ऋग्वेद · सूक्त 7.96

7.96.1

बृ॒हदु॑ गायिषे॒ वचो॑ असु॒र्या॑ न॒दीना॑म् ।
सर॑स्वती॒मिन्म॑हया सुवृ॒क्तिभिः॒ स्तोमै॑र्वसिष्ठ॒ रोद॑सी ॥

हे वसिष्ठा, मी महान वाणी गातो; नद्यांमधील जीवनदायी सरस्वतीला सुंदर रचलेल्या स्तोत्रांनी, दोन्ही लोकांसह गौरव दे.

उ॒भे यत्ते॑ महि॒ना शु॑भ्रे॒ अन्ध॑सी अधिक्षि॒यन्ति॑ पू॒रवः॑ ।
सा नो॑ बोध्यवि॒त्री म॒रुत्स॑खा॒ चोद॒ राधो॑ म॒घोना॑म् ॥

हे तेजस्वी, तुझ्या महिम्याने पूरू लोक दोन्ही जल-पोषणे मिळवतात, तेव्हा तू आमची रक्षक हो; मरुतांची सखी, दात्यांचे धन आम्हाला प्रेरित कर.

भ॒द्रमिद्भ॒द्रा कृ॑णव॒त्सर॑स्वती॒ अक॑वारी चेतति वा॒जिनी॑वती ।
गृ॒णा॒ना ज॑मदग्नि॒वत्स्तु॑वा॒ना च॑ वसिष्ठ॒वत् ॥

सरस्वती खरोखर कल्याणच करते; अथक ती पाहते, अन्न-बलाने परिपूर्ण; जमदग्नीप्रमाणे गौरवली जाणारी आणि वसिष्ठाप्रमाणे स्तविली जाणारी.

ज॒नी॒यन्तो॒ न्वग्र॑वः पुत्री॒यन्तः॑ सु॒दान॑वः ।
सर॑स्वन्तं हवामहे ॥

संतती इच्छिणारे, आता आम्ही पुढारी, पुत्रांची इच्छा करणारे दाते, सरस्वानाला आवाहन करतो.

ये ते॑ सरस्व ऊ॒र्मयो॒ मधु॑मन्तो घृत॒श्चुतः॑ ।
तेभि॑र्नोऽवि॒ता भ॑व ॥

हे सरस्वती, तुझ्या लाटा मधाने भरलेल्या आणि तूप ठिबकणाऱ्या आहेत; त्यांच्यासह तू आमची रक्षक हो.

पी॒पि॒वांसं॒ सर॑स्वतः॒ स्तनं॒ यो वि॒श्वद॑र्शतः ।
भ॒क्षी॒महि॑ प्र॒जामिष॑म् ॥

सरस्वतीचा तो स्तन पिऊन, जी सर्वदर्शी आहे, आम्ही संतती आणि अन्न उपभोगू.