருந்தான்.
2.46.13
उपास्य तु शिवां संध्यां दृष्ट्वा रात्रिमुपागताम्।
रामस्य शयनं चक्रे सूतः सौमित्रिणा सह ॥ २.४६.१३ ॥
மங்கல சந்தியா வந்தனத்தை முடித்து, இரவு வந்திருப்பதைக் கண்டு, சாரதி சுமந்திரன் சௌமித்திரியுடன் சேர்ந்து ராமனுக்கு படுக்கை அமைத்தான்.
2.46.14
तां शय्यां तमसातीरे वीक्ष्य वृक्षदलैर्वृताम्।
रामः सौमित्रिणा सार्धं सभार्यः संविवेश ह ॥ २.४६.१४ ॥
தமஸா ஆற்றங்கரையில் மரஇலைகளால் மூடப்பட்ட அந்தப் படுக்கையைக் கண்டு, ராமன் சௌமித்திரி, தன் மனைவி ஆகியோருடன் அதில் படுத்தான்.
2.46.15
सभार्यं सम्प्रसुप्तं तु श्रान्तं सम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः।
कथयामास सूताय रामस्य विविधान् गुणान् ॥ २.४६.१५ ॥
மனைவியுடன் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்த, களைத்த ராமனைக் கண்டு, லட்சுமணன் சாரதியிடம் ராமனின் பலவகை குணங்களைச் சொன்னான்.
2.46.16
जाग्रतोरेव तां रात्रिं सौमित्रेरुदितो रविः।
सूतस्य तमसातीरे रामस्य ब्रुवतो गुणान् ॥ २.४६.१६ ॥
தமஸா ஆற்றங்கரையில், சௌமித்திரியும் சாரதியும் விழித்திருக்கையிலேயே, ராமனின் குணங்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அந்த இரவு கழிந்து சூரியன் உதித்தான்.
2.46.17
गोकुलाकुलतीरायास्तमसाया विदूरतः।
अवसत् तत्र तां रात्रिं रामः प्रकृतिभिः सह ॥ २.४६.१७ ॥
மாடுகளின் கூட்டங்களால் நிறைந்த கரையுடைய தமஸாவிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில், ராமன் மக்களுடன் அந்த இரவை அங்கேயே கழித்தான்.
2.46.18
उत्थाय च महातेजाः प्रकृतीस्ता निशाम्य च।
अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं पुण्यलक्षणम् ॥ २.४६.१८ ॥
மகா தேஜஸ்வியான ராமன் எழுந்து, அந்த மக்களைக் கண்டு, நற்குணங்களுடைய தன் சகோதரன் லட்சுமணனிடம் பேசினான்.
2.46.19
अस्मद्व्यपेक्षान् सौमित्रे निर्व्यपेक्षान् गृहेष्वपि।
वृक्षमूलेषु संसक्तान् पश्य लक्ष्मण साम्प्रतम् ॥ २.४६.१९ ॥
சௌமித்ரா, நம்மையே சார்ந்து வீடுகளை விட்டு வந்தவர்களை இப்போது பார், லக்ஷ்மணா — அவர்கள் மரவேர்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
2.46.20
यथैते नियमं पौराः कुर्वन्त्यस्मन्निवर्तने।
अपि प्राणान् न्यसिष्यन्ति न तु त्यक्ष्यन्ति निश्चयम् ॥ २.४६.२० ॥
நம் திரும்புதலைப் பற்றி இந்த நகரவாசிகள் எவ்வாறு உறுதி கொண்டுள்ளார்களோ, அவர்கள் உயிரையும் தியாகம் செய்வார்கள்; ஆனால் தங்கள் உறுதியைக் கைவிடமாட்டார்கள்.
2.46.21
यावदेव तु संसुप्तास्तावदेव वयं लघु।
रथमारुह्य गच्छामः पन्थानमकुतोभयम् ॥ २.४६.२१ ॥
இவர்கள் ஆழ்ந்து உறங்கும் வரையிலேயே நாம் விரைவாக ரதத்தில் ஏறி, அச்சமற்ற பாதையில் செல்வோம்.
2.46.22
अतो भूयोऽपि नेदानीमिक्ष्वाकुपुरवासिनः।
स्वपेयुरनुरक्ता मा वृक्षमूलेषु संश्रिताः ॥ २.४६.२२ ॥
ஆகவே, இக்ஷ்வாகு நகரின் பற்றுள்ள குடிமக்கள் இனியும் மரவேர்களைச் சார்ந்து உறங்காதிருக்கட்டும்.
2.46.23
पौरा ह्यात्मकृताद् दुःखाद् विप्रमोच्या नृपात्मजैः।
न तु खल्वात्मना योज्या दुःखेन पुरवासिनः ॥ २.४६.२३ ॥
நகரவாசிகள் தங்களுக்குத் தாங்களே வருவித்துக்கொண்ட துன்பத்திலிருந்து அரசகுமாரர்களால் விடுவிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; அவர்களைத் தாங்களே துன்பத்தில் ஆழ்த்தக்கூடாது.
