अथर्ववेद · सूक्त 20.38

20.38.1

आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमं पिबा इमम् ।
एदं बर्हिः सदो मम ॥ २०.३८.१ ॥

हे इंद्रा, ये; तुझ्यासाठी हा सोम पिळला आहे; हा सोम पी. माझ्या या दर्भासनावर बस.

आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहतामिन्द्र केशिना ।
उप ब्रह्माणि नः शृणु ॥ २०.३८.२ ॥

हे इंद्रा, प्रार्थनेने जुंपलेले, केसर असलेले दोन घोडे तुला इथे घेऊन येवोत. आमची प्रार्थना जवळून ऐक.

ब्रह्माणस्त्वा वयं युजा सोमपामिन्द्र सोमिनः ।
सुतावन्तो हवामहे ॥ २०.३८.३ ॥

हे सोमपायी इंद्रा, आम्ही प्रार्थना करणारे, सोम पिळणारे; तुला सोबती करून आम्ही तुला बोलावतो.

इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः ।
इन्द्रं वाणीरनूषत ॥ २०.३८.४ ॥

गाथा गाणारे इंद्राचीच मोठ्या आवाजात स्तुती करतात; मंत्र म्हणणारे इंद्राला उच्च स्वराने गौरवतात; वाणींनी इंद्राचीच स्तुती केली.

इन्द्र इद्धर्योः सचा संमिश्ल आ वचोयुजा ।
इन्द्रो वज्री हिरण्ययः ॥ २०.३८.५ ॥

इंद्रच हरी नावाच्या दोन घोड्यांसह जोडलेला आहे; वाणीने जुंपलेला; वज्रधारी, सोनेरी इंद्र.

इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि ।
वि गोभिरद्रिमैरयत् ॥ २०.३८.६ ॥

इंद्राने दीर्घ दृष्टीसाठी सूर्याला आकाशात चढवले; किरणांनी पर्वताला हलवले.