અથર્વવેદ · સૂક્ત 2.34

2.34.1

य ईशे पशुपतिः पशूनां चतुष्पदामुत यो द्विपदाम् ।
निष्क्रीतः स यज्ञियं भागमेतु रायस्पोषा यजमानं सचन्ताम् ॥ २.३४.१ ॥

ચાર પગવાળા અને બે પગવાળા પ્રાણીઓના સ્વામી પશુપતિ—મુક્ત થયેલા—યજ્ઞને યોગ્ય ભાગ પામો; ધનની પુષ્ટિ યજમાન સાથે રહો.

प्रमुञ्चन्तो भुवनस्य रेतो गातुं धत्त यजमानाय देवाः ।
उपाकृतं शशमानं यदस्थात्प्रियं देवानामप्येतु पाथः ॥ २.३४.२ ॥

હે દેવો, વિશ્વના રેતસ્ને મુક્ત કરીને યજમાન માટે માર્ગ સ્થાપો; નજીક લાવેલો અને પ્રયત્ન કરતો ઊભેલો (બલિ) દેવોને પ્રિય માર્ગ પામો.

ये बध्यमानमनु दीध्याना अन्वैक्षन्त मनसा चक्षुषा च ।
अग्निष्टान् अग्रे प्र मुमोक्तु देवो विश्वकर्मा प्रजया संरराणः ॥ २.३४.३ ॥

બંધાતા (પશુ) પર ચમકતા થઈને મન અને આંખથી જોનારાઓને અગ્નિ આગળ મુક્ત કરે; સર્વકર્તા દેવ વિશ્વકર્મા પ્રજાથી આનંદ આપતા (તેમને મુક્ત કરે).

ये ग्राम्याः पशवो विश्वरूपा विरूपाः सन्तो बहुधैकरूपाः ।
वायुष्टान् अग्रे प्र मुमोक्तु देवः प्रजापतिः प्रजया संरराणः ॥ २.३४.४ ॥

જે ગ્રામ્ય પશુઓ વિવિધ રૂપવાળા, વિરૂપ હોવા છતાં અનેક રીતે એકરૂપ છે—તેમને વાયુ આગળ મુક્ત કરે; દેવ પ્રજાપતિ પ્રજાથી આનંદ આપતા (તેમને મુક્ત કરે).

प्रजानन्तः प्रति गृह्णन्तु पूर्वे प्राणमङ्गेभ्यः पर्याचरन्तम् ।
दिवं गच्छ प्रति तिष्ठा शरीरैः स्वर्गं याहि पथिभिर्देवयानैः ॥ २.३४.५ ॥

જાણકાર પૂર્વજો તેને સ્વીકારે—જે અંગોમાંથી પ્રાણને ચારેબાજુ ફેરવે છે; (હે મૃત/રોગી) દિવ તરફ જા, શરીરો સાથે સ્થિર થા; દેવયાન માર્ગોથી સ્વર્ગે જા.