2.46.24
अब्रवील्लक्ष्मणो रामं साक्षाद् धर्ममिव स्थितम्।
रोचते मे तथा प्राज्ञ क्षिप्रमारुह्यतामिति ॥ २.४६.२४ ॥
நேரில் தர்மமே நின்றது போல் நின்ற ராமனிடம் லக்ஷ்மணன் கூறினான்: ஓ ஞானியே, இதுவே எனக்கு விருப்பமானது; விரைவாக ரதத்தில் ஏறுவோம்.
2.46.25
अथ रामोऽब्रवीत् सूतं शीघ्रं संयुज्यतां रथः।
गमिष्यामि ततोऽरण्यं गच्छ शीघ्रमितः प्रभो ॥ २.४६.२५ ॥
பின்னர் ராமன் தேரோட்டியிடம் கூறினான்: "விரைவாக தேரைப் பூட்டு. பின் நான் காட்டுக்குச் செல்வேன்; பிரபுவே, இங்கிருந்து விரைவாகச் செல்."
2.46.26
सूतस्ततः संत्वरितः स्यन्दनं तैर्हयोत्तमैः।
योजयित्वा तु रामस्य प्राञ्जलिः प्रत्यवेदयत् ॥ २.४६.२६ ॥
பின்னர் தேரோட்டி விரைந்து அந்த சிறந்த குதிரைகளைக் கொண்டு தேரைப் பூட்டி, ராமனிடம் கைகூப்பி அறிவித்தான்.
2.46.27
अयं युक्तो महाबाहो रथस्ते रथिनां वर।
त्वरयाऽऽरोह भद्रं ते ससीतः सहलक्ष्मणः ॥ २.४६.२७ ॥
"மகாபாகுவே, தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனே, உன் இந்தத் தேர் பூட்டப்பட்டுவிட்டது. விரைவாக ஏறு; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும்."
2.46.28
तं स्यन्दनमधिष्ठाय राघवः सपरिच्छदः।
शीघ्रगामाकुलावर्तां तमसामतरन्नदीम् ॥ २.४६.२८ ॥
அந்தத் தேரில் ஏறி ராகவன் தன் பரிவாரத்துடன் விரைந்து பாயும், சுழல்களால் கொந்தளிக்கும் தமசா நதியைக் கடந்தான்.
2.46.29
स संतीर्य महाबाहुः श्रीमान् शिवमकण्टकम्।
प्रापद्यत महामार्गमभयं भयदर्शिनाम् ॥ २.४६.२९ ॥
ஆறு கடந்து அந்த மகாபாகு, ஸ்ரீமான் ராமன் முட்களற்ற, மங்களகரமான பெரும் வழியில் நுழைந்தான்; அது அஞ்சுபவர்களுக்கு அபயம் அளிப்பதாக இருந்தது.
2.46.30
मोहनार्थं तु पौराणां सूतं रामोऽब्रवीद् वचः।
उदङ्मुखः प्रयाहि त्वं रथमारुह्य सारथे ॥ २.४६.३० ॥
நகர மக்களை மயக்குவதற்காக ராமன் தேரோட்டியிடம் கூறினான்: "தேரோட்டியே, நீ தேரில் ஏறி வடக்கு நோக்கி ஓட்டிச் செல்."
2.46.31
मुहूर्तं त्वरितं गत्वा निवर्तय रथं पुनः।
यथा न विद्युः पौरा मां तथा कुरु समाहितः ॥ २.४६.३१ ॥
ஒரு கணம் விரைவாகச் சென்று, மீண்டும் தேரைத் திருப்பு; நகரமக்கள் என்னை அறியாதவாறு கவனமாகச் செய்.
2.46.32
रामस्य तु वचः श्रुत्वा तथा चक्रे च सारथिः।
प्रत्यागम्य च रामस्य स्यन्दनं प्रत्यवेदयत् ॥ २.४६.३२ ॥
ராமனின் சொற்களைக் கேட்டு சாரதி அவ்வாறே செய்தான்; திரும்பி வந்து ராமனிடம் தேரை அறிவித்தான்.
2.46.33
तौ सम्प्रयुक्तं तु रथं समास्थितौ
तदा ससीतौ रघुवंशवर्धनौ।
प्रचोदयामास ततस्तुरंगमान्
स सारथिर्येन पथा तपोवनम् ॥ २.४६.३३ ॥
பின்னர் பூட்டப்பட்ட தேரில் ஏறிய, ரகுவம்சத்தை வளர்ப்பவர்களான அவ்விருவரும் சீதையுடன் இருக்க, சாரதி குதிரைகளை அந்த வழியில் தவவனத்திற்குச் செலுத்தினான்.
2.46.34
ततः समास्थाय रथं महारथः
ससारथिर्दाशरथिर्वनं ययौ।
उदङ्मुखं तं तु रथं चकार
प्रयाणमाङ्गल्यनिमित्तदर्शनात् ॥ २.४६.३४ ॥
பின்னர் மகாரதனான தசரதன் மகன் சாரதியுடன் தேரில் ஏறி காட்டுக்குச் சென்றான்; புறப்பாட்டின் மங்கல அறிகுறிகளைக் கண்டதால் அத்தேரை வடக்கு நோக்கித் திருப்பினான்.