Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 3.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.5.1
हत्वा तु तं भीमबलं विराधं राक्षसं वने।
ततः सीतां परिष्वज्य समाश्वास्य च वीर्यवान् ॥ ३.५.१ ॥
Tras matar en el bosque al rākṣasa Virādha, de fuerza terrible, luego, abrazando a Sītā y consolándola, el valiente (Rāma)...
3.5.2
अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं दीप्ततेजसम्।
कष्टं वनमिदं दुर्गं न च स्मो वनगोचराः ॥ ३.५.२ ॥
Rāma dijo a su hermano Lakṣmaṇa, de brillante esplendor: "Este bosque es duro y difícil de atravesar; no estamos acostumbrados a vagar por la espesura."
3.5.3
अभिगच्छामहे शीघ्रं शरभङ्गं तपोधनम्।
आश्रमं शरभङ्गस्य राघवोऽभिजगाम ह ॥ ३.५.३ ॥
"Vayamos pronto al ermitaño Śarabhaṅga", y el descendiente de Raghu fue ciertamente al ermitaño Śarabhaṅga.
3.5.4
तस्य देवप्रभावस्य तपसा भावितात्मनः।
समीपे शरभङ्गस्य ददर्श महदद्भुतम् ॥ ३.५.४ ॥
Cerca de Śarabhaṅga, de divino poder y alma purificada por la austeridad, vio una gran y maravillosa visión.
3.5.5
विभ्राजमानं वपुषा सूर्यवैश्वानरप्रभम्।
रथप्रवरमारूढमाकाशे विबुधानुगम् ॥ ३.५.५ ॥
Resplandeciente en su cuerpo, de brillo como el sol y el fuego, montado en un carro supremo en el cielo, seguido por los dioses — a él vio.
3.5.6
असंस्पृशन्तं वसुधां ददर्श विबुधेश्वरम्।
सम्प्रभाभरणं देवं विरजोऽम्बरधारिणम् ॥ ३.५.६ ॥
Vio al señor de los dioses, que no tocaba la tierra, un dios adornado con brillantes joyas y vestido con ropas inmaculadas.
3.5.7
तद्विधैरेव बहुभिः पूज्यमानं महात्मभिः।
हरितैर्वाजिभिर्युक्तमन्तरिक्षगतं रथम् ॥ ३.५.७ ॥
Honrado por muchas grandes almas de su misma clase, el carro uncido con caballos verdosos, que avanzaba por el cielo.
3.5.8
ददर्शादूरतस्तस्य तरुणादित्यसंनिभम्।
पाण्डुराभ्रघनप्रख्यं चन्द्रमण्डलसंनिभम् ॥ ३.५.८ ॥
Lo vio desde no lejos, semejante al sol naciente, semejante a una densa nube blanca, semejante al disco de la luna.
3.5.9
अपश्यद् विमलं छत्रं चित्रमाल्योपशोभितम्।
चामरव्यजने चाग्र्ये रुक्मदण्डे महाधने ॥ ३.५.९ ॥
Vio un parasol inmaculado adornado con guirnaldas de colores, y los excelentes abanicos y espantamoscas de mangos dorados, de gran valor.
3.5.10
गृहीते वरनारीभ्यां धूयमाने च मूर्धनि।
गन्धर्वामरसिद्धाश्च बहवः परमर्षयः ॥ ३.५.१० ॥
Sostenido por dos excelentes mujeres que lo agitaban sobre su cabeza; y allí estaban gandharvas, inmortales, siddhas y muchos sabios supremos.
3.5.11
अन्तरिक्षगतं देवं गीर्भिरग्र्या भिरैडयन्।
सह सम्भाषमाणे तु शरभङ्गेन वासवे ॥ ३.५.११ ॥
Alababan al dios que se movía por el cielo con palabras excelentes, mientras Vāsava (Indra) conversaba con Śarabhaṅga.
