અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.39

20.39.1

इन्द्रं वो विश्वतस्परि हवामहे जनेभ्यः ।
अस्माकमस्तु केवलः ॥ २०.३९.१ ॥

અમે તમારા માટે ચારે બાજુથી લોકો માટે ઇન્દ્રને આહ્વાન કરીએ છીએ; તે અમારો જ એકમાત્ર હો.

व्यन्तरिक्षमतिरन् मदे सोमस्य रोचना ।
इन्द्रो यदभिनद्वलम् ॥ २०.३९.२ ॥

સોમના મદમાં ઇન્દ્રે અંતરિક્ષને વિસ્તારીને પાર કર્યું; જ્યારે તેણે વલને ભેદ્યો ત્યારે તેજસ્વી લોકો ખોલ્યા.

उद्गा आजदङ्गिरोभ्य आविष्कृण्वन् गुहा सतीः ।
अर्वाञ्चं नुनुदे वलम् ॥ २०.३९.३ ॥

અંગિરસો માટે ગુફામાં છુપાયેલી ગાયોને પ્રગટ કરીને તેણે તેમને ઉપર હાંકી; વલને આ તરફ ધકેલ્યો.

इन्द्रेण रोचना दिवो दृल्हानि दृंहितानि च ।
स्थिराणि न पराणुदे ॥ २०.३९.४ ॥

ઇન્દ્ર દ્વારા દિવ્યના તેજસ્વી લોકો દૃઢ અને સ્થિર કરાયા; સ્થિરને તે હટાવતો નથી.

अपामूर्मिर्मदन्न् इव स्तोम इन्द्राजिरायते ।
वि ते मदा अराजिषुः ॥ २०.३९.५ ॥

જળની લહેર મદ પમાડતી વહે તેમ, હે ઇન્દ્ર, તારી સ્તુતિ વહે છે; તારા મદ ચમક્યા.