अथर्ववेद · सूक्त 20.64

20.64.1

एन्द्र नो गधि प्रियः सत्राजिदगोह्यः ।
गिरिर्न विश्वतस्पृथुः पतिर्दिवः ॥ २०.६४.१ ॥

हे इंद्रा, आमच्याकडे ये, बोल; तू प्रिय आहेस, स्पर्धा जिंकणारा आहेस, न लपणारा आहेस, पर्वताप्रमाणे सर्वत्र विस्तीर्ण आहेस, स्वर्गाचा स्वामी आहेस.

अभि हि सत्य सोमपा उभे बभूथ रोदसी ।
इन्द्रासि सुन्वतो वृधः पतिर्दिवः ॥ २०.६४.२ ॥

हे सोमपायी, तू खरोखर दोन्ही लोकांत व्यापला आहेस; हे इंद्रा, सोम पिळणाऱ्याचा तू सहाय्यक आहेस, स्वर्गाचा स्वामी आहेस.

त्वं हि शश्वतीनामिन्द्र दर्ता पुरामसि ।
हन्ता दस्योर्मनोर्वृधः पतिर्दिवः ॥ २०.६४.३ ॥

हे इंद्रा, तू खरोखर प्राचीन किल्ले फोडणारा आहेस; शत्रूचा वध करणारा, मनूचा सहाय्यक, स्वर्गाचा स्वामी आहेस.

एदु मध्वो मदिन्तरं सिञ्च वाध्वर्यो अन्धसः ।
एवा हि वीर स्तवते सदावृधः ॥ २०.६४.४ ॥

हे अध्वर्यो, मधुर सोमाचा अधिक उल्हासक रस ओत; अशा प्रकारे, हे वीरा, सदा वाढवणारा स्तुत होतो.

इन्द्र स्थातर्हरीणां नकिष्ते पूर्व्यस्तुतिम् ।
उदानंश शवसा न भन्दना ॥ २०.६४.५ ॥

हे इंद्रा, हरी अश्वांच्या स्थिर स्वामी, तुझ्या पूर्वीच्या स्तुतीला कोणी पोहोचू शकत नाही; बलाने ती वर गेली, स्तोत्राने नव्हे.

तं वो वाजानां पतिमहूमहि श्रवस्यवः ।
अप्रायुभिर्यज्ञेभिर्वावृधेन्यम् ॥ २०.६४.६ ॥

तुमच्यासाठी, वाजांचा (धनांचा) स्वामी त्यालाच आम्ही आवाहन करतो; कीर्तीची इच्छा करणारे आम्ही अथक यज्ञांनी वाढवायच्या त्याला बोलावतो.