ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.38

20.38.1

आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमं पिबा इमम् ।
एदं बर्हिः सदो मम ॥ २०.३८.१ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ; ତୁମ ପାଇଁ ଏ ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ ହୋଇଛି; ଏ ସୋମ ପାନ କର। ମୋ ଏ କୁଶ-ଆସନରେ ବସ।

आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहतामिन्द्र केशिना ।
उप ब्रह्माणि नः शृणु ॥ २०.३८.२ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା, କେଶରଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ। ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ନିକଟରୁ ଶୁଣ।

ब्रह्माणस्त्वा वयं युजा सोमपामिन्द्र सोमिनः ।
सुतावन्तो हवामहे ॥ २०.३८.३ ॥

ହେ ସୋମପାୟୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନାକାରୀ, ସୋମ ନିଷ୍କାଶକ; ତୁମକୁ ସାଥୀ କରି ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ।

इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः ।
इन्द्रं वाणीरनूषत ॥ २०.३८.४ ॥

ଗାଥା ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ମହତ୍ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରକମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ବାଣୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ସ୍ତବ କଲେ।

इन्द्र इद्धर्योः सचा संमिश्ल आ वचोयुजा ।
इन्द्रो वज्री हिरण्ययः ॥ २०.३८.५ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ହିଁ ହରି ନାମକ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ; ବାଣୀରେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା; ବଜ୍ରଧାରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଇନ୍ଦ୍ର।

इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि ।
वि गोभिरद्रिमैरयत् ॥ २०.३८.६ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଉଠାଇଲେ; କିରଣରେ ପର୍ବତକୁ ଚଳାଇଲେ।