ரிக் வேதம் · சூக்தம் 9.57

9.57.1

प्र ते॒ धारा॑ अस॒श्चतो॑ दि॒वो न य॑न्ति वृ॒ष्टयः॑ ।
अच्छा॒ वाजं॑ सह॒स्रिण॑म् ॥

சோமனே, உன் குறையாத நீரோட்டங்கள் வானத்திலிருந்து பொழியும் மழைத்துளிகளைப் போல் ஓடுகின்றன; ஆயிரமடங்கு வலிமையும் உணவும் நோக்கி அவை செல்கின்றன.

अ॒भि प्रि॒याणि॒ काव्या॒ विश्वा॒ चक्षा॑णो अर्षति ।
हरि॑स्तुञ्जा॒न आयु॑धा ॥

அன்பான எல்லாக் கவிதைகளையும் நோக்கியபடி அவன் ஓடுகிறான்; பொன்னிறச் சோமன் தன் ஆயுதங்களை முழங்கச் செய்தபடி முன்செல்கிறான்.

स म॑र्मृजा॒न आ॒युभि॒रिभो॒ राजे॑व सुव्र॒तः ।
श्ये॒नो न वंसु॑ षीदति ॥

தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டு, கைகளால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டு, நேர்வ்ரதனான அரசனைப் போல், பருந்தைப் போல் கலசங்களில் அமர்கிறான்.

स नो॒ विश्वा॑ दि॒वो वसू॒तो पृ॑थि॒व्या अधि॑ ।
पु॒ना॒न इ॑न्द॒वा भ॑र ॥

இந்து சோமனே, நீ தூய்மையாகி, வானிலிருந்தும் பூமியிலிருந்தும் எங்களுக்கு அனைத்துச் செல்வங்களையும் இங்கே கொண்டு வா.