अथर्ववेद · सूक्त 2.9

2.9.1

दशवृक्ष मुञ्चेमं रक्षसो ग्राह्या अधि यैनं जग्राह पर्वसु ।
अथो एनं वनस्पते जीवानां लोकमुन् नय ॥ २.९.१ ॥

हे दशवृक्षा, सांध्यांमध्ये ज्याने याला धरले त्या राक्षसाच्या ग्राह्येपासून याला सोडव. आणि हे वनस्पती, याला जिवंतांच्या लोकाकडे वर घेऊन जा.

आगादुदगादयं जीवानां व्रातमप्यगात् ।
अभूदु पुत्राणां पिता नृणां च भगवत्तमः ॥ २.९.२ ॥

हा परत आला आहे, उभा राहिला आहे; जिवंतांच्या समूहातही तो सामील झाला आहे. तो पुत्रांचा पिता आणि माणसांत परम भाग्यवान झाला आहे.

अधीतीरध्यगादयमधि जीवपुरा अगान् ।
शतं ह्यस्य भिषजः सहस्रमुत वीरुधः ॥ २.९.३ ॥

हा रोगांवर मात करून जिवंतांच्या नगरांपर्यंत पोहोचला आहे. याला शंभर वैद्य आहेत आणि हजार औषधी वेली आहेत.

देवास्ते चीतिमविदन् ब्रह्माण उत वीरुधः ।
चीतिं ते विश्वे देवा अविदन् भूम्यामधि ॥ २.९.४ ॥

देवांनी, ब्रह्मांनी आणि औषधी वेलींनी तुझ्यासाठी उपाय शोधला. सर्व देवांनी पृथ्वीवर तुझ्यासाठी उपाय शोधला.

यश्चकार स निष्करत्स एव सुभिषक्तमः ।
स एव तुभ्यं भेषजानि कृणवद्भिषजा शुचिः ॥ २.९.५ ॥

ज्याने हे केले तोच (रोग) बाहेर काढील; तोच सर्वोत्तम चांगला वैद्य. तोच शुद्ध वैद्य तुझ्यासाठी औषधे तयार करो.