अथर्ववेद · सूक्त 7.39

7.39.1

इदं खनामि भेषजं मांपश्यमभिरोरुदम् ।
परायतो निवर्तनमायतः प्रतिनन्दनम् ॥ ७.३९.१ ॥

मी ही औषधी खणतो; जो मला पाहून रडतो त्याला (माझ्याकडे वळवते). जाणाऱ्याला परत आणणारी आणि येणाऱ्याचे स्वागत घडवणारी.

येना निचक्र आसुरीन्द्रं देवेभ्यस्परि ।
तेना नि कुर्वे त्वामहं यथा तेऽसानि सुप्रिया ॥ ७.३९.२ ॥

असुरी शक्तीने देवांकडून इंद्राला ज्या औषधीने पूर्णपणे वश केले, त्याच औषधीने मी तुला वश करतो; मी तुला अत्यंत प्रिय होईन.

प्रतीची सोममसि प्रतीची उत सूर्यम् ।
प्रतीची विश्वान् देवान् तां त्वाछावदामसि ॥ ७.३९.३ ॥

तू सोमाकडे वळणारी आहेस; सूर्याकडेही वळणारी; सर्व देवांकडे वळणारी. अशा तुला आम्ही (आमच्याकडे) वळवतो.

अहं वदामि नेत्त्वं सभायामह त्वं वद ।
ममेदसस्त्वं केवलो नान्यासां कीर्तयाश्चन ॥ ७.३९.४ ॥

मी सभेत तुझ्याशी बोलत नाही; तूच (माझ्याशी) बोल. तू फक्त माझाच राहा; दुसऱ्या कुणाचेही नावसुद्धा घेऊ नकोस.

यदि वासि तिरोजनं यदि वा नद्यस्तिरः ।
इयं ह मह्यं त्वामोषधिर्बद्ध्वेव न्यानयत् ॥ ७.३९.५ ॥

तू लोकांपलीकडे असलास किंवा नद्यांपलीकडे असलास, ही औषधी तुला बांधून माझ्यासाठी परत आणेल.