अथर्ववेद · सूक्त 1.10

1.10.1

अयं देवानामसुरो वि राजति वशा हि सत्या वरुणस्य राज्ञः ।
ततस्परि ब्रह्मणा शाशदान उग्रस्य मन्योरुदिमं नयामि ॥ १.१०.१ ॥

देवांमध्ये हा असुर शासन करतो; राजा वरुणाची इच्छा सत्य आहे. तेथून, ब्रह्माने प्रेरित होऊन, मी ह्याला उग्र मन्यूपासून वर नेतो.

नमस्ते रजन् वरुणास्तु मन्यवे विश्वं ह्युग्र निचिकेषि द्रुग्धम् ।
सहस्रमन्यान् प्र सुवामि साकं शतं जीवाति शरदस्तवायम् ॥ १.१०.२ ॥

हे राजा वरुणा, तुझ्या मन्यूला नमस्कार असो. हे उग्रा, तू सर्व द्रोह जाणतोस. मी हजारो इतरांना एकत्र दूर पाठवतो; हा तुझी शंभर वर्षे जगो.

यदुवक्थानृतं जिह्वया वृजिनं बहु ।
राज्ञस्त्वा सत्यधर्मणो मुञ्चामि वरुणादहम् ॥ १.१०.३ ॥

जिभेने बोललेले असत्य आणि अनेक वक्र पाप जे काही आहे, त्यातून मी तुला सोडवतो; सत्यधर्मी राजा वरुणापासून मी तुला सोडवतो.

मुञ्चामि त्वा वैश्वानरादर्णवान् महतस्परि ।
सजातान् उग्रेहा वद ब्रह्म चाप चिकीहि नः ॥ १.१०.४ ॥

महासागरातून आणि वैश्वानरापासून (अग्नीपासून) मी तुला सोडवतो. हे उग्रा, येथे सजातांशी बोल; आम्हाला ब्रह्म प्रकट कर; दूर हो.