Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 2.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.46.1
ततस्तु तमसातीरं रम्यमाश्रित्य राघवः।
सीतामुद्वीक्ष्य सौमित्रिमिदं वचनमब्रवीत् ॥ २.४६.१ ॥
Dann, am schönen Ufer der Tamasā angelangt, blickte Rāghava auf Sītā und sprach diese Worte zu Saumitri Lakṣmaṇa.
2.46.2
इयमद्य निशा पूर्वा सौमित्रे प्रहिता वनम्।
वनवासस्य भद्रं ते न चोत्कण्ठितुमर्हसि ॥ २.४६.२ ॥
Lakṣmaṇa, dies ist die erste Nacht unseres Exils im Wald. Möge dir Glück beschieden sein; du sollst dich nicht nach der Heimat sehnen.
2.46.3
पश्य शून्यान्यरण्यानि रुदन्तीव समन्ततः।
यथानिलयमायद्भिर्निलीनानि मृगद्विजैः ॥ २.४६.३ ॥
Sieh, die öden Wälder ringsum scheinen zu weinen, wo sich die Hirsche und Vögel, zu ihren Nestern zurückgekehrt, verborgen halten.
2.46.4
अद्यायोध्या तु नगरी राजधानी पितुर्मम।
सस्त्रीपुंसा गतानस्मान् शोचिष्यति न संशयः ॥ २.४६.४ ॥
Heute wird Ayodhyā, die Hauptstadt meines Vaters, mit ihren Frauen und Männern um uns trauern, da wir fortgegangen sind; kein Zweifel.
2.46.5
अनुरक्ता हि मनुजा राजानं बहुभिर्गुणैः।
त्वां च मां च नरव्याघ्र शत्रुघ्नभरतौ तथा ॥ २.४६.५ ॥
Die Menschen sind dem König um seiner vielen Tugenden willen zugetan, und ebenso dir, mir, Śatrughna und Bharata, o Tiger unter den Menschen.
2.46.6
पितरं चानुशोचामि मातरं च यशस्विनीम्।
अपि नान्धौ भवेतां नौ रुदन्तौ तावभीक्ष्णशः ॥ २.४६.६ ॥
Ich trauere um meinen Vater und meine ruhmreiche Mutter; mögen sie nicht erblinden, weil sie ständig um uns weinen.
2.46.7
भरतः खलु धर्मात्मा पितरं मातरं च मे।
धर्मार्थकामसहितैर्वाक्यैराश्वासयिष्यति ॥ २.४६.७ ॥
Gewiss wird Bharata, der rechtschaffene, unseren Vater und unsere Mutter mit Worten trösten, die voll von Dharma, Artha und Kāma sind.
2.46.8
भरतस्यानृशंसत्वं संचिन्त्याहं पुनः पुनः।
नानुशोचामि पितरं मातरं च महाभुज ॥ २.४६.८ ॥
O Mächtigarmiger, im Gedanken an Bharatas Güte immer wieder, betrauere ich Vater und Mutter nicht.
2.46.9
त्वया कार्यं नरव्याघ्र मामनुव्रजता कृतम्।
अन्वेष्टव्या हि वैदेह्या रक्षणार्थं सहायता ॥ २.४६.९ ॥
O Tiger unter den Menschen, du hast deine Pflicht erfüllt, indem du mir gefolgt bist; gewiss muss Hilfe zum Schutz Vaidehīs gesucht werden.
2.46.10
अद्भिरेव हि सौमित्रे वत्स्याम्यद्य निशामिमाम्।
एतद्धि रोचते मह्यं वन्येऽपि विविधे सति ॥ २.४६.१० ॥
O Sohn Sumitrās, heute Nacht werde ich nur mit Wasser verweilen; das gefällt mir, obwohl der Wald vielerlei bietet.
2.46.11
एवमुक्त्वा तु सौमित्रिं सुमन्त्रमपि राघवः।
अप्रमत्तस्त्वमश्वेषु भव सौम्येत्युवाच ह ॥ २.४६.११ ॥
Nachdem er dies zu Lakṣmaṇa gesagt hatte, sprach der Rāghava auch zu Sumantra: „Sanfter, sei achtsam bei den Pferden.“
2.46.12
सोऽश्वान् सुमन्त्रः संयम्य सूर्येऽस्तं समुपागते।
प्रभूतयवसान् कृत्वा बभूव प्रत्यनन्तरः ॥ २.४६.१२ ॥
Als die Sonne sich dem Untergang näherte, zügelte Sumantra die Pferde, gab ihnen reichlich Futter und blieb in ihrer Nähe.