3.5.12
दृष्ट्वा शतक्रतुं तत्र रामो लक्ष्मणमब्रवीत्।
रामोऽथ रथमुद्दिश्य भ्रातुर्दर्शयताद्भुतम् ॥ ३.५.१२ ॥
Al ver allí a Śatakratu (Indra), Rāma habló a Lakṣmaṇa; luego, señalando el carro, mostró a su hermano aquel prodigio.
3.5.13
अर्चिष्मन्तं श्रिया जुष्टमद्भुतं पश्य लक्ष्मण।
प्रतपन्तमिवादित्यमन्तरिक्षगतं रथम् ॥ ३.५.१३ ॥
Lakṣmaṇa, mira aquel carro maravilloso, resplandeciente y lleno de esplendor, que avanza por el cielo como el sol ardiente.
3.5.14
ये हयाः पुरुहूतस्य पुरा शक्रस्य नः श्रुताः।
अन्तरिक्षगता दिव्यास्त इमे हरयो ध्रुवम् ॥ ३.५.१४ ॥
Los caballos divinos de Indra, el muy invocado, de quienes oímos hablar en otro tiempo, que se mueven por el cielo: sin duda estos son aquellos corceles.
3.5.15
इमे च पुरुषव्याघ्र ये तिष्ठन्त्यभितो दिशम्।
शतं शतं कुण्डलिनो युवानः खड्गपाणयः ॥ ३.५.१५ ॥
Y, mejor de los hombres, estos jóvenes que se alzan por todas las direcciones, cientos y cientos, con pendientes y espadas en la mano.
3.5.16
विस्तीर्णविपुलोरस्काः परिघायतबाहवः।
शोणांशुवसनाः सर्वे व्याघ्रा इव दुरासदाः ॥ ३.५.१६ ॥
De pecho ancho y amplio, con brazos largos como mazas de hierro, vestidos de rojo: todos ellos son difíciles de acercarse, como tigres.
3.5.17
उरोदेशेषु सर्वेषां हारा ज्वलनसंनिभाः।
रूपं बिभ्रति सौमित्रे पञ्चविंशतिवार्षिकम् ॥ ३.५.१७ ॥
Oh Saumitri, sobre los pechos de todos hay collares semejantes al fuego ardiente; muestran la apariencia de veinticinco años de edad.
3.5.18
एतद्धि किल देवानां वयो भवति नित्यदा।
यथेमे पुरुषव्याघ्रा दृश्यन्ते प्रियदर्शनाः ॥ ३.५.१८ ॥
Ciertamente, así es siempre la edad de los dioses; como estos mejores de los hombres se ven, agradables a la vista.
3.5.19
इहैव सह वैदेह्या मुहूर्तं तिष्ठ लक्ष्मण।
यावज्जानाम्यहं व्यक्तं क एष द्युतिमान् रथे ॥ ३.५.१९ ॥
Lakṣmaṇa, quédate aquí con Vaidehī un momento, hasta que sepa con claridad quién es este resplandeciente en el carro.
3.5.20
तमेवमुक्त्वा सौमित्रिमिहैव स्थीयतामिति।
अभिचक्राम काकुत्स्थः शरभङ्गाश्रमं प्रति ॥ ३.५.२० ॥
Tras decir a Saumitri: "Quédate aquí mismo", Rāma, de la estirpe Kakutstha, se dirigió hacia el ermitaño de Śarabhaṅga.
3.5.21
ततः समभिगच्छन्तं प्रेक्ष्य रामं शचीपतिः।
शरभङ्गमनुज्ञाप्य विबुधानिदमब्रवीत् ॥ ३.५.२१ ॥
Entonces Indra, señor de Śacī, al ver que Rāma se acercaba, se despidió de Śarabhaṅga y dijo estas palabras a los dioses.
3.5.22
इहोपयात्यसौ रामो यावन्मां नाभिभाषते।
निष्ठां नयत तावत् तु ततो माद्रष्टुमर्हति ॥ ३.५.२२ ॥
Aquí viene ahora Rāma. Terminad el asunto antes de que me hable; después será digno de verme.
