અથર્વવેદ · સૂક્ત 6.133

6.133.1

य इमां देवो मेखलामाबबन्ध यः संननाह य उ नो युयोज ।
यस्य देवस्य प्रशिषा चरामः स पारमिच्छात्स उ नो वि मुञ्चात् ॥ ६.१३३.१ ॥

આ મેખલા બાંધનાર દેવ, જે તેને કસીને વીંટે છે, અને જે અમને નિયુક્ત કરે છે — જે દેવની આજ્ઞામાં અમે ચાલીએ છીએ, તે અમને પાર લઈ જાય અને તે અમને મુક્ત કરે.

आहुतास्यभिहुत ऋषीणामस्यायुधम् ।
पूर्वा व्रतस्य प्राश्नती वीरघ्नी भव मेखले ॥ ६.१३३.२ ॥

તું આહુત છે, સન્મુખ આહુત છે; તું ઋષિઓનું આયુધ છે. વ્રતનો પ્રથમ ભાગ ગ્રહણ કરીને, હે મેખલા, તું વીરોનો નાશ કરનારી થા.

मृत्योरहं ब्रह्मचारी यदस्मि निर्याचन् भूतात्पुरुषं यमाय ।
तमहं ब्रह्मणा तपसा श्रमेणानयैनं मेखलया सिनामि ॥ ६.१३३.३ ॥

મૃત્યુથી હું બ્રહ્મચારી છું; યમ માટે પ્રાણીમાંથી પુરુષને બહાર કાઢવા યાચના કરતાં, તેને હું બ્રહ્મ વડે, તપ વડે, શ્રમ વડે — આ મેખલાથી — બાંધું છું.

श्रद्धाया दुहिता तपसोऽधि जाता स्वसा ऋषीणां भूतकृतां बभूव ।
सा नो मेखले मतिमा धेहि मेधामथो नो धेहि तप इन्द्रियं च ॥ ६.१३३.४ ॥

શ્રદ્ધાની પુત્રી, તપથી જન્મેલી, ઋષિઓની અને ભૂતકૃતોની બહેન બની. તે અમને, હે મેખલા, મતિ આપે; અમને મેધા આપે, અને તપ તથા ઇન્દ્રિયશક્તિ પણ આપે.

यां त्वा पूर्वे भूतकृत ऋषयः परिबेधिरे ।
सा त्वं परि ष्वजस्व मां दीर्घायुत्वाय मेखले ॥ ६.१३३.५ ॥

પૂર્વના ભૂતકૃત ઋષિઓએ જે તને ચારે તરફ બાંધી હતી, તે તું, હે મેખલા, દીર્ઘાયુ માટે મને આલિંગન આપ.