अथर्ववेद · सूक्त 20.117

20.117.1

पिबा सोममिन्द्र मन्दतु त्वा यं ते सुषाव हर्यश्वाद्रिः ।
सोतुर्बाहुभ्यां सुयतो नार्वा ॥ २०.११७.१ ॥

हे इंद्रा, सोम प्या; हर्यश्वासाठी दगडाने ज्याचे पिळणे केले ते सोम तुला आनंदित करो. पिळणाऱ्याच्या बाहूंनी नीट धरलेला, दूर नाही.

यस्ते मदो युजस्चारुरस्ति येन वृत्राणि हर्यश्व हंसि ।
स त्वामिन्द्र प्रभूवसो ममत्तु ॥ २०.११७.२ ॥

तुझा जो मद प्रिय सोबती आहे, ज्याने हे हर्यश्वा तू वृत्रांना मारतोस — तो मद हे इंद्रा, प्रभूवसो, तुला आनंदित करो.

बोधा सु मे मघवन् वाचमेमां यां ते वसिष्ठो अर्चति प्रशस्तिम् ।
इमा ब्रह्म सधमादे जुषस्व ॥ २०.११७.३ ॥

हे मघवन्, माझे हे वचन नीट ऐक — वसिष्ठ तुझी जी स्तुती करतो ती. सहभोजनात ही ब्रह्मसूक्ते आनंदाने स्वीकार कर.