अथर्ववेद · सूक्त 20.60

20.60.1

एवा ह्यसि वीरयुरेवा शूर उत स्थिरः ।
एवा ते राध्यं मनः ॥ २०.६०.१ ॥

खरोखर तू वीरांची इच्छा करणारा आहेस; असाच तू शूर आणि स्थिर आहेस; असेच तुझे मन प्रसन्न करण्यायोग्य आहे.

एवा रातिस्तुवीमघ विश्वेभिर्धायि धातृभिः ।
अघा चिदिन्द्र मे सचा ॥ २०.६०.२ ॥

असेच, हे विपुल ऐश्वर्यवान इंद्रा, सर्व दात्यांनी दान अर्पण केले आहे; खरोखर, हे इंद्रा, तू माझ्यासोबत राहा.

मो षु ब्रह्मेव तन्द्रयुर्भुवो वाजानां पते ।
मत्स्वा सुतस्य गोमतः ॥ २०.६०.३ ॥

हे वाजांच्या स्वामी, ब्रह्मासारखा आळशी होऊ नकोस; पिळलेल्या सोमाने, गोधनयुक्त त्याने, आनंदित हो.

एवा ह्यस्य सूनृता विरप्शी गोमती मही ।
पक्वा शाखा न दाशुषे ॥ २०.६०.४ ॥

असेच, त्याची सत्य आणि मधुर वाणी विशाल, गोधनयुक्त आणि महान आहे; पिकलेली फांदी दात्यासाठी जशी असते तसे.

एवा हि ते विभूतय ऊतय इन्द्र मावते ।
सद्यश्चित्सन्ति दाशुषे ॥ २०.६०.५ ॥

असेच, हे इंद्रा, तुझी विभूती आणि संरक्षणे माझ्यासारख्यांसाठी आहेत; दात्यासाठी ती तत्काळही आहेत.

एवा ह्यस्य काम्या स्तोम उक्थं च शंस्या ।
इन्द्राय सोमपीतये ॥ २०.६०.६ ॥

असेच, त्याचा प्रिय स्तोम आणि उक्थ म्हणण्यायोग्य आहेत; इंद्राच्या सोमपानासाठी.