3.5.23
जितवन्तं कृतार्थं हि तदाहमचिरादिमम्।
कर्म ह्यनेन कर्तव्यं महदन्यैः सुदुष्करम् ॥ ३.५.२३ ॥
Entonces pronto lo haré victorioso y cumplido, pues esta gran hazaña debe ser realizada por él, muy difícil para otros.
3.5.24
अथ वज्री तमामन्त्र्य मानयित्वा च तापसम्।
रथेन हययुक्तेन ययौ दिवमरिंदमः ॥ ३.५.२४ ॥
Entonces Indra, portador del rayo, domador de enemigos, tras despedirse del asceta y honrarlo, partió al cielo en un carro uncido con caballos.
3.5.25
प्रयाते तु सहस्राक्षे राघवः सपरिच्छदः।
अग्निहोत्रमुपासीनं शरभङ्गमुपागमत् ॥ ३.५.२५ ॥
Cuando el de los mil ojos se hubo marchado, Rāghava, junto con su séquito, se acercó a Śarabhaṅga, que estaba sentado atendiendo el sacrificio del fuego.
3.5.26
तस्य पादौ च संगृह्य रामः सीता च लक्ष्मणः।
निषेदुस्तदनुज्ञाता लब्धवासा निमन्त्रिताः ॥ ३.५.२६ ॥
Rāma, Sītā y Lakṣmaṇa tomaron sus pies; con su permiso, habiendo recibido alojamiento y siendo invitados, se sentaron.
3.5.27
ततः शक्रोपयानं तु पर्यपृच्छत राघवः।
शरभङ्गश्च तत् सर्वं राघवाय न्यवेदयत् ॥ ३.५.२७ ॥
Entonces Rāghava preguntó por la venida de Indra, y Śarabhaṅga le contó todo a Rāghava.
3.5.28
मामेष वरदो राम ब्रह्मलोकं निनीषति।
जितमुग्रेण तपसा दुष्प्रापमकृतात्मभिः ॥ ३.५.२८ ॥
Oh Rāma, este otorgador de dones quiere llevarme al mundo de Brahmā; lo he conquistado con austeridad feroz, difícil de alcanzar para los de alma no purificada.
3.5.29
अहं ज्ञात्वा नरव्याघ्र वर्तमानमदूरतः।
ब्रह्मलोकं न गच्छामि त्वामदृष्ट्वा प्रियातिथिम् ॥ ३.५.२९ ॥
Oh tigre entre los hombres, sabiendo que estás presente cerca, no iré al mundo de Brahmā sin verte, querido huésped.
3.5.30
त्वयाहं पुरुषव्याघ्र धार्मिकेण महात्मना।
समागम्य गमिष्यामि त्रिदिवं चावरं परम् ॥ ३.५.३० ॥
Oh tigre entre los hombres, tras encontrarme contigo, justo y magnánimo, iré al cielo, sea el superior o el inferior.
3.5.31
अक्षया नरशार्दूल जिता लोका मया शुभाः।
ब्राह्म्याश्च नाकपृष्ठ्याश्च प्रतिगृह्णीष्व मामकान् ॥ ३.५.३१ ॥
Oh, tigre entre los hombres, he conquistado los mundos imperecederos y auspiciosos de Brahmā y del cielo; acéptalos, mis méritos.
3.5.32
एवमुक्तो नरव्याघ्रः सर्वशास्त्रविशारदः।
ऋषिणा शरभङ्गेन राघवो वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.५.३२ ॥
Así interpelado por el sabio Sharabhanga, Rāghava, tigre entre los hombres, experto en todas las escrituras, pronunció estas palabras.
