अथर्ववेद · सूक्त 20.26

20.26.1

योगेयोगे तवस्तरं वाजेवाजे हवामहे ।
सखाय इन्द्रमूतये ॥ २०.२६.१ ॥

प्रत्येक योगात, प्रत्येक वाजात आम्ही अत्यंत बलवान इंद्राला आवाहन करतो. हे मित्रांनो, संरक्षणासाठी इंद्राला हाक मारा.

आ घा गमद्यदि श्रवत्सहस्रिणीभिरूतिभिः ।
वाजेभिरुप नो हवम् ॥ २०.२६.२ ॥

जर तो ऐकेल, तर हजारो संरक्षणे व बळांसह इंद्र निश्चितच आमच्याकडे येऊन आमचे आवाहन स्वीकारो.

अनु प्रत्नस्यौकसो हुवे तुविप्रतिं नरम् ।
यं ते पूर्वं पिता हुवे ॥ २०.२६.३ ॥

प्राचीन निवासाला अनुसरून, अत्यंत प्रहारक्षम नेत्याला मी आवाहन करतो; तुझ्या पूर्वज पित्याने आधी ज्याला आवाहन केले.

युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २०.२६.४ ॥

स्थिर असलेल्यांभोवती फिरणाऱ्या त्या तेजस्वी, लालसर सूर्याला ते रथाला जोडतात; आकाशात प्रकाश चमकतात.

युञ्जन्ति अस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २०.२६.५ ॥

त्याच्या रथात प्रिय, विविध बाजूंचे, लालसर, धाडसी, माणसांना वाहून नेणारे दोन घोडे ते जोडतात.

केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे ।
समुषद्भिरजायथाः ॥ २०.२६.६ ॥

हे मानवांनो, अज्ञानी माणसासाठी ज्ञानध्वज आणि निराकाराला रूप देत तुम्ही उषांसह जन्मलात.