अथर्ववेद · सूक्त 7.15

7.15.1

अभि त्यं देवं सवितारमोण्योः कविक्रतुम् ।
अर्चामि सत्यसवं रत्नधामभि प्रियं मतिम् ॥ ७.१५.१ ॥

त्या देव सवितृची मी स्तुती करतो; तो दोन्ही हातांत असलेला, प्रज्ञावान संकल्पाचा, सत्यप्रेरक, रत्नांचे धाम आहे; प्रिय मतीने मी त्याच्याकडे जातो.

उर्ध्वा यस्यामतिर्भा अदिद्युतत्सवीमनि ।
हिरण्यपाणिरमिमीत सुक्रतुः कृपात्स्वः ॥ ७.१५.२ ॥

ज्याची उंच मती व प्रकाश सवितृच्या प्रेरणेत तेजाने चमकले, तो सुवर्णहस्त शुभसंकल्प देव आपल्या सामर्थ्याने स्वर्गाचे मापन करतो.

सावीर्हि देव प्रथमाय पित्रे वर्ष्माणमस्मै वरिमाणमस्मै ।
अथास्मभ्यं सवितर्वार्याणि दिवोदिव आ सुवा भूरि पश्वः ॥ ७.१५.३ ॥

हे देवा, तू पहिल्या पित्यासाठी याला उंची आणि विस्तार प्रेरिलास; आता हे सवितृ, दिवसेंदिवस आमच्यासाठी इष्ट धन आणि विपुल पशू आण.

दमूना देवः सविता वरेण्यो दधद्रत्नं पितृभ्य आयूंषि ।
पिबात्सोमं ममददेनमिष्टे परिज्मा चित्क्रमते अस्य धर्मणि ॥ ७.१५.४ ॥

संयमी, श्रेष्ठ देव सवितृ पितरांना रत्न व आयुष्य देतो; त्याने सोम प्यावा, या यज्ञात त्याला आनंदित करावे; फिरणारा सूर्यही त्याच्या धर्मात पाऊल टाकतो.