अथर्ववेद · सूक्त 1.21

1.21.1

स्वस्तिदा विशां पतिर्वृत्रहा विमृधो वशी ।
वृषेन्द्रः पुर एतु नः सोमपा अभयंकरः ॥ १.२१.१ ॥

कल्याण देणारा, प्रजांचा स्वामी, वृत्राचा वध करणारा, शत्रूंना वश करणारा, वृषभ इंद्र, सोमपान करणारा आणि अभय देणारा — तो आमच्यापुढे चालो.

वि न इन्द्र मृधो जहि नीचा यच्छ पृतन्यतः ।
अधमं गमया तमो यो अस्मामभिदासति ॥ १.२१.२ ॥

हे इंद्रा, आमच्यापासून शत्रूंना दूर कर आणि त्यांचा वध कर; युद्धाची इच्छा करणाऱ्यांना खाली पाड. जो आम्हाला हानी करू इच्छितो त्याला अधम अंधारात पाठव.

वि रक्षो वि मृधो जहि वि वृत्रस्य हनू रुज ।
वि मन्युमिन्द्र वृत्रहन्न् अमित्रस्याभिदासतः ॥ १.२१.३ ॥

राक्षसांना दूर कर, शत्रूंना दूर करून त्यांचा वध कर; वृत्राचे जबडे मोड. हे वृत्रहन्ता इंद्रा, आक्रमण करणाऱ्या शत्रूचा क्रोध दूर कर.

अपेन्द्र द्विषतो मनोऽप जिज्यासतो वधम् ।
वि महच्छर्म यच्छ वरीयो यावया वधम् ॥ १.२१.४ ॥

हे इंद्रा, द्वेष करणाऱ्याचे मन दूर कर; जिंकू इच्छिणाऱ्याचा प्रहार दूर कर. महान आणि विस्तृत आश्रय दे; प्रहार दूर सार.