अथर्ववेद · सूक्त 1.35

1.35.1

यदाबध्नन् दाक्षायणा हिरण्यं शतानीकाय सुमनस्यमानाः ।
तत्ते बध्नाम्यायुषे वर्चसे बलाय दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ॥ १.३५.१ ॥

दक्षाच्या वंशजांनी प्रसन्न मनाने शतानीकासाठी सोने बांधले, त्याप्रमाणे मी तुला आयुष्य, तेज, बल आणि शंभर शरदांच्या दीर्घायुष्यासाठी हे बांधतो.

नैनं रक्षांसि न पिशाचाः सहन्ते देवानामोजः प्रथमजं ह्येतत् ।
यो बिभर्ति दाक्षायणं हिरण्यं स जीवेषु कृणुते दीर्घमायुः ॥ १.३५.२ ॥

राक्षस आणि पिशाच हे सहन करू शकत नाहीत, कारण हे देवांचे प्रथमजन्मलेले ओजस आहे. जो दाक्षायण सोने धारण करतो, तो जिवंतांमध्ये दीर्घायुष्य मिळवतो.

अपां तेजो ज्योतिरोजो बलं च वनस्पतीनामुत वीर्याणि ।
इन्द्र इवेन्द्रियाण्यधि धारयामो अस्मिन् तद्दक्षमाणो बिभरद्धिरण्यम् ॥ १.३५.३ ॥

पाण्याचे तेज, प्रकाश, ओजस, बल आणि वनस्पतींची वीर्ये — इंद्र जसा इंद्रिये धारण करतो, तसे आम्ही हे यात धारण करतो. समर्थ होऊन तो सोने धारण करतो.

समानां मासामृतुभिष्ट्वा वयं संवत्सरस्य पयसा पिपर्मि ।
इन्द्राग्नी विश्वे देवास्तेऽनु मन्यन्तामहृणीयमानाः ॥ १.३५.४ ॥

समान महिने आणि ऋतूंसह मी तुला संवत्सराच्या रसाने भरतो. इंद्र, अग्नी आणि विश्वे देव क्रोध न करता हे तुझ्यासाठी मान्य करोत.