Ṛgveda · Sūkta 4.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.13.1
प्रत्य॒ग्निरु॒षसा॒मग्र॑मख्यद्विभाती॒नां सु॒मना॑ रत्न॒धेय॑म् ।
या॒तम॑श्विना सु॒कृतो॑ दुरो॒णमुत्सूर्यो॒ ज्योति॑षा दे॒व ए॑ति ॥
Agni ist vor den leuchtenden Morgenröten erschienen, den Spenderinnen von Schätzen. Kommt, o Aśvins, zum Haus des Wohltäters; der Gott Sonne steigt mit Licht empor.
4.13.2
ऊ॒र्ध्वं भा॒नुं स॑वि॒ता दे॒वो अ॑श्रेद्द्र॒प्सं दवि॑ध्वद्गवि॒षो न सत्वा॑ ।
अनु॑ व्र॒तं वरु॑णो यन्ति मि॒त्रो यत्सूर्यं॑ दि॒व्या॑रो॒हय॑न्ति ॥
Der Gott Savitṛ hat das Licht emporgehoben, sich bewegend wie ein Stier, voller Kraft. Varuṇa und Mitra gehen gemäß der kosmischen Ordnung, wenn sie die Sonne am Himmel emporheben.
4.13.3
यं सी॒मकृ॑ण्व॒न्तम॑से वि॒पृचे॑ ध्रु॒वक्षे॑मा॒ अन॑वस्यन्तो॒ अर्थ॑म् ।
तं सूर्यं॑ ह॒रितः॑ स॒प्त य॒ह्वीः स्पशं॒ विश्व॑स्य॒ जग॑तो वहन्ति ॥
Jene Sonne, die sie für die Finsternis schufen, fest gesichert, das Ziel derer, die nicht begehren, wird von sieben grünen, mächtigen Rossen auf dem Pfad der bewegten Welt getragen.
4.13.4
वहि॑ष्ठेभिर्वि॒हर॑न्यासि॒ तन्तु॑मव॒व्यय॒न्नसि॑तं देव॒ वस्म॑ ।
दवि॑ध्वतो र॒श्मयः॒ सूर्य॑स्य॒ चर्मे॒वावा॑धु॒स्तमो॑ अ॒प्स्व॑न्तः ॥
O Gott, mit den schnellsten Rossen ziehst du dahin und webst den Faden des dunklen Gewandes. Die zitternden Strahlen der Sonne haben die Finsternis wie einen Schild in die Wasser gesenkt.
4.13.5
अना॑यतो॒ अनि॑बद्धः क॒थायं न्य॑ङ्ङुत्ता॒नोऽव॑ पद्यते॒ न ।
कया॑ याति स्व॒धया॒ को द॑दर्श दि॒व स्क॒म्भः समृ॑तः पाति॒ नाक॑म् ॥
Ungebunden, ohne Stütze, nach unten gewandt, liegt dieser da und fällt doch nicht. Auf welche Weise geht er, aus eigener Natur? Wer hat ihn gesehen? Die Säule des Himmels, fest gegründet, bewacht den Himmel.