அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.39

20.39.1

इन्द्रं वो विश्वतस्परि हवामहे जनेभ्यः ।
अस्माकमस्तु केवलः ॥ २०.३९.१ ॥

எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் மக்களுக்காக உங்களை இந்திரனை நாங்கள் அழைக்கிறோம்; அவர் எங்களுக்கு மட்டுமே உரியவராக இருக்கட்டும்.

व्यन्तरिक्षमतिरन् मदे सोमस्य रोचना ।
इन्द्रो यदभिनद्वलम् ॥ २०.३९.२ ॥

சோமத்தின் களிப்பில் இந்திரன் அந்தரிக்ஷத்தைக் கடந்தான்; அவன் வலனைப் பிளந்தபோது ஒளிரும் உலகங்களைத் திறந்தான்.

उद्गा आजदङ्गिरोभ्य आविष्कृण्वन् गुहा सतीः ।
अर्वाञ्चं नुनुदे वलम् ॥ २०.३९.३ ॥

அங்கிரஸர்களுக்காக குகையில் மறைந்திருந்த பசுக்களை வெளிப்படுத்தி அவன் அவற்றை மேலே ஓட்டினான்; வலனை இந்தப் பக்கம் தள்ளினான்.

इन्द्रेण रोचना दिवो दृल्हानि दृंहितानि च ।
स्थिराणि न पराणुदे ॥ २०.३९.४ ॥

இந்திரனால் வானின் ஒளிரும் உலகங்கள் உறுதியாக்கப்பட்டன; நிலையானவற்றை அவனால் பெயர்க்க முடியாது.

अपामूर्मिर्मदन्न् इव स्तोम इन्द्राजिरायते ।
वि ते मदा अराजिषुः ॥ २०.३९.५ ॥

நீரின் அலை களிப்பூட்டுவதுபோல, இந்திரா, உன் துதி பாய்கிறது; உன் களிப்புகள் ஒளிர்ந்தன.