અથર્વવેદ · સૂક્ત 7.15

7.15.1

अभि त्यं देवं सवितारमोण्योः कविक्रतुम् ।
अर्चामि सत्यसवं रत्नधामभि प्रियं मतिम् ॥ ७.१५.१ ॥

તે દેવ સવિતાની હું સ્તુતિ કરું છું; તે બંને હાથમાં રહેલા, પ્રજ્ઞાવાન સંકલ્પવાળા, સત્યપ્રેરક, રત્નોનું ધામ છે; પ્રિય મતિથી હું તેમની તરફ જાઉં છું.

उर्ध्वा यस्यामतिर्भा अदिद्युतत्सवीमनि ।
हिरण्यपाणिरमिमीत सुक्रतुः कृपात्स्वः ॥ ७.१५.२ ॥

જેની ઊર્ધ્વ મતિ અને પ્રકાશ સવિતાની પ્રેરણામાં ચમક્યા, તે સુવર્ણહસ્ત શુભસંકલ્પ દેવ પોતાના સામર્થ્યથી સ્વર્ગને માપે છે.

सावीर्हि देव प्रथमाय पित्रे वर्ष्माणमस्मै वरिमाणमस्मै ।
अथास्मभ्यं सवितर्वार्याणि दिवोदिव आ सुवा भूरि पश्वः ॥ ७.१५.३ ॥

હે દેવ, તેં જ પ્રથમ પિતા માટે આને ઊંચાઈ અને વિસ્તાર પ્રેર્યા; હવે હે સવિતા, દિવસેદિવસ અમારા માટે ઇચ્છિત ધન અને પુષ્કળ પશુ લાવ.

दमूना देवः सविता वरेण्यो दधद्रत्नं पितृभ्य आयूंषि ।
पिबात्सोमं ममददेनमिष्टे परिज्मा चित्क्रमते अस्य धर्मणि ॥ ७.१५.४ ॥

સંયમી, શ્રેષ્ઠ દેવ સવિતા પિતૃઓને રત્ન અને આયુષ્ય આપે છે; તે સોમ પીએ, આ યજ્ઞમાં તેમને આનંદિત કરે; ફરતો સૂર્ય પણ તેમના ધર્મમાં ચાલે છે.