अथर्ववेद · सूक्त 20.39

20.39.1

इन्द्रं वो विश्वतस्परि हवामहे जनेभ्यः ।
अस्माकमस्तु केवलः ॥ २०.३९.१ ॥

आम्ही तुमच्यासाठी सर्व बाजूंनी लोकांसाठी इंद्राला आवाहन करतो; तो आमचाच एकमेव होवो.

व्यन्तरिक्षमतिरन् मदे सोमस्य रोचना ।
इन्द्रो यदभिनद्वलम् ॥ २०.३९.२ ॥

सोमाच्या मदात इंद्राने अंतरिक्ष विस्तारून ओलांडले; त्याने वलाला फोडले तेव्हा तेजस्वी लोक उघडले.

उद्गा आजदङ्गिरोभ्य आविष्कृण्वन् गुहा सतीः ।
अर्वाञ्चं नुनुदे वलम् ॥ २०.३९.३ ॥

अंगिरसांसाठी गुहेत लपलेल्या गायी प्रकट करून त्याने त्यांना वर हाकलले; वलाला या बाजूला ढकलले.

इन्द्रेण रोचना दिवो दृल्हानि दृंहितानि च ।
स्थिराणि न पराणुदे ॥ २०.३९.४ ॥

इंद्रामुळे दिव्याचे तेजस्वी लोक दृढ व स्थिर झाले; स्थिर गोष्टी तो हलवत नाही.

अपामूर्मिर्मदन्न् इव स्तोम इन्द्राजिरायते ।
वि ते मदा अराजिषुः ॥ २०.३९.५ ॥

पाण्याच्या लाटेसारखी आनंददायी, हे इंद्रा, तुझी स्तुती वाहते; तुझे मद चमकले.