अथर्ववेद · सूक्त 1.1

1.1.1

ये त्रिषप्ताः परियन्ति विश्वा रूपाणि बिभ्रतः ।
वाचस्पतिर्बला तेषां तन्वो अद्य दधातु मे ॥ १.१.१ ॥

एकवीस रूपे धारण करून सर्व रूपांमध्ये फिरणाऱ्यांचे बल वाचस्पतीने आज माझ्या शरीरांत ठेवावे.

पुनरेहि वचस्पते देवेन मनसा सह ।
वसोष्पते नि रमय मय्येवास्तु मयि श्रुतम् ॥ १.१.२ ॥

हे वाचस्पती, दैवी मनासह पुन्हा ये. हे वसुपती, माझ्यात स्थिर होऊन रमव; श्रुत माझ्यातच राहो.

इहैवाभि वि तनूभे आर्त्नी इव ज्यया ।
वाचस्पतिर्नि यच्छतु मय्येवास्तु मयि श्रुतम् ॥ १.१.३ ॥

येथेच, धनुष्याच्या दोरीप्रमाणे माझी दोन्ही शरीरे वाचस्पतीने घट्ट धरावीत; श्रुत माझ्यातच राहो.

उपहूतो वाचस्पतिरुपास्मान् वाचस्पतिर्ह्वयताम् ।
सं श्रुतेन गमेमहि मा श्रुतेन वि राधिषि ॥ १.१.४ ॥

आवाहन केलेला वाचस्पती आम्हाला जवळ बोलावो; वाचस्पती आम्हाला हाक मारो. श्रुताशी आम्ही संगत होवो; श्रुतापासून आम्ही वंचित न होवो.