2.46.13
उपास्य तु शिवां संध्यां दृष्ट्वा रात्रिमुपागताम्।
रामस्य शयनं चक्रे सूतः सौमित्रिणा सह ॥ २.४६.१३ ॥
Nachdem er das verheißungsvolle Dämmerungsritual vollzogen und die Nacht gekommen sah, bereitete der Wagenlenker Sumantra zusammen mit Saumitri (Lakṣmaṇa) das Lager für Rāma.
2.46.14
तां शय्यां तमसातीरे वीक्ष्य वृक्षदलैर्वृताम्।
रामः सौमित्रिणा सार्धं सभार्यः संविवेश ह ॥ २.४६.१४ ॥
Als er jenes mit Baumblättern bedeckte Lager am Ufer des Tamasā sah, legte sich Rāma darauf nieder, zusammen mit Saumitri (Lakṣmaṇa) und seiner Gattin.
2.46.15
सभार्यं सम्प्रसुप्तं तु श्रान्तं सम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः।
कथयामास सूताय रामस्य विविधान् गुणान् ॥ २.४६.१५ ॥
Als er Rāma erschöpft und tief schlafend neben seiner Gattin sah, erzählte Lakṣmaṇa dem Wagenlenker von Rāmas vielfältigen Tugenden.
2.46.16
जाग्रतोरेव तां रात्रिं सौमित्रेरुदितो रविः।
सूतस्य तमसातीरे रामस्य ब्रुवतो गुणान् ॥ २.४६.१६ ॥
Während Lakṣmaṇa und der Wagenlenker noch wach waren und am Ufer des Tamasā von Rāmas Tugenden sprachen, verging jene Nacht, und die Sonne ging auf.
2.46.17
गोकुलाकुलतीरायास्तमसाया विदूरतः।
अवसत् तत्र तां रात्रिं रामः प्रकृतिभिः सह ॥ २.४६.१७ ॥
In einiger Entfernung vom Tamasā, dessen Ufer von Viehherden überfüllt waren, verbrachte Rāma jene Nacht dort zusammen mit dem Volk.
2.46.18
उत्थाय च महातेजाः प्रकृतीस्ता निशाम्य च।
अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं पुण्यलक्षणम् ॥ २.४६.१८ ॥
Rāma von großem Glanz erhob sich, sah jenes Volk an und sprach zu seinem Bruder Lakṣmaṇa, dem Träger glückverheißender Zeichen.
2.46.19
अस्मद्व्यपेक्षान् सौमित्रे निर्व्यपेक्षान् गृहेष्वपि।
वृक्षमूलेषु संसक्तान् पश्य लक्ष्मण साम्प्रतम् ॥ २.४६.१९ ॥
O Saumitri, sieh nun, Lakṣmaṇa, jene, die nur auf uns vertrauend ihre Häuser verließen und nun an den Baumwurzeln kleben.
2.46.20
यथैते नियमं पौराः कुर्वन्त्यस्मन्निवर्तने।
अपि प्राणान् न्यसिष्यन्ति न तु त्यक्ष्यन्ति निश्चयम् ॥ २.४६.२० ॥
So wie diese Bürger an ihrem Gelübde bezüglich unserer Umkehr festhalten, werden sie sogar ihr Leben einsetzen, aber ihren Entschluss nicht aufgeben.
2.46.21
यावदेव तु संसुप्तास्तावदेव वयं लघु।
रथमारुह्य गच्छामः पन्थानमकुतोभयम् ॥ २.४६.२१ ॥
Solange sie alle in tiefem Schlaf liegen, lasst uns rasch den Wagen besteigen und den furchtlosen Weg gehen.
2.46.22
अतो भूयोऽपि नेदानीमिक्ष्वाकुपुरवासिनः।
स्वपेयुरनुरक्ता मा वृक्षमूलेषु संश्रिताः ॥ २.४६.२२ ॥
Daher sollen die ergebenen Bewohner der Stadt Ikṣvākus nun nicht wieder schlafen, an den Baumwurzeln Zuflucht suchend.
2.46.23
पौरा ह्यात्मकृताद् दुःखाद् विप्रमोच्या नृपात्मजैः।
न तु खल्वात्मना योज्या दुःखेन पुरवासिनः ॥ २.४६.२३ ॥
Die Stadtbewohner sollen von den Prinzen von dem Leid befreit werden, das sie sich selbst zugezogen haben; sie sollen nicht selbst ins Leid gestürzt werden.
