અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.117

20.117.1

पिबा सोममिन्द्र मन्दतु त्वा यं ते सुषाव हर्यश्वाद्रिः ।
सोतुर्बाहुभ्यां सुयतो नार्वा ॥ २०.११७.१ ॥

હે ઇન્દ્ર, સોમ પી; હર્યશ્વ માટે પથ્થરે જે નિચોવ્યો છે તે તને આનંદ આપે. નિચોવનારના બાહુઓથી સારી રીતે પકડાયેલો, દૂર નહીં.

यस्ते मदो युजस्चारुरस्ति येन वृत्राणि हर्यश्व हंसि ।
स त्वामिन्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥ २०.११७.२ ॥

તારો જે મદ પ્રિય સાથી છે, જેનાથી હે હર્યશ્વ તું વૃત્રોને હણે છે — તે મદ હે ઇન્દ્ર, પ્રભૂવસો, તને આનંદિત કરે.

बोधा सु मे मघवन् वाचमेमां यां ते वसिष्ठो अर्चति प्रशस्तिम् ।
इमा ब्रह्म सधमादे जुषस्व ॥ २०.११७.३ ॥

હે મઘવન્, મારી આ વાણી સારી રીતે સાંભળ — વસિષ્ઠ તારી જે પ્રશંસા કરે છે તે. સહભોજનમાં આ બ્રહ્મમંત્રોને આનંદથી સ્વીકાર.