अथर्ववेद · सूक्त 20.6

20.6.1

इन्द्र त्वा वृषभं वयं सुते सोमे हवामहे ।
स पाहि मध्वो अन्धसः ॥ २०.६.१ ॥

हे इंद्रा! सोम पिळला जात असताना, वर्षाव करणाऱ्या वृषभा, तुला आम्ही बोलावतो; गोड सोमरस प्राशन कर.

इन्द्र क्रतुविदं सुतं सोमं हर्य पुरुष्टुत ।
पिबा वृषस्व तातृपिम् ॥ २०.६.२ ॥

हे इंद्रा! यज्ञज्ञान देणाऱ्या पिळलेल्या सोमात रमा; हे बहुस्तुत, पिऊन तृप्त हो.

इन्द्र प्र णो धितावानं यज्ञं विश्वेभिर्देवेभिर् ।
तिर स्तवान विश्पते ॥ २०.६.३ ॥

हे इंद्रा! आमचा धीमान यज्ञ सर्व देवांसह पुढे नेऊन जा; हे स्तुत्या, हे विशपती!

इन्द्र सोमाः सुता इमे तव प्र यन्ति सत्पते ।
क्षयं चन्द्रास इन्दवः ॥ २०.६.४ ॥

हे इंद्रा! हे पिळलेले सोम तुझ्यासाठी पुढे जातात; हे सत्पते, तेजस्वी बिंदू तुझ्या निवासाकडे जातात.

दधिष्वा जठरे सुतं सोममिन्द्र वरेण्यम् ।
तव द्युक्षास इन्दवः ॥ २०.६.५ ॥

हे इंद्रा! तुझ्या उदरात श्रेष्ठ पिळलेला सोम धारण कर; हे तेजस्वी बिंदू तुझे आहेत.

गिर्वणः पाहि नः सुतं मधोर्धाराभिरज्यसे ।
इन्द्र त्वादातमिद्यशः ॥ २०.६.६ ॥

हे गिर्वणः! आमचा पिळलेला सोम प्राशन कर; मधाच्या धारांनी तू अभिषिक्त होतोस. हे इंद्रा! यश तुलाच दिले आहे.

अभि द्युम्नानि वनिन इन्द्रं सचन्ते अक्षिता ।
पीत्वी सोमस्य वावृधे ॥ २०.६.७ ॥

इच्छुक उपासक अक्षय वैभव घेऊन इंद्राकडे जातात. सोम प्राशन करून तो वाढतो.

अर्वावतो न आ गहि परावतश्च वृत्रहन् ।
इमा जुषस्व नो गिरः ॥ २०.६.८ ॥

हे वृत्रहन्ता, जवळून आणि दुरून आमच्याकडे ये. आमच्या या स्तुती स्वीकार.

यदन्तरा परावतमर्वावतं च हूयसे ।
इन्द्रेह तत आ गहि ॥ २०.६.९ ॥

दूर आणि जवळ यांच्या मध्ये तुला आवाहन केले जाते तेव्हा, हे इंद्रा, तेथून येथे ये.