2.46.24
अब्रवील्लक्ष्मणो रामं साक्षाद् धर्ममिव स्थितम्।
रोचते मे तथा प्राज्ञ क्षिप्रमारुह्यतामिति ॥ २.४६.२४ ॥
Lakṣmaṇa sprach zu Rāma, der dastand wie das Dharma selbst: O Weiser, das gefällt mir; lasst uns rasch den Wagen besteigen.
2.46.25
अथ रामोऽब्रवीत् सूतं शीघ्रं संयुज्यतां रथः।
गमिष्यामि ततोऽरण्यं गच्छ शीघ्रमितः प्रभो ॥ २.४६.२५ ॥
Da sprach Rāma zum Wagenlenker: "Lass den Wagen schnell anspannen. Dann werde ich in den Wald gehen; o Herr, brich rasch von hier auf."
2.46.26
सूतस्ततः संत्वरितः स्यन्दनं तैर्हयोत्तमैः।
योजयित्वा तु रामस्य प्राञ्जलिः प्रत्यवेदयत् ॥ २.४६.२६ ॥
Da spannte der Wagenlenker hastig den Wagen mit jenen vortrefflichen Pferden an und meldete es Rāma mit gefalteten Händen.
2.46.27
अयं युक्तो महाबाहो रथस्ते रथिनां वर।
त्वरयाऽऽरोह भद्रं ते ससीतः सहलक्ष्मणः ॥ २.४६.२७ ॥
"O du Starkarmiger, Bester der Wagenkämpfer, dein Wagen ist angespannt. Steig schnell auf; möge Glück dir sein, mit Sītā und Lakṣmaṇa."
2.46.28
तं स्यन्दनमधिष्ठाय राघवः सपरिच्छदः।
शीघ्रगामाकुलावर्तां तमसामतरन्नदीम् ॥ २.४६.२८ ॥
Auf jenen Wagen gestiegen, überquerte Rāghava mit seinem Gefolge den Fluss Tamasā, der schnell strömte und von Strudeln aufgewühlt war.
2.46.29
स संतीर्य महाबाहुः श्रीमान् शिवमकण्टकम्।
प्रापद्यत महामार्गमभयं भयदर्शिनाम् ॥ २.४६.२९ ॥
Nachdem er den Fluss überquert hatte, betrat jener starkarmige, glanzvolle Rāma die dornenlose, gesegnete große Straße, die für jene, die Furcht sehen, furchtlos war.
2.46.30
मोहनार्थं तु पौराणां सूतं रामोऽब्रवीद् वचः।
उदङ्मुखः प्रयाहि त्वं रथमारुह्य सारथे ॥ २.४६.३० ॥
Um die Bürger zu täuschen, sprach Rāma zum Wagenlenker: "O Wagenlenker, steig auf den Wagen und fahre weiter, mit dem Gesicht nach Norden."
2.46.31
मुहूर्तं त्वरितं गत्वा निवर्तय रथं पुनः।
यथा न विद्युः पौरा मां तथा कुरु समाहितः ॥ २.४६.३१ ॥
Fahre kurz schnell voraus und wende dann den Wagen wieder; tu es aufmerksam, damit die Bürger mich nicht erkennen.
2.46.32
रामस्य तु वचः श्रुत्वा तथा चक्रे च सारथिः।
प्रत्यागम्य च रामस्य स्यन्दनं प्रत्यवेदयत् ॥ २.४६.३२ ॥
Als der Wagenlenker Rāmas Worte gehört hatte, tat er so; zurückgekehrt, meldete er Rāma den Wagen.
2.46.33
तौ सम्प्रयुक्तं तु रथं समास्थितौ
तदा ससीतौ रघुवंशवर्धनौ।
प्रचोदयामास ततस्तुरंगमान्
स सारथिर्येन पथा तपोवनम् ॥ २.४६.३३ ॥
Als die beiden Mehrer des Raghu-Geschlechts mit Sītā den angespannten Wagen bestiegen hatten, trieb der Wagenlenker die Pferde auf dem Weg zum Waldeinsiedlerort an.
2.46.34
ततः समास्थाय रथं महारथः
ससारथिर्दाशरथिर्वनं ययौ।
उदङ्मुखं तं तु रथं चकार
प्रयाणमाङ्गल्यनिमित्तदर्शनात् ॥ २.४६.३४ ॥
Dann bestieg der große Krieger, Daśaratha's Sohn, mit seinem Wagenlenker den Wagen und zog in den Wald; da er glückverheißende Vorzeichen für die Abreise sah, ließ er den Wagen nach Norden blicken.