अथर्ववेद · सूक्त 1.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.12.1
जरायुजः प्रथम उस्रियो वृषा वाताभ्रजा स्तनयन्न् एति वृष्ट्या ।
स नो मृडाति तन्व ऋजुगो रुजन् य एकमोजस्त्रेधा विचक्रमे ॥ १.१२.१ ॥
गर्भवेष्टनातून जन्मलेला पहिला, वृषभासारखा, वारा आणि मेघापासून उत्पन्न झालेला, पावसासह गर्जना करत येतो; सरळ चालणारा तो आपल्या शरीरावर कृपा करो आणि रोग मोडो; ज्याने एकाच बलाची तीन भागांत विभागणी करून पाऊल टाकले.
1.12.2
अङ्गेअङ्गे शोचिषा शिश्रियाणं नमस्यन्तस्त्वा हविषा विधेम ।
अङ्कान्त्समङ्कान् हविषा विधेम यो अग्रभीत्पर्वास्या ग्रभीता ॥ १.१२.२ ॥
प्रत्येक अवयवात तेजाने वसलेल्या तुला नमस्कार करीत आम्ही हविष्याने पूजा करू; वाकलेल्या सांध्यांना, पूर्ण वाकलेल्या सांध्यांना हविष्याने पूजा करू; हिच्या सांध्याला धरणारा, धरला गेलेला.
1.12.3
मुञ्च शीर्षक्त्या उत कास एनं परुष्परुराविवेशा यो अस्य ।
यो अभ्रजा वातजा यश्च शुष्मो वनस्पतीन्त्सचतां पर्वतांश्च ॥ १.१२.३ ॥
डोकेदुखीपासून आणि खोकल्यापासून याला सोडव; सांध्यासांध्याने याच्यात जे शिरले; जे मेघजात, वायुजात आणि जो बल आहे, तो वनस्पतींना आणि पर्वतांना चिकटो.
1.12.4
शं मे परस्मै गात्राय शमस्त्ववराय मे ।
शं मे चतुर्भ्यो अङ्गेभ्यः शमस्तु तन्वे मम ॥ १.१२.४ ॥
माझ्या दूरच्या अवयवाला कल्याण होवो; माझ्या जवळच्या अवयवालाही कल्याण होवो; माझ्या चार अवयवांना कल्याण होवो; माझ्या शरीराला कल्याण होवो.