3.5.33
अहमेवाहरिष्यामि सर्वाल्ँ लोकान् महामुने।
आवासं त्वहमिच्छामि प्रदिष्टमिह कानने ॥ ३.५.३३ ॥
Oh gran sabio, yo mismo alcanzaré todos los mundos; pero aquí, en el bosque, deseo una morada que se me indique.
3.5.34
राघवेणैवमुक्तस्तु शक्रतुल्यबलेन वै।
शरभङ्गो महाप्राज्ञः पुनरेवाब्रवीद् वचः ॥ ३.५.३४ ॥
Así interpelado por Rāghava, igual a Indra en fuerza, el gran sabio Sharabhanga volvió a pronunciar estas palabras.
3.5.35
इह राम महातेजाः सुतीक्ष्णो नाम धार्मिकः।
वसत्यरण्ये नियतः स ते श्रेयो विधास्यति ॥ ३.५.३५ ॥
Aquí en el bosque, oh Rāma, vive el sabio Sutīkṣṇa, de gran resplandor, justo y dueño de sí mismo; él velará por tu bienestar.
3.5.36
सुतीक्ष्णमभिगच्छ त्वं शुचौ देशे तपस्विनम्।
रमणीये वनोद्देशे स ते वासं विधास्यति ॥ ३.५.३६ ॥
Ve a Sutīkṣṇa, el asceta que practica sus austeridades en un lugar puro; en esta agradable región del bosque te dispondrá una morada.
3.5.37
इमां मन्दाकिनीं राम प्रतिस्रोतामनुव्रज।
नदीं पुष्पोडुपवहां ततस्तत्र गमिष्यसि ॥ ३.५.३७ ॥
Rāma, sube río arriba por este río Mandākinī, que lleva flores y barcas; siguiéndolo llegarás allí.
3.5.38
एष पन्था नरव्याघ्र मुहूर्तं पश्य तात माम्।
यावज्जहामि गात्राणि जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ ३.५.३८ ॥
Mejor de los hombres, este es el camino. Querido, mírame un momento, hasta que deje mis miembros como una serpiente abandona su piel vieja.
3.5.39
ततोऽग्निं स समाधाय हुत्वा चाज्येन मन्त्रवत् ।
शरभङ्गो महातेजाः प्रविवेश हुताशनम् ॥ ३.५.३९ ॥
Entonces Śarabhaṅga, de gran esplendor, encendió el fuego, ofreció mantequilla clarificada según los mantras y entró en el fuego sacrificial.
3.5.40
तस्य रोमाणि केशांश्च तदा वह्निर्महात्मनः।
जीर्णां त्वचं तदस्थीनि यच्च मांसं च शोणितम् ॥ ३.५.४० ॥
Entonces el fuego consumió los pelos del cuerpo y el cabello de aquel de gran alma, su piel gastada, sus huesos, su carne y su sangre.
3.5.41
स च पावकसंकाशः कुमारः समपद्यत।
उत्थायाग्निचयात् तस्माच्छरभङ्गो व्यरोचत ॥ ३.५.४१ ॥
Aquel joven semejante al fuego apareció; y al levantarse de aquella pila de fuego, Śarabhaṅga resplandeció.
3.5.42
स लोकानाहिताग्नीनामृषीणां च महात्मनाम्।
देवानां च व्यतिक्रम्य ब्रह्मलोकं व्यरोहत ॥ ३.५.४२ ॥
Pasando más allá de los mundos de los sabios que mantienen los fuegos sagrados y de los dioses de gran alma, ascendió al mundo de Brahmā.
3.5.43
स पुण्यकर्मा भुवने द्विजर्षभः
पितामहं सानुचरं ददर्श ह।
पितामहश्चापि समीक्ष्य तं द्विजं
ननन्द सुस्वागतमित्युवाच ह ॥ ३.५.४३ ॥
Aquel mejor de los nacidos dos veces, de obras meritorias, vio en el mundo al abuelo Brahmā con sus séquitos. También el abuelo, al ver a aquel dvija, se alegró y dijo: "¡Bienvenido, bien venido!"