ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.136
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.136.1
प्र सु ज्येष्ठं॑ निचि॒राभ्यां॑ बृ॒हन्नमो॑ ह॒व्यं म॒तिं भ॑रता मृळ॒यद्भ्यां॒ स्वादि॑ष्ठं मृळ॒यद्भ्यां॒ ता स॒म्राजा॑ घृ॒तासु॑ती ।
य॒ज्ञेय॑ज्ञ॒ उप॑स्तुता॒ अथै॑नोः क्ष॒त्रं न कुत॑श्च॒नाधृषे॑ देव॒त्वं नू चि॑दा॒धृषे॑ ॥
ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆମେ ମହାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନମସ୍କାର, ହବ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କରୁ। ସେମାନେ ଦୁହେଁ ସମ୍ରାଟ, ଘୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ, ପ୍ରତି ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ତୁତ; ସେମାନଙ୍କ ବଳ କେଉଁଠାରୁ ବି ଅଜେୟ, ସେମାନଙ୍କ ଦେବତ୍ୱ ବି ଅଜେୟ।
1.136.2
अद॑र्शि गा॒तुरु॒रवे॒ वरी॑यसी॒ पन्था॑ ऋ॒तस्य॒ सम॑यंस्त र॒श्मिभि॒श्चक्षु॒र्भग॑स्य र॒श्मिभिः॑ द्यु॒क्षं मि॒त्रस्य॒ साद॑नम् ।
अ॒र्य॒म्णो वरु॑णस्य च॒ अथा॑ दधाते बृ॒हदु॒क्थ्यं॑ वय॑ उप॒स्तुत्यं॑ बृ॒हद्वयः॑ ॥
ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ଚଳୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶାଳ ପଥ ଦେଖାଗଲା; ଋତର ପଥ କିରଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଭଗଙ୍କ ଆଖି କିରଣ ସହିତ, ମିତ୍ରଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆସନ ମଧ୍ୟ। ଅର୍ଯମା ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ମହାନ, କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ବଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସ୍ତୁତି ଯୋଗ୍ୟ ମହାବଳ।
1.136.3
ज्योति॑ष्मती॒मदि॑तिं धार॒यत्क्षि॑तिं॒ स्व॑र्वती॒मा स॑चेते दि॒वेदि॑वे जागृ॒वांसा॑ दि॒वेदि॑वे॒ ज्योति॑ष्मत्क्ष॒त्रमा॑शाते ।
आ॒दि॒त्या दानु॑न॒स्पती॑ मि॒त्रस्तयो॒र्वरु॑णो यात॒यज्ज॑नो अर्य॒मा या॑त॒यज्ज॑नः ॥
ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟୀ ଅଦିତିଙ୍କୁ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରକାଶ ଥିବା ଅଦିତିଙ୍କୁ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଦିନ ଦିନ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି; ଜାଗ୍ରତ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଦିନ ଦିନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଧିପତ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ଆଦିତ୍ୟ, ଦାତାର ଦୁଇ ପ୍ରଭୁ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମିତ୍ର, ଲୋକଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଉଥିବା ବରୁଣ, ଲୋକଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଉଥିବା ଅର୍ଯମା।
1.136.4
अ॒यं मि॒त्राय॒ वरु॑णाय॒ शंत॑मः॒ सोमो॑ भूत्वव॒पाने॒ष्वाभ॑गो दे॒वो दे॒वेष्वाभ॑गः॒ तं दे॒वासो॑ जुषेरत ।
विश्वे॑ अ॒द्य स॒जोष॑सः॒ तथा॑ राजाना करथो॒ यदीम॑ह॒ ऋता॑वाना॒ यदीम॑हे ॥
ଏହି ସୋମ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ହେଉ; ପାନଯଜ୍ଞରେ ସେ ଆଭଗ ହେଉ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ ଆଭଗ। ଦେବତାମାନେ ତାହାକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଆଜି ସମସ୍ତେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ହେ ରାଜାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେପରି କରନ୍ତି, ଆମେ ଡାକିବା ବେଳେ, ହେ ଋତବାନମାନେ, ଆମେ ଡାକିବା ବେଳେ।
1.136.5
यो मि॒त्राय॒ वरु॑णा॒यावि॑ध॒ज्जनो॑ अन॒र्वाणं॒ तं परि॑ पातो॒ अंह॑सो दा॒श्वांसं॒ मर्त॒मंह॑सः॒ तम॑र्य॒माभि र॑क्षति ।
ऋ॒जू॒यन्त॒मनु॑ व्र॒तमु॒क्थैर्य ए॑नोः परि॒भूष॑ति व्र॒तं स्तोमै॑रा॒भूष॑ति व्र॒तम् ॥
ଯିଏ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେହି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତଙ୍କୁ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ପାପରୁ ଚାରିଆଡ଼ୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଦାତା ମର୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପାପରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅର୍ଯମା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଋଜୁ ଭାବେ ଧର୍ମ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ବ୍ରତ ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ସେ ସ୍ତୁତିରେ ବ୍ରତକୁ ଶୋଭାଦିଏ, ସ୍ତୋତ୍ରରେ ବ୍ରତକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରେ।
1.136.6
नमो॑ दि॒वे बृ॑ह॒ते रोद॑सीभ्यां मि॒त्राय॑ वोचं॒ वरु॑णाय मी॒ळ्हुषे॑ सुमृळी॒काय॑ मी॒ळ्हुषे॒ इन्द्र॑म॒ग्निमुप॑ स्तुहि ।
द्यु॒क्षम॑र्य॒मणं॒ भगं॒ ज्योग्जीव॑न्तः प्र॒जया॑ सचेमहि॒ सोम॑स्यो॒ती स॑चेमहि ॥
ମହାନ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ନମସ୍କାର; ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଦାତା ଓ କରୁଣାମୟଙ୍କୁ ମୁଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସ୍ତୁତି କର। ଦାତା ଅର୍ଯମା ଓ ଭଗଙ୍କ ଦିଗରେ। ଜୀବିତ ଥାଇ ଆମେ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇବା; ସୋମଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ପାଇବା।
1.136.7
ऊ॒ती दे॒वानां॑ व॒यमिन्द्र॑वन्तो मंसी॒महि॒ स्वय॑शसो म॒रुद्भिः॑ ।
अ॒ग्निर्मि॒त्रो वरु॑णः॒ शर्म॑ यंस॒न्तद॑श्याम म॒घवा॑नो व॒यं च॑ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ଯଶରେ ଦୀପ୍ତ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଚିନ୍ତା କରିବା। ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆମେ ଧନବାନ ହୋଇ ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।